บทที่ 28 - รวมพลขบวนการขนเสบียงนักล่า

บทที่ 28 - รวมพลขบวนการขนเสบียงนักล่า

ในป่าจิฟุโนระที่เต็มไปด้วยสายพันธุ์อันตรายแห่งนี้ การที่ดอกไม้กินคนสามารถจับสัตว์ป่าหรือแม้แต่สายพันธุ์อันตรายกินได้ ย่อมพิสูจน์ให้เห็นว่าแรงกัดของกลีบดอกพวกมันไม่ธรรมดาเลย

แต่ถึงแรงจะเยอะแค่ไหนก็ต้องดูด้วยว่ากำลังสู้กับใคร โบรลี่ออกแรงง้างกลีบดอกไม้กินคนที่กำลังงับเด็กหญิงผู้ร้องขอความช่วยเหลือได้อย่างง่ายดาย และช่วยเด็กหญิงที่ถูกกลืนเข้าไปออกมาได้สำเร็จ

เด็กหญิงร่วงลงพื้น ล้มลุกคลุกคลานไปหาพรรคพวกสองพี่น้องที่ริมดงดอกไม้ด้วยท่าทีหวาดผวา

[ทำดีไม่หวังผล โปรดเรียกฉันว่าฮีโร่ผู้ปิดทองหลังพระ!]

มีข้อความแบบนี้ผุดขึ้นมาในหัว โบรลี่กระโดดลงมาจากกลีบดอกไม้กินคน แต่เท้ายังไม่ทันแตะพื้น ดอกไม้กินคนที่เพิ่งถูกเขาแย่งเหยื่อไปก็อ้าปากกว้าง แล้วกลืนร่างของเขาเข้าไปทั้งตัว

หลังจากโบรลี่ถูกกลืนเข้าไป ดอกไม้กินคนก็สั่นกึกๆ อยู่ทีหนึ่ง แต่ก็แค่ทีเดียวเท่านั้น จากนั้นข้างในก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรอีกเลย

"ตาบ๊องเอ๊ย"

อาคาเมะยืนรออยู่ที่ริมดงดอกไม้สักพัก พอไม่เห็นเด็กชายออกมา เธอก็อดสบถออกมาไม่ได้

"คุโรเมะ เธอรออยู่ที่นี่นะ"

"พี่คะ พี่จะทำอะไรน่ะ?"

"พี่จะไปช่วยเขา"

อาคาเมะบอก

"จะไปสนเขาทำไมล่ะ?"

คุโรเมะดึงแขนพี่สาวไว้ เธอไม่อยากให้พี่สาวไปเสี่ยงอันตราย

"เขาเคยช่วยพวกเราไว้ พี่ต้องตอบแทนบุญคุณเขา"

"งั้นหนูจะไปช่วยเขาพร้อมกับพี่ด้วย"

เมื่ออาคาเมะกล่อมให้น้องสาวรออยู่ในที่ปลอดภัยไม่สำเร็จ เธอจึงจำใจต้องพาน้องสาวเดินเข้าไปด้วยกัน

อย่างไรก็ตาม ดอกไม้กินคนจะเป็นอันตรายก็ต่อเมื่อมันยังไม่ได้กินอาหารเท่านั้น ในตอนที่พวกมันกำลังย่อยอาหาร พวกมันจะไม่สนใจสิ่งมีชีวิตที่เดินผ่านไปมาเลย

ดอกไม้กินคนที่กลืนโบรลี่เข้าไปอยู่ตรงขอบนอกพอดี ส่วนดอกไม้กินคนรอบๆ ก็มีเหยื่อคาปากกันหมดแล้ว สองพี่น้องเลยเดินไปถึงข้างๆ ดอกไม้ขนาดยักษ์สุดสยองนั่นได้โดยไม่เจออันตรายอะไร

แต่พวกเธอไม่มีแรงพอจะง้างกลีบดอกไม้ได้เหมือนที่โบรลี่ทำ ทำได้แค่เอามีดสั้นฟันฉับๆ ไปที่รากของมันเท่านั้น

พืชไม่รู้จักความเจ็บปวด ถึงจะเป็นพืชอันตรายแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร สองพี่น้องออกแรงฟันอยู่พักใหญ่ กว่าจะตัดส่วนบนของดอกไม้กินคนดอกนี้จนขาดร่วงลงมาได้

จากนั้นพวกเธอก็ใช้มีดสั้นทิ่มแทงกลีบดอกหนาๆ ต่อไป พยายามอยู่อีกพักใหญ่ถึงจะเจาะช่องเล็กๆ บนกลีบดอกได้สำเร็จ

"นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"

อาคาเมะชะโงกหน้าเข้าไปถามตรงช่องเล็กๆ ที่เพิ่งเจาะเสร็จ

"ไม่เป็นไรนี่นา"

โบรลี่ตอบกลับมาจากข้างใน

"ไม่เป็นไรแล้วนายเข้าไปทำอะไรอยู่ข้างใน ทำไมไม่ออกมาล่ะ?"

คุโรเมะเขย่งเท้าชะโงกหน้าไปถามตรงช่องเล็กๆ บ้าง

"ฉันกำลังดื่มน้ำอยู่น่ะ ใกล้จะหมดแล้ว เดี๋ยวก็ออกไปแล้วล่ะ"

คำว่าเดี๋ยวก็ออกไปหมายความตามนั้นจริงๆ เพราะหลังจากนั้นไม่นาน ดอกไม้ยักษ์ก็ถูกโบรลี่ดันจนฉีกขาดจากด้านใน

"นายดื่มอะไรน่ะ?"

พอเห็นเขาปลอดภัย อาคาเมะก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ส่วนคุโรเมะก็เอ่ยถามขึ้นมา

"ไม่รู้สิ แต่ฉันเหลือไว้ให้พวกเธอหน่อยนึงด้วยนะ เจ้านี่มันหวานๆ มีกลิ่นหอมด้วย อร่อยมากเลยล่ะ พวกเธอลองชิมดูสิ"

ในมือโบรลี่มีกลีบดอกด้านในที่อ่อนนุ่ม บนนั้นมีของเหลวใสแจ๋วแวววาวรองรับอยู่ กลิ่นของมันหอมหวนชวนดมสุดๆ

นี่ก็คือน้ำหวานของดอกไม้กินคนนั่นเอง ปกติแล้วพืชชนิดนี้จะใช้น้ำหวานของมันหลอกล่อให้สิ่งมีชีวิตที่อยากกินน้ำหวานเข้ามากิน

สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งก็จะได้กินฟรี ส่วนสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอก็จะกลายเป็นอาหารของดอกไม้กินคนซะเอง มันเหมือนเป็นการผสมผสานระหว่างต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงกับต้นกาบหอยแครงเลยล่ะ

สองพี่น้อง: "..."

พวกเธออุตส่าห์ตั้งใจมาช่วยคน แต่คนที่พวกเธอจะช่วยดันกำลังดื่มน้ำผลไม้อย่างสบายใจเฉิบอยู่ข้างในซะงั้น

"หวานจัง พี่คะ เจ้านี่อร่อยมากเลย"

คุโรเมะอายุยังน้อย อดใจไม่ไหวเลยลองชิมดูคำหนึ่ง

"อย่ากินของสุ่มสี่สุ่มห้าสิ เกิดมันมีพิษขึ้นมาจะทำยังไง?"

อาคาเมะดุเข้าให้ แต่ตัวเธอเองก็แอบชิมไปเหมือนกัน

สองพี่น้องคู่นี้ก็มีสัญชาตญาณของนักกินอยู่ไม่เบา ไม่นานพวกเธอก็ช่วยกันจัดการน้ำหวานที่โบรลี่เอาออกมาจากในดอกไม้จนเกลี้ยง

ภาพนี้ทำเอาเด็กหญิงที่เพิ่งรอดตายมาได้ถึงกับอึ้งกิมกี่ แต่เธอก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

"พวกเธอช่วยพี่สาวฉันด้วยได้ไหมคะ เธอถูกดอกไม้ดอกข้างๆ กินเข้าไปแล้ว"

เธอเอ่ยปากขอร้อง

อาคาเมะกับคุโรเมะมองหน้ากัน พวกเธอสังเกตเห็นแล้วว่าตอนที่ดอกไม้อันตรายพวกนี้กำลังกินอาหาร มันจะไม่โจมตีคน

จังหวะที่พวกเธอกำลังจะตอบตกลง โบรลี่ก็ไวกว่าก้าวหนึ่ง เขาจับดอกไม้กินคนดอกข้างๆ ดึงลงมา แล้วใช้กำลังดึงกลีบดอกของมันออก

เขาล้วงมือเข้าไปจับข้อเท้า แล้วดึงร่างของเด็กหญิงอีกคนออกมา แต่ตอนที่ดึงออกมา เด็กหญิงคนนั้นก็หมดสติไม่หายใจแล้ว

"พี่คะ!"

เด็กหญิงที่เพิ่งรอดตายวิ่งเข้าไปกอดร่างของเด็กหญิงบนพื้นพร้อมกับร้องไห้โฮ อาคาเมะเดินเข้าไปใกล้ "ฉันเคยเห็นคนจมน้ำ อาการของเธอน่าจะเหมือนกัน อาจจะหายใจไม่ออกเพราะของเหลวในดอกไม้ก็ได้"

"เธอช่วยพี่สาวฉันได้ไหมคะ?"

"ไม่รู้สิ แต่ขอลองดูก่อนนะ"

อาคาเมะนึกถึงวิธีปฐมพยาบาลคนจมน้ำที่เคยเห็นผู้ใหญ่ทำ เธอเลยลองทำกับเด็กหญิงที่หมดสติไป

"แค่กๆ..."

ตอนที่โบรลี่จัดการน้ำหวานในดอกไม้กินคนไปอีกดอกจนเกลี้ยง แล้วมุดออกมาจากดอกไม้ พี่สาวของเด็กหญิงคนนั้นก็ฟื้นขึ้นมาจริงๆ

"ยังมีคนอื่นอีกนะ"

โบรลี่เป็นพวกชอบของหวาน การที่ได้ทั้งดื่มน้ำหวานและได้ช่วยคนไปพร้อมๆ กัน เขาจึงไม่ปฏิเสธที่จะทำต่อ

ดังนั้น ดอกไม้กินคนในบริเวณนี้จึงถึงคราวซวย อาหารที่เพิ่งกลืนลงท้องไปได้ไม่นาน ก็ถูกแย่งคืนไปอย่างหน้าตาเฉย

เด็กที่รอดออกมาได้มีทั้งหมดเจ็ดคน นอกจากเด็กหญิงดวงซวยที่หน้าทิ่มลงไปในน้ำหวานจนเกือบจมน้ำตายแล้ว คนอื่นๆ ที่ถูกดึงออกมาก็ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน

โบรลี่ได้ดอกไม้กินคนที่เต็มไปด้วยน้ำหวานแสนอร่อยมาอีกห้าดอก แต่เขาไม่ได้ดื่มทันที เขาเลือกที่จะเด็ดส่วนใจกลางดอกไม้ที่มีน้ำหวานติดมาด้วย แล้วทำท่าเหมือนจะห่อกลับบ้านซะอย่างนั้น

ตอนแรกโบรลี่ตั้งใจจะห่อดอกไม้กลับไปเยอะกว่านี้ แต่พอเขาฉีกดอกไม้กินคนที่มีเศษกระดูกสัตว์ย่อยไม่หมดอยู่ข้างใน แล้วได้กลิ่นเหม็นเน่าลอยโชยมาจากน้ำหวาน เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะสุ่มเปิดกาชาดอกไม้ต่อไปทันที

น้ำหวานของดอกไม้กินคนแท้จริงแล้วก็คือน้ำย่อยชนิดหนึ่ง ตอนที่มันกำลังย่อยอาหาร มันจะมีฤทธิ์กัดกร่อน กลิ่นเหม็นและรสชาติแย่มาก

"ของเยอะขนาดนี้ นายจะถือไปยังไงหมดน่ะ?"

อาคาเมะเห็นเด็กชายหอบข้าวหอบของพะรุงพะรัง ทั้งห่อเล็กห่อใหญ่ ก็เลยอดถามไม่ได้

"อืม..."

โบรลี่ก็แอบหนักใจอยู่เหมือนกัน ของจุกจิกพวกนี้ถึงจะไม่หนักแต่มันก็เกะกะเอาการ

"คิดออกแล้ว"

แต่โบรลี่ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขายื่นดอกไม้กินคนขนาดเท่ากะละมังไปให้เด็กๆ ที่เขาเพิ่งช่วยออกมา

"พวกเธอช่วยฉันถือของแล้วตามฉันมาสิ เดี๋ยวฉันจะแบ่งของกินให้พวกเธอกินด้วย"

เด็กผู้ชายสามคนกับเด็กผู้หญิงอีกสี่คนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ในเมื่อโบรลี่เป็นคนช่วยพวกเขาออกมาจากปากดอกไม้กินคน พวกเขาจึงไม่กล้าปฏิเสธ

"เดี๋ยวก่อน นายจะไปไหนน่ะ ทางนั้นมันไม่ใช่ทางไปใจกลางป่านะ?"

แต่ทิศทางที่โบรลี่มุ่งหน้าไปมันดูแปลกๆ อาคาเมะเลยร้องทักขึ้นมา

"ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ น่ะ ทางนั้นน่าจะมีเหยื่ออยู่"

น้ำหวานแสนอร่อยกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวโบรลี่ให้ตื่นขึ้น เขาตั้งใจจะไปหาเหยื่อตัวใหม่

เขาไม่รู้หรอกว่าเหยื่ออยู่ที่ไหน เพราะในป่ามีพลังปราณที่ซับซ้อนปะปนกันไปหมด

แต่เขามีหู หูของเขาไวมากพอที่จะได้ยินความเคลื่อนไหวต่างๆ ในป่าทึบแห่งนี้

และแล้ว โบรลี่ก็นำทีมเด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกัน เปิดโหมดการล่าแบบไร้เทียมทานในป่าจิฟุโนระที่เต็มไปด้วยสายพันธุ์อันตราย

แน่นอนว่าคนที่รับหน้าที่ล่าเหยื่อมีแค่เขาคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ มีหน้าที่เป็นลูกหาบแบกเสบียงทั้งนั้น

"ช่วย..."

"ผัวะ!"

"ช่วยฉันถือของสิ เดี๋ยวฉันจะแบ่งของกินให้"

ระหว่างการเดินทาง เด็กที่กำลังจะกลายเป็นเหยื่อของสายพันธุ์อันตราย ก็ได้รับการช่วยเหลือจากการที่โบรลี่เข้าไปล่าสายพันธุ์อันตรายพวกนั้นพอดี

และหลังจากนั้น พวกเขาก็กลายมาเป็นลูกหาบขนเสบียงให้กับทีมล่าสัตว์สุดแปลกทีมนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

เทียบกับการต้องฝ่าป่าทึบที่เต็มไปด้วยอันตราย การติดตามโบรลี่ที่มีพลังแข็งแกร่งจนสามารถจัดการสายพันธุ์อันตรายได้อย่างง่ายดาย ย่อมเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าเห็นๆ แถมเขายังบอกว่าจะแบ่งอาหารให้อีกต่างหาก

ป่าจิฟุโนระมีขนาดกว้างใหญ่มาก การปล่อยเด็กหลายร้อยคนเข้ามา ก็เหมือนกับการโยนก้อนหินลงในทะเลสาบ มันแทบไม่ทำให้เกิดคลื่นน้ำอะไรเลยด้วยซ้ำ

เด็กกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ตายไปตั้งแต่เข้ามาในป่าได้ไม่นาน คนที่รอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้ ล้วนเป็นเด็กที่มีทั้งฝีมือและโชคดีพกมาด้วยทั้งนั้น

。。。。

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมจนป่านนี้ถึงยังไม่มีใครรอดออกมาเลยล่ะ?"

ตกเย็น บริเวณลานกว้างใจกลางป่า บิลเริ่มแสดงอาการร้อนรน

"ใจเย็นๆ น่า ป่านี้ถึงจะไม่มีสายพันธุ์อันตรายระดับเทพๆ แต่ความหนาแน่นของสายพันธุ์อันตรายระดับล่างมันสูงมากเลยนะ การจะคัดเอาเด็กที่พึ่งพาดวงอย่างเดียวออกไปมันก็ต้องใช้เวลาหน่อย การที่ตอนนี้ยังไม่มีใครโผล่มาก็เป็นเรื่องปกตินั่นแหละ รออีกนิดเถอะน่า"

โกซึกิพูดปลอบใจ จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด ถึงได้มีเด็กโผล่พ้นป่าออกมาถึงลานกว้างแห่งนี้ได้สำเร็จไม่กี่คน