(พิเศษ) บทที่ 157 ผ้าเช็ดหน้าของเธอสวยมาก

(TL: หากบทไหนมีการแข่งฟุตบอลจะเปิดเป็นตอนฟรีแบบนี้ ถ้าไม่อินเหมือนผมก็อ่านข้ามๆได้ ไม่นานก็จบช่วงนี้แล้ว หลังจากนี้ไปความสัมพันธ์ของพระเอกจะเริ่มเข้าสู่ความวุ่นวาย)

หยางไป่ซานอดไม่ได้ที่จะโกรธ

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงสิ่งที่ที่ปรึกษาพูด เขาจึงพยายามควบคุมตัวเอง

เขาจ้องมองชาวจีนสองคนจากเอกภาษาอังกฤษด้วยสายตาหงุดหงิด

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงกลัวชาวต่างชาติขนาดนี้!

หากโดนดูถูก ทำไมถึงไม่ตอบโต้กลับ?

“ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย!” หยางไป่ซานสาปแช่ง

ทีมเอกภาษาอังกฤษกลับมาเขี่ยลูกอีกครั้ง และคนผิวขาวสองสามคนก็ใช้การกดดันอย่างหนักเพื่อทำลายระบบการเล่นของพวกเขาเหมือนก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม จริงๆแล้วทักษะของพวกเขาอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น และพวกเขาแค่อาศัยความตัวใหญ่เพื่อทำให้ดูน่าเกรงขาม

นอกจากหมายเลข 3 แล้ว ทักษะของคนอื่นๆอยู่ในระดับธรรมดามาก มันเทียบไม่ได้กับเพื่อนจากเฉิงตูของหยางไป่ซานเลย

หลังจากประสบความสูญเสียครั้งหนึ่ง ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศก็มุ่งเน้นไปที่การป้องกันมากขึ้น

ทีมเอกอังกฤษพยายามอย่างหนักแต่ก็ยังล้มเหลวในการบุกทะลวงแนวรับ และในที่สุดก็เสียการครองบอลจากความรีบร้อน

หมายเลข 3 วิ่งไปถึงกรอบเขตโทษแล้ว แต่ก่อนที่กองหน้าทั้งสามจะประสานงานกันแบบเดิม สวี่ชิวเหวินก็สกัดบอลไว้ได้

หยางไป่ซานตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องตะโกนบอกใดๆ เขาเปลี่ยนทิศทางกะทันหันและวิ่งไปยังแดนของคู่ต่อสู้

การจ่ายบอลยาวอันแม่นยำของสวี่ชิวเหวินตกลงมาที่เท้าของหยางไป่ซานอีกครั้ง

เผชิญกับเซนเตอร์แบ็คผิวขาวของคู่ต่อสู้ หยางไป่ซานเลี้ยงหลบและหลอกล่อเขาอย่างง่ายดาย ก่อนจะพาบอลเข้าไปในกรอบเขตโทษ

สวบ!

หยางไป่ซานทำประตูได้อีกครั้ง ทะลวงผ่านผู้รักษาประตูของเอกภาษาอังกฤษ!

ข้างสนาม ผู้ชมฝั่งสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศที่เงียบงันก่อนหน้านี้ต่างส่งเสียงเชียร์อีกครั้ง

ในทางตรงกันข้าม นักศึกษาเอกภาษาอังกฤษแทบจะเงียบสนิท

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

สุดท้ายครึ่งแรกก็จบลงด้วยสกอร์ 3:1

ช่วงพักครึ่ง ชายผิวขาวทีมเอกอังกฤษออกจากสนามด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แม้จะรู้สึกหงุดหงิดกับสกอร์ แต่พวกเขาก็ยังขอบคุณนักศึกษาหญิงที่นำน้ำมาให้อย่างสุภาพ

หมายเลข 3 บ่นออกมาเป็นภาษาอังกฤษโดยตรง “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกสองคนสกัดบอลไม่ได้และเสียตำแหน่ง อีกฝ่ายจะเข้ามายิงง่ายๆได้ยังไง?”

ชายหนุ่มชาวจีนทั้งสองก้มศีรษะลงอย่างเงียบๆ

สิ่งนี้กระตุ้นความเย่อหยิ่งของชาวต่างชาติ และพวกเขาก็ยิ่งวิพากษ์วิจารณ์ฟูลแบ็คทั้งสองหนักขึ้น

หญิงสาวเอกภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ไม่เข้าใจฟุตบอล เมื่อได้ยินชาวต่างชาติตำหนิฟูลแบ็คทั้งสองที่ไม่สามารถป้องกันได้ พวกเขาก็เชื่อโดยสัญชาตญาณ

หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งมีหน้าตาและรูปร่างค่อนข้างแย่ตะโกนใส่ทั้งสองโดยตรง “พวกนายเล่นดีๆไม่เป็นหรือไง? คนอื่นๆต่างพยายามอย่างหนัก แต่พวกนายกลับรั้งมันไว้ เราไม่ได้ขอให้นายเล่นให้ดีเป็นพิเศษ แค่ไม่ดึงคนอื่นให้ต่ำลงมันมากเกินไปเหรอ? น่าละอายจริงๆ!”

—

ขณะเดียวกันทีมเทคโนโลยีสารสนเทศก็ออกมาพักข้างสนาม

สวี่ชิวเหวินเพียงคนเดียวมีหญิงสาวสองคนนำน้ำมาให้

คนหนึ่งคือไป๋เยว่เอ๋อร์ และอีกคนคือซูหยานหยาน

สวี่ชิวเหวินเพิกเฉยต่อไป๋เยว่เอ๋อร์

เขารับน้ำจากซูหยานหยาน เปิดขวด แล้วดื่มหนึ่งที ก่อนจะขอบคุณเธอ “หยานหยาน ขอบคุณนะ”

ไป๋เยว่เอ๋อร์พูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าสวี่ชิวเหวินเลือกที่จะรับน้ำของซูหยานหยานแทนของเธอ

ซือเซียงหมิงเดินตามหลังสวี่ชิวเหวิน เมื่อเห็นขวดน้ำในมือของไป๋เยว่เอ๋อร์ เขาจึงถามด้วยรอยยิ้ม “เยว่เอ๋อร์ นี่เป็นน้ำสำหรับฉันหรือเปล่า”

ไป๋เยว่เอ๋อร์รู้สึกหงุดหงิดมากและพูดด้วยความโกรธ “เอาไป!”

ซือเซียงหมิงยอมรับและดื่มมันอย่างมีความสุข

หลังจากมอบน้ำให้ซือเซียงหมิง ไป๋เยว่เอ๋อร์ก็นั่งลง เธอจ้องมองสวี่ชิวเหวิน รู้สึกงุนงงกับทัศนคติของเขาที่มีต่อเธอ

ถัดจากเธอ เสิ่นหมินเหยาพอใจกับพฤติกรรมของสวี่ชิวเหวินมาก

ถังเว่ยเว่ยเห็นว่าสวี่ชิวเหวินเต็มไปด้วยเหงื่อจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า

ผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายดอกบ๊วยตรงกลาง

ถังเว่ยเว่ยยื่นมันให้เขา

สวี่ชิวเหวินประหลาดใจ จากนั้นก็ยิ้มแล้วถามอย่างรู้เท่าทัน “เว่ยเว่ย นี่ผ้าเช็ดหน้าเธอเหรอ? มันสวยมาก”

ถังเว่ยเว่ยพยักหน้า

“ฉันมือไม่ว่าง เธอช่วยเช็ดเหงื่อให้ฉันได้ไหม”

ถังเว่ยเว่ยลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเช็ดเหงื่อของเขา

การเคลื่อนไหวของถังเว่ยเว่ยระมัดระวังมาก เธอเช็ดใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ

ในขณะเดียวกัน สายตาของสวี่ชิวเหวินก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของถังเว่ยเว่ย

ว่ากันว่าผู้ชายที่จริงจังจะดูหล่อเหลาที่สุด แต่แท้จริงแล้วผู้หญิงที่จริงจังก็สวยมากเช่นกัน

ไป๋เยว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างไม่แปลกใจเลยเมื่อเห็นถังเว่ยเว่ยหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า เพราะเธอเคยเห็นอีกฝ่ายใช้มันในหอพักมาก่อน

แต่การเห็นสวี่ชิวเหวินจ้องมองถังเว่ยเว่ยด้วยแววตาแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก

เมื่อนึกถึงการปฏิบัติที่แตกต่างกันระหว่างทั้งสอง เธอก็รู้สึกหดหู่

เธอจ้องมองแผ่นหลังของสวี่ชิวเหวินและอดไม่ได้ที่จะย่นจมูก

ถังเว่ยเว่ยจดจ่ออยู่กับการเช็ดเหงื่อของสวี่ชิวเหวินอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น มือของสวี่ชิวเหวินก็เข้ามาสัมผัส

เธอสะดุ้งและดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ แต่ทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือของสวี่ชิวเหวิน

สวี่ชิวเหวินไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะกังวลขนาดนี้ เมื่อถูกรายล้อมไปด้วยเพื่อนร่วมชั้น ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆ

เขานำผ้าเช็ดหน้ามาจ่อที่จมูกแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

กลิ่นหอมอ่อนๆอบอวลไปทั่วประสาทสัมผัสของเขา

มันไม่ใช่กลิ่นของเครื่องสำอาง แต่เป็นกลิ่นธรรมชาติจากร่างกายของถังเว่ยเว่ย หรือบางทีอาจเป็นกลิ่นหอมของร่างกาย

แต่ไม่ว่าในกรณีใดมันก็มีกลิ่นหอมมาก

ใบหน้าของถังเว่ยเว่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อเห็นการกระทำของสวี่ชิวเหวิน

สวี่ชิวเหวินลืมตาขึ้น และสังเกตเห็นว่าถังเว่ยเว่ยก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

ด้านหลังเธอ ซูหยานหยานจ้องมองด้วยความประหลาดใจพร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง ในขณะที่เสิ่นหมินเหยาดูรังเกียจ

เขาหัวเราะเพื่อปกปิดความเขินอายและอธิบายว่า “ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้หอมมาก ฉันอดใจไม่ไหวเลย ฮ่าฮ่า”

สวี่ชิวเหวินพับผ้าเช็ดหน้าแล้ววางไว้ข้างๆ ก่อนจะพูดกับถังเว่ยเว่ย “เว่ยเว่ย ผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเหงื่อของฉันหมดแล้ว วางไว้ที่นี่ก่อน ฉันจะส่งมันคืนให้หลังจากซักเสร็จแล้ว”

ถังเว่ยเว่ยพยักหน้าเห็นด้วย

ช่วงพักครึ่งนั้นสั้นเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น

สิบห้านาทีต่อมา ครึ่งหลังก็เริ่มต้นขึ้น

ทั้งสองทีมสลับฝั่ง และเนื่องจากเอกภาษาอังกฤษเริ่มเขี่ยในครึ่งแรก จึงเป็นตาของเทคโนโลยีสารสนเทศในรอบนี้

หยางไป่ซานยืนอยู่ที่บอลรอเสียงนกหวีดของผู้ตัดสิน

ก่อนเริ่มการแข่งขัน ผู้เล่นหมายเลข 3 จากเอกภาษาอังกฤษตะโกนเหน็บแนมด้วยภาษาจีนที่ไม่ได้มาตรฐาน “ครึ่งหลังพวกแกเจอดีแน่!”

หยางไป่ซานเหลือบมองหมายเลข 3 เหมือนเขาเป็นคนงี่เง่าและเพิกเฉย

ด้วยเสียงนกหวีดของผู้ตัดสิน หยางไป่ซานก็เริ่มเขี่ยบอล

ไม่นานเอกภาษาอังกฤษก็แย่งบอลมาได้และพยายามใช้การบุกแบบโหมกระหน่ำเพื่อทะลวงแนวรับของทีมเทคโนโลยีสารสนเทศเหมือนในครึ่งแรก

แต่กลยุทธ์นี้เคยได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ได้ผล

ผู้เล่นทีมเทคโนโลยีสารสนเทศหลายคนรวมถึงสวี่ชิวเหวินต่างรู้สึกผ่อนคลาย

แต่ในไม่ช้า สวี่ชิวเหวินก็สังเกตเห็นบางสิ่งที่แตกต่างออกไป

/////