บทที่ 17 - ทาสเฒ่าสมควรตายหมื่นครั้ง

บทที่ 17 - ทาสเฒ่าสมควรตายหมื่นครั้ง

เมื่อเห็นเต้าจิ้นขาดสติไปแล้ว เฉินเสี่ยวเทียนก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ลงมือให้เด็ดขาดไปเลย ทำให้สำนักเต๋าหายไปจากโลกนี้ซะก็สิ้นเรื่อง

"ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เต้าจิ้นเบิกตากว้างด้วยความโกรธแค้น เปลวไฟแห่งความแค้นพวยพุ่งขึ้นสมอง จะให้ทนต่อไปได้อย่างไร เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

จากนั้น ทั่วร่างของเขาก็เปล่งแสงสีม่วงเจิดจ้า เปลวเพลิงสีดำอันแปลกประหลาดลุกโชนขึ้นมา เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไป มืออีกข้างกลับปรากฏเปลวเพลิงสีน้ำเงินขึ้นมาแทน

หลังจากเปลวเพลิงสีดำและสีน้ำเงินปรากฏขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าของเต้าจิ้นก็บิดเบี้ยวดูน่ากลัว เขาประกบฝ่ามือเข้าหากัน เริ่มฝืนหลอมรวมเปลวเพลิงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน

นี่คือเคล็ดวิชาไม้ตายก้นหีบของเขา เพลิงสวรรค์ดับสูญ

เปลวเพลิงทั้งสองชนิดล้วนเป็นเพลิงวิเศษของฟ้าดิน ชนิดใดชนิดหนึ่งก็สามารถแผดเผาทะเลเดือดได้ มีพลังทำลายล้างทำลายล้างสวรรค์ทลายโลก

หากฝืนหลอมรวมเปลวเพลิงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน พลังทำลายล้างที่เกิดขึ้น ต่อให้เป็นมหาปรมาจารย์ขั้นสูงสุดก็ไม่อาจต้านทานได้

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ยอดฝีมือระดับครึ่งก้าวเหนือสามัญ ก็อาจจะถูกระเบิดจนตายได้!

กร๊อบ! กร๊อบ!

ภายใต้การฝืนหลอมรวมของเปลวเพลิงทั้งสองชนิด มิติอวกาศรอบๆ เปลวเพลิง ถึงกับบิดเบี้ยวและเกิดรอยร้าวขึ้นมา

พลังงานอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้ฟ้าดินเกิดปรากฏการณ์ประหลาด เสียงร้องโหยหวนอันน่ากลัวดังก้องไปทั่วขอบฟ้า

เฉินเสี่ยวเทียนหรี่ตาลง การหลอมรวมเปลวเพลิงประหลาดสองชนิด กลับสามารถสร้างพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้เชียวหรือนี่

ถ้าเป็นคนอื่นมาเจอเข้า คงตกใจกลัวจนต้องวิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้วแน่ๆ

แต่น่าเสียดาย แรงระเบิดระดับนี้ ทำอันตรายเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ฟู่ ฟู่

เมื่อเปลวเพลิงทั้งสองชนิดหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าของเต้าจิ้นก็ซีดเผือด เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ทั่วร่างสั่นเทิ้ม

แม้ว่าวิชาไม้ตายนี้จะน่าสะพรึงกลัว แต่เขาต้องแลกมาด้วยการสูญเสียพลังทั้งหมดในร่างกายถึงจะทำได้สำเร็จ และในทุกๆ เดือน เขาสามารถใช้มันได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

"ไม่ว่าเจ้าจะมาจากไหน มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่เพียงใด วันนี้เจ้าต้องตายลูกเดียว!" เต้าจิ้นหัวเราะอย่างชั่วร้าย

เฉินเสี่ยวเทียนส่ายหน้าเบาๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ท่านพ่อข้าอยู่ที่ไหน ส่งตัวเขามาให้ข้า แล้วข้าจะเก็บสายเลือดผู้สืบทอดสำนักเต๋าเอาไว้ให้"

ก่อนหน้านี้เขาใช้เนตรทะลวงสวรรค์ตรวจสอบดูแล้ว ท่านพ่อไม่ได้อยู่ในสำนักเต๋าเลยสักนิด

ต้องถูกนำตัวไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

เต้าจิ้นตวาดลั่น "ความตายมาเยือนอยู่ตรงหน้า ยังกล้ามาพูดจาโอหัง วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นความร้ายกาจของข้า"

"จงคุกเข่าสำนึกผิด ท่ามกลางระเบิดของเปลวเพลิงนี่ซะเถอะ!"

สิ้นเสียงคำพูด เต้าจิ้นก็ทุ่มแรงทั้งหมดขว้างเปลวเพลิงในมือออกไป เปลวเพลิงพุ่งแหวกอากาศไป ถึงกับทำให้มิติอวกาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ใบหน้าของเต้าจิ้นบิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมเกรียม ไม่เคยมีใครรอดชีวิตจากกระบวนท่าไม้ตายของเขาไปได้ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับเหนือสามัญก็ยังต้องหนีหัวซุกหัวซุน

"มันทำอะไรของมันน่ะ?"

จู่ๆ สีหน้าของเต้าจิ้นก็แข็งค้าง

เดิมทีเขาคิดว่า หลังจากขว้างเปลวเพลิงออกไปแล้ว เฉินเสี่ยวเทียนจะตกใจกลัวจนวิ่งหนี หรือไม่ก็งัดเอาสารพัดวิธีป้องกันออกมาใช้

ทว่าในเวลานี้ อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ไม่แสดงอาการหวาดกลัว กลับยืนหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่ายเสียอย่างนั้น

นี่มันหมายความว่ายังไง?

ดูถูกท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาอย่างนั้นหรือ?

ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกของเต้าจิ้น เขาแผดเสียงคำราม "ไปตายซะ ระเบิด!"

ตูม!

เปลวเพลิงเกิดการระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา วินาทีนั้นราวกับฟ้าดินพุ่งชนกัน โลกทั้งใบกลายเป็นสีแดงเพลิงไปหมด

พายุเปลวเพลิงสูงนับหมื่นจั้ง กวาดล้างไปทั่วทั้งเขาสำนักเต๋าในชั่วพริบตา

อานุภาพการระเบิดรุนแรงถึงเพียงนี้ ช่างสั่นสะเทือนจิตใจและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

เนิ่นนานหลังจากนั้น เปลวเพลิงที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าจึงค่อยๆ มอดดับลง และตรงจุดที่เกิดการระเบิด ก็ปรากฏหลุมยักษ์ลึกนับร้อยเมตรขึ้นมาแทน

เต้าจิ้นพลังลมปราณหมดเกลี้ยง ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า หอบหายใจแฮ่กๆ "ตายแล้ว ไอ้คนรนหาที่ตาย ดันกล้ามารับไม้ตายของข้าแบบตรงๆ"

"หึๆ ไอ้พวกไร้ชื่อเสียงตายด้วยน้ำมือข้าไปอีกคนแล้ว"

"น่าเสียดายที่ศพมันแหลกละเอียดไปหมด ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะค้นเจอของดีๆ บ้างก็ได้"

ในเวลานี้ ศิษย์สำนักเต๋านับร้อยคนต่างพากันตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากซากปรักหักพัง

เมื่อเห็นว่าศัตรูถูกระเบิดจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง แต่ละคนก็มีสีหน้าดีใจสุดขีด อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงตะโกนก้อง "ท่านเจ้าสำนักวรยุทธ์ล้ำเลิศ สะท้านฟ้าสะเทือนดิน มีบารมีดั่งมหาจักรพรรดิไร้เทียมทาน!"

"ท่านเจ้าสำนักเก่งกาจเหนือใครในใต้หล้า สำนักเต๋าของพวกเราจะต้องรุ่งเรืองไปหมื่นปี ไม่มีวันตาย ไม่มีวันดับสูญ..."

"ฮ่าๆ ท่านเจ้าสำนักโคตรเจ๋ง"

"ต่อให้เป็นเทียนตี้มาเกิดใหม่ ก็ยังต้องสยบต่อความแข็งแกร่งของท่านเจ้าสำนัก ยอมคุกเข่าเป็นลูกน้องแต่โดยดี"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังประจบประแจงอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งบินลงมาจากเขาสำนักเต๋า รูม่านตาของเต้าจิ้นหดเล็กลงอย่างรุนแรง

"จะ... เจ้ายังไม่ตาย?"

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าถูกระเบิดตายไปแล้วนี่!"

เต้าจิ้นหวาดผวาสุดขีด หัวใจเต้นระรัว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้เด็กนี่จะยังมีชีวิตอยู่

เฉินเสี่ยวเทียนหัวเราะ "ระเบิดช้าเกินไป ข้าก็เลยหลบออกมา แล้วก็แวะไปเดินเล่นในสำนักของพวกเจ้ามาด้วย"

"ถึงจะไม่เจอท่านพ่อข้า แต่ข้าก็หยิบของดีๆ ติดมือมาเพียบเลย"

สำนักเต๋ายืนหยัดมานับพันปี ย่อมต้องมีของวิเศษซ่อนอยู่ไม่น้อย เฉินเสี่ยวเทียนกวาดเรียบมาหมดแล้ว

"จะ... เจ้ากล้า..."

"เป็นไปไม่ได้..."

"ข้าไม่เชื่อ"

เต้าจิ้นพ่นเลือดออกมาคำโต จิตใจแตกสลายไปในทันที

ตั้งแต่เขารู้ความและเริ่มฝึกฝนมา เขาเคยพบเจอยอดฝีมือมานักต่อนัก ต่อให้เป็นอัจฉริยะในรอบพันปี ก็ไม่เคยมีใครสามารถหลบไม้ตายก้นหีบของเขาพ้นเลยสักคน

จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า พวกเขาสองคนไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกันเลย

"จะ... เจ้า หรือว่าเจ้าจะเป็นยอดฝีมือระดับเหนือสามัญ?" เต้าจิ้นร้องเสียงหลง ตกใจกลัวจนล้มทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ

"ก็ประมาณนั้นมั้ง" เฉินเสี่ยวเทียนพยักหน้า

เขาอยู่ในระดับเหนือสามัญขั้นสูงสุดแล้ว ห่างจากระดับเทวะเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

ด้วยพลังระดับนี้ การจะกวาดล้างทั่วทั้งแผ่นดินก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

เมื่อได้ยินดังนั้น ภายในใจของเต้าจิ้นก็ได้รับความบอบช้ำอย่างหนักอีกครั้ง พ่นเลือดออกมาอีกคำ ร้องไห้คร่ำครวญ "ข้ามันโง่จริงๆ ที่มองไม่ออกว่าเจ้าคือตัวตนที่ข้าไม่สมควรไปตอแยด้วยเลย"

"ถ้ามีโอกาสให้แก้ตัว ข้าจะไม่มีวันไปหาเรื่องเจ้าเด็ดขาด"

"สวรรค์จะทำลายสำนักเต๋าของข้างั้นหรือ"

เต้าจิ้นร้องไห้โฮออกมาอย่างบ้าคลั่ง

โฮก!

ทันใดนั้น เสียงคำรามดังก้องฟ้าก็สะเทือนเลื่อนลั่นไปไกลนับพันลี้ เห็นเพียงก้อนแสงสีแดงเจิดจ้าบินมาจากแดนไกล

แสงนั้นพุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้เรื่อยๆ และสุดท้ายก็ตกลงมาตรงหน้าของทุกคน

เต้าจิ้นหน้าถอดสี นี่มันสัตว์อสูรระดับสูงชัดๆ กลิ่นอายมันน่าสะพรึงกลัวมาก ต้องเก่งกว่าเขาแน่ๆ

ทันใดนั้น สัตว์อสูรตัวนี้ก็จำแลงกายเป็นมนุษย์ กลายเป็นหญิงสาวรูปงามวัยแรกรุ่น

"ข้าน้อยขอขอบพระคุณนายท่านที่ประทานรางวัลให้เจ้าค่ะ" ต้าเฉียวคุกเข่าลงด้วยความตื่นเต้น หลังจากดูดซับหินเลือดมังกรเข้าไป พลังของนางก็ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น บรรลุถึงระดับมหาปรมาจารย์ขั้นสูงสุดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังกระตุ้นสายเลือดบรรพกาลในกาย ทำให้มีพลังของสัตว์เทวะเพิ่มขึ้นมาอีกสายหนึ่งด้วย

เชื่อว่าอีกไม่นาน นางคงจะคืนสู่รากเหง้า วิวัฒนาการกลายเป็นสัตว์เทวะศักดิ์สิทธิ์ระดับสุดยอดอย่างแท้จริงได้แน่!

"อ๊าก!"

เต้าจิ้นตกใจจนกลายเป็นคนโง่ไปแล้ว เมื่อเห็นสัตว์อสูรที่น่ากลัวขนาดนี้ยอมคุกเข่าเรียกอีกฝ่ายว่านายท่าน ในใจก็ยิ่งหวาดผวา เขาพูดติดอ่างว่า "จะ... เจ้าเป็นใครกันแน่"

ความหวาดกลัวในเวลานี้ของเขา ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ แทบอยากจะงอกปีกบินหนีไปจากนรกขุมนี้เสียให้พ้นๆ

"บังอาจ ชื่อของนายท่านข้า ใช่สิ่งที่เจ้ามีสิทธิ์จะรู้หรือ!"

ต้าเฉียวตวาดลั่น เพียะ! ตบเต้าจิ้นจนกระเด็นลอยไป น่าเวทนาที่เต้าจิ้น ผู้เป็นถึงเจ้าสำนักเต๋าผู้ยิ่งใหญ่ กลับไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้ ถูกดุด่าราวกับสุนัขตัวหนึ่ง

ในเวลานี้ ศิษย์และผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของสำนักเต๋า ต่างก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกกันหมดแล้ว

เจ้าสำนักของพวกเขา ถูกทาสรับใช้คนหนึ่งตบจนกระเด็น โดยที่ไม่มีความสามารถจะขัดขืนได้เลย

ผู้ชายคนนี้ ตกลงแล้วเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

เทพยดาลงมาจุติหรืออย่างไร?

จู่ๆ เต้าจิ้นที่ถูกตบกระเด็นไปก็เดินกลับมา เขาทรุดตัวคุกเข่าลงดังตุ้บ

ตะโกนเสียงดังลั่น "ผู้น้อยเต้าจิ้น มีตาหามีแววไม่ วันนี้ล่วงเกินท่านเซียน สมควรตายหมื่นครั้ง"

"ขอท่านเซียนโปรดลงโทษด้วยเถิด"

(จบแล้ว)