บทที่ 9 - ล้างบางสำนัก

บทที่ 9 - ล้างบางสำนัก

"อ๊ากกก!"

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกและเจ้าสำนักโลหิตสังหารเบิกตาโพลงจนแทบจะฉีกขาด พวกมันแผดเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด

"ไอ้เด็กนรก แกกล้าทำถึงขนาดนี้เลยเรอะ"

ดวงตาของปรมาจารย์โลหิตปรโลกแดงก่ำ มันลงมือโจมตีใส่จางหยวนอย่างไม่คิดชีวิต

ปราณโลหิตอันดุร้ายน่าสะพรึงกลัวควบแน่นกลายเป็นหอกโลหิตนับหมื่นเล่มแล้วพุ่งทะยานเข้าหาจางหยวน

จางหยวนแค่นเสียงเย็นชาอย่างไม่แยแส

เขาขยับนิ้วประสานอินแล้วเพิ่มโล่ป้องกันให้ตัวเองอีกสองร้อยชั้น

"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!"

หอกโลหิตแต่ละเล่มพุ่งกระแทกเข้ากับโล่ป้องกันจนเกิดเป็นพายุหมุนสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัว

โล่ป้องกันแตกสลายไปทีละชั้น

เพียงพริบตาเดียวโล่ป้องกันก็แตกกระจายไปถึงเจ็ดแปดสิบชั้น!

เย่ว์ซูอิ่งพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย "ตาเฒ่านี่อยู่ขั้นวิญญาณก่อกำเนิดระดับสี่แล้ว แข็งแกร่งกว่าเจ้าสำนักโลหิตสังหารมากนัก โล่ป้องกันระดับแก่นทองคำขั้นต้นคงจะต้านทานการโจมตีของมันได้ยากพอสมควร!"

จางหยวนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน "ไม่เป็นไร! มันทำลายได้เท่าไหร่ ข้าก็แค่เพิ่มเข้าไปใหม่เท่านั้นเอง!"

พูดจบเขาก็เติมโล่ป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่าเข้าไปเสริม

ช่างเป็นการทำลายไปเท่าไหร่ก็สร้างขึ้นมาใหม่เท่านั้นจริงๆ

ในที่สุดหลังจากโล่ป้องกันกว่าสองร้อยชั้นแตกสลาย การโจมตีด้วยหอกโลหิตของปรมาจารย์โลหิตปรโลกก็หยุดลง

ในตอนนี้สีหน้าของปรมาจารย์โลหิตปรโลกดูอัปลักษณ์และน่าเกลียดอย่างที่สุด

หอกคลั่งโลหิตสังหารนี้เป็นหนึ่งในการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของมันเลยนะ

แต่ผลลัพธ์คือมันไม่สามารถเจาะเกราะป้องกันของผู้ฝึกตนขั้นรวบรวมลมปราณตัวเล็กๆ ได้เลยด้วยซ้ำ!

เรื่องแบบนี้ถ้าพูดออกไปใครจะไปเชื่อ ใครจะกล้าเชื่อกัน

จางหยวนหัวเราะเยาะ "ตาเฒ่า โจมตีสะใจดีใช่ไหมล่ะ งั้นก็มาลองชิมของดีของข้าดูบ้างสิ!"

เขาหยิบยันต์วิหคเพลิงปึกใหญ่ออกมาอีกเป็นร้อยๆ แผ่น!

ยันต์วิหคเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง

ยันต์แต่ละแผ่นมีวิหคเพลิงโผล่ออกมาหลายสิบตัว!

วิหคเพลิงเกือบหมื่นตัวบินเบียดเสียดกันหนาแน่นจนเต็มท้องฟ้า!

ภาพตรงหน้าทำเอาปรมาจารย์โลหิตปรโลกและเจ้าสำนักโลหิตสังหารถึงกับยืนเอ๋อไปเลย!

บัดซบเอ๊ย!

ตกลงแล้วพวกมันไปกระตุกหนวดเสือสัตว์ประหลาดแบบไหนกันแน่เนี่ย

วิหคเพลิงเกือบหมื่นตัวมากพอที่จะลบสำนักโลหิตสังหารให้หายไปจากแผนที่ได้เป็นสิบๆ รอบเลยนะ!

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกรีบใช้วิชาเร้นโลหิตเพื่อหลบหนีเป็นอันดับแรก

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย!

เผชิญหน้ากับการโจมตีหนักหน่วงขนาดนี้ ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณก่อกำเนิดระดับสูงสุดก็คงรับมือไม่ไหวหรอก!

"จะหนีไปไหน"

จางหยวนนึกคิดในใจ

วิหคเพลิงห้าพันตัวจากเกือบหนึ่งหมื่นตัวก็พุ่งทะยานไล่ตามปรมาจารย์โลหิตปรโลกไป

ถึงแม้แสงเร้นกายของปรมาจารย์โลหิตปรโลกจะรวดเร็วแค่ไหน แต่ก็ไม่เร็วไปกว่าความเร็วในการบินของวิหคเพลิงอยู่ดี

"ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม!"

วิหคเพลิงแต่ละตัวพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของมัน

ร่างกายของมันถูกเปลวเพลิงที่ลุกโชนเต็มท้องฟ้ากลืนกินไปในชั่วพริบตา

เสียงเนื้อหนังถูกแผดเผาดังซู่ซ่าก้องกังวานไปในอากาศ

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาออกมาจากปาก

เปลวไฟของวิหคเพลิงนี้สามารถแผดเผาได้แม้กระทั่งวิญญาณก่อกำเนิดเลยนะ!

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกผู้ยิ่งใหญ่ในขั้นวิญญาณก่อกำเนิดระดับสี่กลับต้องจบชีวิตลงและวิญญาณแตกซ่านอยู่ท่ามกลางเปลวไฟอันไร้ที่สิ้นสุด!

เมื่อเจ้าสำนักโลหิตสังหารเห็นปู่ของมันตายตกไปต่อหน้าต่อตามันก็หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

มันเตรียมจะใช้วิชาเร้นโลหิตเพื่อหลบหนีอีกครั้ง

แต่จางหยวนได้เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

วิหคเพลิงทั้งหมดที่เหลือพุ่งเข้าจู่โจมและหมายจะสังหารมัน

"ตู้ม!"

วิญญาณก่อกำเนิดของเจ้าสำนักโลหิตสังหารก็ถูกทะเลเพลิงที่ลุกท่วมท้องฟ้ากลืนกินไปเช่นกัน

"อ๊ากกก! ไอ้เด็กบัดซบ แกต้องตายอย่างศพไม่สวยแน่!"

ก่อนตายเจ้าสำนักโลหิตสังหารได้ส่งเสียงสาปแช่งอย่างอาฆาตมาดร้าย

จางหยวนพูดอย่างดูถูก "เสียงคร่ำครวญของพวกขี้แพ้!"

เมื่อทนดูวิญญาณก่อกำเนิดของเจ้าสำนักโลหิตสังหารแตกซ่านไปต่อหน้าต่อตาได้แล้ว เขาถึงค่อยวางใจลงได้

ส่วนคนของสำนักโลหิตสังหารคนอื่นๆ ในขั้นแก่นทองคำ ขั้นสร้างรากฐาน และขั้นรวบรวมลมปราณล้วนจบชีวิตลงในทะเลเพลิงกันหมดแล้ว

โชคดีที่แหวนมิติถูกหลอมขึ้นจากวัสดุพิเศษจึงมีพลังทนทานต่อไฟสูงมาก

แม้จะถูกแผดเผาอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงแต่ก็ยังมีหลงเหลืออยู่อีกไม่น้อย

เย่ว์ซูอิ่งมีความชำนาญในเรื่องนี้แล้ว นางจึงรีบดึงแหวนมิติทั้งหมดกลับมาให้จางหยวนเป็นอันดับแรก

บนใบหน้าของนางยังคงแฝงไว้ด้วยความตกตะลึงอยู่ไม่คลาย

"ท่านพี่ ท่านจะแข็งแกร่งเกินไปแล้วนะ!"

จางหยวนพูดหยอกล้อ "ความแข็งแกร่งของข้าไม่ได้มีแค่นี้หรอกนะ ไว้รอให้เจ้าได้ทำความรู้จักกับข้าอย่างลึกซึ้งในวันข้างหน้าเจ้าก็จะรู้เองแหละ!"

แม้ว่าเย่ว์ซูอิ่งจะไม่เคยผ่านเรื่องพรรค์นี้มาก่อนแต่นางก็พอจะเดาออกว่าคำพูดของจางหยวนมันมีความหมายแอบแฝงอยู่

นางอดไม่ได้ที่จะทุบหลังจางหยวนไปหนึ่งทีพลางหน้าแดงและพูดว่า "ไม่รู้จักทำตัวให้มันจริงจังบ้างเลย!"

จางหยวนหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปพูดกับเย่ว์ซูอิ่ง "เจ้าใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบดูหน่อยสิว่ายังมีปลาที่เล็ดลอดแหไปได้อีกไหม แล้วก็ถือโอกาสค้นหาคลังสมบัติของสำนักโลหิตสังหารไปด้วยเลย!"

เย่ว์ซูอิ่งทำตามคำขอ

ยืนยันได้แล้วว่าคนของสำนักโลหิตสังหารทุกคนเสียชีวิตหมดแล้ว

เย่ว์ซูอิ่งก็หาคลังสมบัติของสำนักโลหิตสังหารจนเจอเช่นกัน

คลังสมบัตินี้ตั้งอยู่ใต้ดินและยังมีค่ายกลคอยกีดขวางเอาไว้ มันจึงไม่ถูกเปลวไฟแผดเผาทำลายไป

จางหยวนกวาดของทุกอย่างที่อยู่ข้างในแล้วยัดลงไปในพื้นที่มิติระบบจนหมดเกลี้ยง

สารบบไอเทมของทรัพยากรไม่จำกัดก็มีของเพิ่มเข้ามาอีกมากมาย

"เมื่อมีทรัพยากรพวกนี้แล้ว มันก็เพียงพอที่จะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของสำนักกระบี่จันทราขึ้นไปได้อีกขั้นใหญ่ๆ เลยทีเดียว!"

เป้าหมายเล็กๆ ในระยะสั้นก็คือการใช้ทรัพยากรอัดฉีดผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานกลุ่มหนึ่งให้ทะลวงขึ้นไปถึงขั้นแก่นทองคำให้จงได้

ออกมาท่องยุทธภพทั้งที ลำพังแค่ตัวเองเก่งคนเดียวมันไม่พอหรอก ต้องมีขุมกำลังและมีเส้นสายคอยหนุนหลังด้วย

เรื่องจุกจิกเล็กๆ น้อยๆ ก็ปล่อยให้ลูกน้องจัดการไป

"ไปเถอะ! กลับบ้านกัน!"

หลังจากตรวจสอบให้แน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรตกหล่น จางหยวนก็โอบเอวของเย่ว์ซูอิ่งและขึ้นขี่กระบี่บินกลับไป

ความจริงแล้วในคลังสมบัติของสำนักโลหิตสังหารก็มีเรือเหาะอยู่เหมือนกัน

แต่ถ้าให้นั่งเรือเหาะเขาก็อดใกล้ชิดกับภรรยาสุดที่รักน่ะสิ

มันก็เหมือนกับเวลาเดินกางร่มกับแฟนตอนฝนตก ร่มมันต้องยิ่งเล็กยิ่งดีไงล่ะ

แบบนี้ทั้งสองคนถึงจะได้เบียดเสียดแนบชิดกันได้ไงล่ะ

นี่แหละคือแผนการเล็กๆ น้อยๆ ของคู่รัก

เย่ว์ซูอิ่งไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ นางปล่อยให้จางหยวนโอบเอวของนางต่อไป

หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากมาย ความจริงแล้วตอนนี้นางก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านการได้ใกล้ชิดกับจางหยวนอีกต่อไป

เมื่อบินมาได้ครึ่งทาง

ระบบที่ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวก็เหมือนกับเพิ่งจะหายจากอาการอินเทอร์เน็ตดีเลย์และส่งเสียงแจ้งเตือนออกมา

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณสามารถกวาดล้างจุดรวมพลซอมบี้ได้สำเร็จ ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ กำลังสุ่มรางวัลภารกิจ...]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับดวงตาสัจธรรม สามารถตรวจสอบระดับพลัง ข้อมูลเบื้องลึกเบื้องหลัง และจุดอ่อนของเป้าหมายได้อย่างละเอียด!]

"ดวงตาสัจธรรมงั้นหรือ ความสามารถนี้ก็ถือว่างั้นๆ แหละนะ พอเอาไปเทียบกับกระสุนไม่จำกัดและทรัพยากรไม่จำกัดแล้วมันช่างห่างชั้นกันลิบลับเลย! ข้าก็นึกว่าจะได้พวกเซฟเฮาส์ขั้นเทพหรืออุปกรณ์สุดยอดอะไรเทือกนั้นมาซะอีก!"

จางหยวนบ่นระบบตามประสาคนขี้บ่นไปวันๆ

ระบบส่งเสียงกระแสไฟฟ้าช็อตซู่ซ่าออกมาสองสามครั้งราวกับกำลังประท้วง

จางหยวนไม่กล้ากระตุ้นระบบอีกเพราะกลัวว่ามันจะเกิดอาการติดบั๊กขึ้นมาอีก

...

ณ สำนักกระบี่จันทรา

บรรดาคนของสำนักกระบี่จันทราต่างพากันตั้งตารอการกลับมาของพวกจางหยวนอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อเห็นพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย ทุกคนต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"กลับมาแล้ว! ท่านเจ้าสำนักกับสามีกลับมาแล้ว!"

"ทำไมถึงใช้เวลาสั้นแค่นี้เองล่ะ ตกลงว่าสำนักโลหิตสังหารถูกทำลายไปแล้วหรือยัง"

"ถ้าหักเวลาเดินทางออกไป นี่มันผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปเลยด้วยซ้ำ! หรือว่าพวกเขาไม่ได้ไปที่สำนักโลหิตสังหารกันแน่"

ทุกคนต่างก็มีความสงสัยอยู่ในใจ

เวลาที่ใช้ไปมันสั้นเกินไปจริงๆ นี่มันไม่เหมือนการต่อสู้เพื่อทำลายล้างสำนักเลยสักนิด!

อีกอย่างพอดูจากสภาพของเย่ว์ซูอิ่งและจางหยวนแล้ว อย่าว่าแต่จะมีรอยเลือดกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าเลย แค่เหงื่อสักหยดก็ยังไม่ไหลออกมาเลยมั้ง

[จบแล้ว]