บทที่ 8 - วิหคเพลิงหลายร้อยตัวโบยบินเต็มท้องฟ้า

บทที่ 8 - วิหคเพลิงหลายร้อยตัวโบยบินเต็มท้องฟ้า

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกถามขึ้น "หลานรัก ตอนนี้เจ้ามีแผนการอะไรต่อไป"

เจ้าสำนักโลหิตสังหารตอบ "ก็ต้องหาร่างเนื้อเพื่อสิงสู่แย่งชิงร่างก่อนน่ะสิ แล้วค่อยบุกกลับไปฆ่าพวกมัน! ข้าจะต้องจับนังเย่ว์ซูอิ่งมาสั่งสอนให้หลาบจำต่อหน้าต่อตาไอ้เด็กนั่นให้จงได้!"

พอคิดถึงรูปร่างหน้าตาอันงดงามไร้ที่ติของเย่ว์ซูอิ่ง หัวใจของเจ้าสำนักโลหิตสังหารก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

"ภรรยาของคนอื่นที่งดงามระดับนี้ คนอย่างข้าไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด!"

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกพูดว่า "ตกลง เดี๋ยวปู่จะไปหาวิธีหาร่างเนื้อที่สมบูรณ์แบบมาให้เจ้าเอง!"

ขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนกันอยู่

จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากนอกสำนัก

ค่ายกลพิทักษ์สำนักของสำนักโลหิตสังหารทั้งหมดยังสั่นสะเทือนไปถึงสามครั้ง

เสียงอันเย็นเยียบดังก้องไปทั่วน่านฟ้าของสำนักโลหิตสังหาร

"ไอ้โจรมักมาก! ไอ้โจรชั่ว! ไอ้โจรสารเลว! ไอ้โจรกบฏ! ยังไม่รีบไสหัวออกมารับความตายอีก!"

เมื่อเจ้าสำนักโลหิตสังหารได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปทันที

"เป็นสามีของนังเย่ว์ซูอิ่ง! มันเป็นคนทำลายกายเนื้อของข้า ไม่คิดเลยว่ามันจะกล้าบุกมาหาถึงที่!"

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกได้ยินดังนั้น ใบหน้าเหี่ยวย่นก็มืดครึ้มลง

"สามหาวนัก! คิดว่าสำนักโลหิตสังหารของเราทำจากดินเหนียวหรือไง ถึงได้กล้าบุกมาแส่หาที่ตายถึงที่!"

การต่อสู้ในถิ่นตัวเอง สำนักโลหิตสังหารมีค่ายกลพิทักษ์สำนักคอยคุ้มกันอยู่

ต่อให้ไอ้เด็กนั่นจะมีปราณกระบี่เหลืออยู่อีกหลายสิบสายก็คงยากที่จะพังม่านพลังเข้ามาได้!

และเมื่อปราณกระบี่ถูกใช้จนหมด สถานการณ์ของผู้ล่าและผู้ถูกล่าก็จะสลับฝั่งกันทันที!

"ไป! ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้เด็กนี่มันจะมีสามหัวหกแขนหรือยังไง!"

ปรมาจารย์โลหิตปรโลกและเจ้าสำนักโลหิตสังหารบินขึ้นไปบนน่านฟ้าของสำนักโลหิตสังหารพร้อมกัน

บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสของสำนักโลหิตสังหารต่างก็ตื่นตระหนกตกใจ

ผู้คนเกือบหมื่นคนโผล่หัวออกมา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่จางหยวนและเย่ว์ซูอิ่งอย่างพร้อมเพรียง

"แค่ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำหนึ่งคนกับขั้นรวบรวมลมปราณอีกหนึ่งคน กลับกล้ามาทำกำเริบเสิบสานที่สำนักโลหิตสังหารของเราเชียวหรือ"

ผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำระดับปลายของสำนักโลหิตสังหารคนหนึ่งลงมือจู่โจมอย่างเหี้ยมโหดหมายจะบดขยี้จางหยวนและเย่ว์ซูอิ่งให้แหลกคามือ

ฝ่ามือขนาดยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นจากปราณโลหิตพุ่งแหวกอากาศออกมาแล้วกดทับลงมาอย่างรุนแรง

"ฟิ้ง ฟิ้ง ฟิ้ง ฟิ้ง ฟิ้ง!"

แสงสีทองสาดประกายเจิดจ้า

ภายในพริบตาจางหยวนก็กางโล่ป้องกันให้กับตัวเองและเย่ว์ซูอิ่งกว่าร้อยชั้น

โล่ป้องกันซ้อนทับกันหนาเตอะจนแทบจะมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของทั้งสองคนแล้ว

รอยประทับฝ่ามือสีเลือดพุ่งกระแทกเข้ากับโล่ป้องกันอย่างจังจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

"ปัง ปัง ปัง!"

โล่ป้องกันห้าหกชั้นแตกสลายไปติดๆ กันและยังมีอีกสองสามชั้นที่มีรอยร้าวปรากฏขึ้น

ทว่าโล่ป้องกันอีกเก้าสิบกว่าชั้นที่อยู่ด้านในกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย

"อะไรกัน!"

ผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำระดับปลายที่ลงมือโจมตีถึงกับตาเหลือกถลน

นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย

ของวิเศษป้องกันตัวแบบไหนกันที่สามารถสร้างโล่ป้องกันได้เป็นร้อยชั้นในรวดเดียว

จางหยวนยิ้มกริ่มอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับพูดว่า "ได้เห็นแล้วใช่ไหมว่าป้อมปราการที่แข็งแกร่งดั่งหินผามันเป็นยังไง"

ดวงตาอันชราภาพของปรมาจารย์โลหิตปรโลกก็หรี่ลงเช่นกัน

"น่าสนใจดีนี่! ถึงจะเป็นแค่ของวิเศษระดับแก่นทองคำแต่สามารถกางโล่ได้เยอะขนาดนี้ในครั้งเดียวก็ถือว่าเป็นของชั้นยอดที่หาดูได้ยากเลยทีเดียว!"

เย่ว์ซูอิ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางโล่ป้องกันหลายชั้นรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม

สามีคนนี้ยิ่งมายิ่งทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวมากขึ้นทุกที

สัมผัสวิญญาณของจางหยวนทะลวงผ่านโล่ป้องกันออกไปกวาดมองจนพบตัวเจ้าสำนักโลหิตสังหาร

"ไอ้โจรชั่ว! แกคิดจะแย่งชิงภรรยาของข้า แกเคยคิดบ้างไหมว่าจะต้องถูกฆ่าล้างโคตรแบบนี้"

เจ้าสำนักโลหิตสังหารหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "ฮ่าฮ่าฮ่า แกเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนขั้นรวบรวมลมปราณ คิดจริงๆ หรือว่าแค่มีกระบี่จันทราเสี้ยวเล่มเดียวแล้วจะไร้เทียมทาน ปราณกระบี่ของแกยังใช้ได้อีกกี่ครั้งกันเชียว"

จางหยวนหัวเราะเยาะกลับ "คราวนี้ข้าจะไม่ใช้ปราณกระบี่หรอกนะ แต่ข้าจะใช้ของของแกเองมาทำลายสำนักของแก แบบนี้ต่างหากถึงจะเรียกว่าเชือดไก่ให้ลิงดูแถมยังแทงใจดำของแท้!"

พูดจบในมือของเขาก็ปรากฏยันต์ขึ้นมาแผ่นหนึ่ง

นี่คือของที่ค้นเจอจากในแหวนมิติของเจ้าสำนักโลหิตสังหาร เป็นยันต์ที่อยู่ในระดับวิญญาณก่อกำเนิด

เจ้าสำนักโลหิตสังหารมียันต์แผ่นนี้เพียงแผ่นเดียวเท่านั้น

แต่เมื่อมาอยู่ในมือของจางหยวน มันกลับมีให้ใช้แบบไม่มีวันหมด!

เมื่อเจ้าสำนักโลหิตสังหารเห็นยันต์อันคุ้นตา สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปทันที

"ยันต์วิหคเพลิงของข้า! นั่นมันของที่ข้าต้องจ่ายเงินก้อนโตถึงจะซื้อมาได้เลยนะ!"

ยันต์วิหคเพลิงแผ่นนี้ถูกเขียนขึ้นจากเลือดแก่นแท้ของสัตว์อสูรที่ชื่อว่าวิหคเพลิง

ซึ่งวิหคเพลิงนี้มีสายเลือดของนกฟีนิกซ์ที่เบาบางมากๆ ไหลเวียนอยู่

เมื่อมันโตเต็มวัยก็สามารถบรรลุถึงขั้นวิญญาณก่อกำเนิดได้เลย

อานุภาพของยันต์วิหคเพลิงนี้จึงไม่สามารถดูถูกได้เลย

เจ้าสำนักโลหิตสังหารเก็บมันไว้เป็นไพ่ตายก้นหีบ

เพียงแต่ตอนที่มันต้องเผชิญหน้ากับปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามาปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า มันก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะกระตุ้นการทำงานของยันต์

นี่จึงกลายเป็นโอกาสให้จางหยวนคว้าของดีมาได้ฟรีๆ

จางหยวนยิ้มหยันและพูดว่า "แกรู้จักก็ดีแล้ว งั้นข้าจะให้แกได้เห็นกับตาตัวเองว่าสำนักของแกต้องพินาศย่อยยับลงด้วยยันต์วิหคเพลิงแผ่นนี้!"

จางหยวนใช้พลังวิญญาณกระตุ้นการทำงานของยันต์

ทันใดนั้นยันต์วิหคเพลิงก็ลุกไหม้อย่างรุนแรง

"กิ๊ววว!"

เสียงร้องอันดังกังวานของวิหคเพลิงดังขึ้น

จากนั้นวิหคเพลิงที่มีความกว้างของปีกยาวหลายร้อยเมตรก็บินทะยานออกมาจากเปลวเพลิง

เปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวทำให้อุณหภูมิในรัศมีหลายพันเมตรพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ไป!"

จางหยวนตะโกนสั่งการ

วิหคเพลิงกระพือปีกพร้อมกับพาห่าฝนดาวตกเพลิงพุ่งเข้าชนค่ายกลพิทักษ์สำนักของสำนักโลหิตสังหารอย่างรุนแรง

โล่ป้องกันของค่ายกลสั่นสะเทือนอย่างหนักและเกิดเป็นระลอกคลื่นแผ่กระจายออกไป

ประกายไฟนับไม่ถ้วนกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่งอยู่บนม่านพลัง

ใบหน้าของเจ้าสำนักโลหิตสังหารเผยให้เห็นถึงความเจ็บปวดเสียดาย

ไพ่ตายของตัวเองกลับถูกเอามาใช้ทิ้งขว้างแบบนี้!

"ไอ้เด็กบัดซบ! ข้าจะต้องฆ่าแกให้ได้!"

จางหยวนยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า "อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ! มันยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ!"

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องของวิหคเพลิงดังขึ้นอีกเป็นชุด

ลูกไฟหลายลูกระเบิดออกและมีวิหคเพลิงหลายสิบตัวพุ่งทะยานออกมาจากด้านใน!

วิหคเพลิงทุกตัวกางปีกเพลิงออกกว้าง

ท้องฟ้ากว่าครึ่งถูกสาดส่องด้วยแสงไฟที่พุ่งทะยานขึ้นไป

"นี่มันเป็นไปได้ยังไง!"

เจ้าสำนักโลหิตสังหารมีสีหน้าเหลือเชื่อ

ยันต์วิหคเพลิงน่าจะเรียกนกไฟออกมาได้แค่ตัวเดียวเท่านั้นนี่นา

แล้วทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาเป็นสิบๆ ตัวได้ล่ะ!

"ไอ้เด็กนี่มันผิดปกติจริงๆ!"

ตั้งแต่ปราณกระบี่หลายสิบสายไปจนถึงโล่ป้องกันเป็นร้อยชั้นแล้วยังมีวิหคเพลิงอีกหลายสิบตัว นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!

เมื่อบรรดาคนของสำนักโลหิตสังหารเห็นภาพวิหคเพลิงหลายสิบตัวโบยบินอยู่เต็มท้องฟ้าต่างก็มีสีหน้าหวาดผวา

พลังทำลายล้างพวกนี้เทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณก่อกำเนิดเลยนะ!

ถล่มลงมาเป็นสิบๆ ตัวแบบนี้ ค่ายกลคงจะรับมือไม่ไหวแน่!

แต่จางหยวนก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่ามันยังไม่พอ

"พรึ่บ!"

เขาหยิบยันต์วิหคเพลิงปึกใหญ่ออกมาจากอกเสื้อ

ทั่วทั้งท้องฟ้าราวกับนางฟ้าโปรยดอกไม้ ยันต์วิหคเพลิงทีละแผ่นถูกจุดประกายไฟขึ้นมาทั้งหมดในพริบตา

จำนวนของวิหคเพลิงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนถึงหลายร้อยตัว!

ท้องฟ้าทั้งหมดที่อยู่ในสายตาถูกบดบังด้วยเปลวเพลิงจนมิด

"ซี๊ดดด!"

ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยสายตาเหมือนเห็นผี

"วิหคเพลิงตั้งหลายร้อยตัว! เป็นไปได้ยังไง! ใครก็ได้ช่วยบอกข้าทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!"

"ไอ้เด็กนี่ไปเอายันต์ระดับวิญญาณก่อกำเนิดมากมายขนาดนี้มาจากไหน"

"สำนักโลหิตสังหารแย่แล้ว! พวกเราตายแน่!"

กิ๊ววว!

วิหคเพลิงหลายร้อยตัวส่งเสียงร้องแหลมพร้อมกัน

พวกมันกระพือปีกเพลิงและพุ่งดิ่งลงมาด้านล่าง

"ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม!"

ม่านพลังป้องกันถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงระลอกแล้วระลอกเล่าจนเกิดเสียงร้องครวญครางราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว

"เพล้ง!"

โล่ป้องกันทั้งหมดแตกสลายและระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

วิหคเพลิงแต่ละตัวพุ่งทะลวงเข้าสู่ค่ายกลที่พังทลายแล้วกลืนกินสำนักโลหิตสังหารจนมิด

ทันใดนั้นสำนักโลหิตสังหารก็กลายเป็นทะเลเพลิงอันกว้างใหญ่

บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาพร้อมกับดิ้นรนทุรนทุรายท่ามกลางกองเพลิง

เพียงไม่นานนัก

คนกว่าเก้าส่วนก็ถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

[จบแล้ว]