บทที่ 47 คะแนนประเมิน

หลังจากรับประทานอาหารค่ำที่ภรรยาจัดเตรียมไว้ให้เสร็จสิ้น สวี่ชิงซานก็ออกไปเดินเล่นเพื่อย่อยอาหารตามคำแนะนำของนาง

ฟิ้ว!

บริเวณด้านนอกถ้ำพำนัก มีเสียงสวบสาบดังขึ้น

งูหลามทองคำร่างยักษ์เลื้อยปราดเข้ามา มันใช้หัวถูไถออดอ้อนหลินซือซืออย่างสนิทสนม ก่อนจะอ้าปากกว้าง สำรอกลูกกลมๆ ลูกหนึ่งออกมา

ลูกกลมๆ นั้นมีสีดำสนิท พื้นผิวเต็มไปด้วยลวดลายอักขระประหลาด เมื่อสวี่ชิงซานหยิบมันขึ้นมา ก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ไม่ธรรมดาเลย

"ท่านพี่ สิ่งนี้คืออะไรหรือเจ้าคะ?"

หลินซือซือกะพริบตากลมโต แสร้งทำสีหน้าฉงนสงสัยได้อย่างแนบเนียน

มาถามข้า แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันเล่า ก็ในเมื่อมันเป็นของของเจ้านี่นา

สวี่ชิงซานแอบบ่นในใจ ก่อนจะเปิดใช้งานทักษะทันที

ดวงตาเทวะหยั่งรู้ความว่างเปล่า เปิด

【ระเบิดอัคคีอสนีบาต: อาวุธลับที่สร้างขึ้นโดยผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูง อาศัยการบีบอัดปราณวิญญาณอย่างมหาศาล และผนึกเอาไว้ด้วยค่ายกล เมื่อได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง ค่ายกลที่ปกป้องอยู่ก็จะแตกสลาย ปราณวิญญาณที่ถูกบีบอัดอยู่ภายในจะขยายตัวและระเบิดออกอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกมหาศาล

สามารถสร้างความเสียหายเทียบเท่ากับการโจมตีอย่างสุดกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรระดับหล่อหลอมชีพจรขั้น 6】

ของดีนี่นา!

ดวงตาของสวี่ชิงซานเป็นประกายวาววับ

ในยามนี้ ต่อให้เขางัดเอาไพ่ตายทั้งหมดที่มีออกมาใช้ ก็ทำได้เพียงแค่รับมือกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับหล่อหลอมชีพจรขั้น 6 ได้อย่างสูสีเท่านั้น ทว่าลูกบอลสีดำลูกเล็กๆ นี้ กลับสามารถสร้างอานุภาพที่ทัดเทียมกันได้อย่างง่ายดาย

นี่แหละคืออาวุธลับที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันหามานาน

เก็บมันเอาไว้ รอจังหวะเหมาะๆ แล้วขว้างออกไปแบบไม่ทันให้ตั้งตัว รับรองว่าต้องสร้างผลงานชิ้นโบแดงได้อย่างแน่นอน

"ภรรยา ลูกบอลสีดำนี้แผ่ซ่านปราณวิญญาณออกมาอย่างรุนแรง แถมพลังที่อยู่ข้างในก็ดูไม่เสถียรเอาเสียเลย ข้าเดาว่ามันน่าจะเป็นอาวุธวิญญาณประเภทใช้แล้วทิ้งน่ะ"

สวี่ชิงซานวิเคราะห์ให้ฟัง

"บางทีงูหลามทองคำอาจจะไปวิ่งเล่นแถวๆ ป่าเขา แล้วบังเอิญไปเก็บอาวุธวิญญาณที่ศิษย์พี่คนใดทำตกไว้มาได้กระมังเจ้าคะ"

หลินซือซือคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นออก รู้สึกพึงพอใจกับข้อสันนิษฐานของสวี่ชิงซานเป็นอย่างมาก ทว่าในวินาทีต่อมา นางก็แสร้งขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง:

"แล้วพวกเราควรจะนำมันไปคืนเจ้าของดีไหมเจ้าคะ"

สวี่ชิงซานรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงแค่คำแนะนำที่นางแสร้งทำขึ้นมาเท่านั้น: "เทือกเขาและป่าไม้ในอาณาเขตของสำนักเทียนสิงนั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน ใครจะไปรู้ล่ะว่างูหลามทองคำไปเก็บมันมาจากที่ใด... เอาเป็นว่า ข้าจะรับมันเอาไว้เพื่อเป็นตัวแทนของท่านอาจารย์ก็แล้วกัน"

เมื่อสวี่ชิงซานยอมรับสิ่งของชิ้นนั้นไว้ด้วยความยินดี หลินซือซือก็รู้สึกพึงพอใจเช่นกัน

หลังจากเดินเล่นกันอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองก็กลับเข้ามาในถ้ำพำนัก หลินซือซือเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ส่วนสวี่ชิงซานก็นอนบำเพ็ญเพียรอยู่บนเตียงจนกระทั่งรุ่งสาง

ในยามนี้ระดับพลังของเขาเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายจึงแทบจะไม่ต้องการการพักผ่อนเหมือนคนปกติอีกต่อไป

ดูเหมือนว่าเขากำลังก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ค่อยๆ ห่างไกลจากความเป็นมนุษย์ปุถุชนมากขึ้นทุกที

สองวันต่อมา

สวี่ชิงซานตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ เขาเหยียบกระบี่พุ่งทะยานไปยังลานกว้างบนยอดเขาแห่งหนึ่ง

บริเวณนั้นคลาคล่ำไปด้วยบรรดาศิษย์ที่มาจับกลุ่มรวมตัวกัน บ้างก็มีสีหน้าผ่อนคลาย บ้างก็มีสีหน้าวิตกกังวล

ผู้ที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ล้วนแล้วแต่เป็นศิษย์ที่ต้องเข้ารับการประเมินศิษย์ใหม่ทั้งสิ้น

สวี่ชิงซานได้พบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างจางเผิงท่ามกลางฝูงชน

จางเผิงรีบเข้ามาทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับเล่าถึงความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรของตนเองให้ฟังด้วยความตื่นเต้น

ด้วยความที่สำนักเทียนสิงตั้งอยู่บนทำเลที่ตั้งอันอุดมสมบูรณ์ และเต็มเปี่ยมไปด้วยปราณวิญญาณ ทำให้ในตอนนี้ระดับพลังของจางเผิงก้าวหน้าขึ้นมาถึงระดับหล่อหลอมชีพจรขั้น 3 และกำลังจะทะลวงเข้าสู่ขั้น 4 ในไม่ช้านี้แล้ว

แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจมากที่สุด ก็คือการที่เขาสามารถฝึกฝนวิชาสามสิบแปดฝ่ามือพิฆาตมังกร จนบรรลุถึงกระบวนท่าที่สิบแปดได้สำเร็จ

"เวลาที่ข้าร่ายรำกระบวนท่าที่สิบแปดออกมา ข้ารู้สึกเหมือนมีพละกำลังมหาศาลพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับหล่อหลอมชีพจรขั้น 4 ข้าก็มั่นใจว่าจะสามารถซัดให้ร่วงได้ด้วยฝ่ามือเดียวเลยล่ะ" จางเผิงเล่าด้วยความฮึกเหิม

บางทีเจ้าอาจจะเก่งกาจขึ้นได้อีก หากมีการเปิดเพลงประกอบเพื่อส่งเสริมพลัง...

สวี่ชิงซานให้คำแนะนำอย่างจริงใจ: "ศิษย์น้อง ข้าขอแนะนำให้เจ้าหยุดฝึกฝนเคล็ดวิชานี้แต่เพียงเท่านี้ ลองเปลี่ยนไปฝึกฝนวิชาอื่นดูบ้างนะ"

"ศิษย์พี่ ทำไมถึงต้องเปลี่ยนอีกล่ะขอรับ?"

ถึงแม้จางเผิงจะเชื่อฟังคำแนะนำของสวี่ชิงซาน ทว่าการที่เคล็ดวิชาของเขาถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ทำให้เขารู้สึกท้อแท้ใจอยู่ไม่น้อย

"ข้านั้นมีสายตาคับแคบ จึงไม่อาจฟันธงได้ว่า หากเจ้ายังดันทุรังฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ต่อไปจนถึงขั้นสูงสุด จะเกิดอาการธาตุไฟแตกซ่านหรือไม่น่ะสิ"

เขาแอบนึกอดสูใจอยู่ลึกๆ ไม่คาดคิดเลยว่าสำนักเทียนสิงจะมีเคล็ดวิชาที่ไม่น่าเชื่อถือเช่นนี้รวมอยู่ด้วย

หรือบางทีอาจจะไม่ใช่ความผิดของสำนักเทียนสิงหรอก ทว่าเคล็ดวิชาในระดับหล่อหลอมชีพจรส่วนใหญ่มันก็เป็นเช่นนี้แหละ ยิ่งเป็นวิชาระดับล่าง ก็ยิ่งมีคุณภาพที่แตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง

เพราะในความเป็นจริงแล้ว บรรดาศิษย์ส่วนใหญ่มักจะไม่ยอมเสียเวลาไปกับการฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับหล่อหลอมชีพจรจนบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์หรอก พวกเขามักจะทุ่มเทเวลาไปกับการยกระดับการฝึกปรือเสียมากกว่า เคล็ดวิชาในระดับนี้จึงเป็นเพียงแค่เครื่องมือสำหรับใช้เป็นทางผ่านเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีใครสามารถให้คำตอบที่แน่ชัดได้ว่า หากฝึกฝนวิชากระบี่เทพหกสิบชีพจร สามสิบแปดฝ่ามือพิฆาตมังกร หรือแม้แต่วิชาฝ่ามือเทพพุทธะ จนบรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว จะเกิดอาการธาตุไฟแตกซ่านหรือไม่

บางที นอกจากผู้ที่คิดค้นเคล็ดวิชาเหล่านี้ขึ้นมาแล้ว ก็คงไม่มีใครให้คำตอบที่แท้จริงได้หรอก

ในระหว่างที่สวี่ชิงซานกำลังพูดคุยอยู่กับจางเผิง บรรดาผู้อาวุโสระดับสูงที่เป็นผู้คุมสอบก็เดินทางมาถึง

พวกเขาประกอบไปด้วยชายชราหนึ่งคน และชายหนุ่มอีกสองคน

ชายชราผู้นั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง ท่าทางกระฉับกระเฉง ผมเผ้าขาวโพลนทว่าใบหน้ากลับดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กทารก เบื้องหลังของเขามีสาวใช้และศิษย์พี่ชายผู้หนึ่งเดินตามมาด้วย

สวี่ชิงซานเคยพบกับชายชราผู้นี้มาก่อน ในวันที่เขามาที่สวนร้อยอสูรหมายเลข 996 ชายชราผู้นี้คือคนที่เพิ่มเบี้ยหวัดให้เขานั่นเอง

และศิษย์พี่ชายที่เดินตามมานั้น สวี่ชิงซานก็รู้จักดีเช่นกัน เขาคือผังป๋อนั่นเอง

ทว่าหากเทียบกับเมื่อหลายวันก่อน ใบหน้าของผังป๋อในวันนี้ดูจะหมองคล้ำลงไปถนัดตา

ศิษย์พี่ผู้น่าสงสาร ดูท่าทางคงจะไปตกระกำลำบากอยู่ที่หอลงทัณฑ์มาไม่น้อยเลยสินะ

ส่วนชายหนุ่มอีกสองคนนั้น สวี่ชิงซานก็รู้จักอยู่หนึ่งคน นั่นก็คือศิษย์พี่หลินฮ่วนที่แสนจะคุ้นเคยนั่นเอง

เอ๊ะ?

ด้วยสถานะอย่างศิษย์พี่หลินฮ่วน ไฉนจึงมีสิทธิ์มาร่วมเป็นกรรมการคุมสอบในงานสำคัญเช่นนี้ได้ล่ะ

สวี่ชิงซานรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"สวรรค์ การประเมินศิษย์ใหม่ในครั้งนี้ ถึงกับต้องให้ผู้อาวุโสหนึ่งท่าน และผู้พิทักษ์อีกสองท่านมาเป็นผู้คุมสอบเลยเชียวหรือ" จางเผิงอุทานด้วยความทึ่ง "ต้องรู้ก่อนนะว่า การประเมินศิษย์ใหม่ในปีก่อนๆ เต็มที่ก็มีแค่ผู้พิทักษ์หนึ่งหรือสองท่านเท่านั้นแหละ ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้อง

ไม่คิดเลยว่าการประเมินในปีนี้ จะถูกยกระดับความสำคัญขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้"

"ผู้อาวุโสงั้นหรือ? ผู้พิทักษ์งั้นหรือ?"

สวี่ชิงซานอุทานด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย

ประการแรก เขาตกใจที่ชายชราผู้นี้เป็นถึงผู้อาวุโสระดับแกนทองคำ ประการที่สอง เขาตกใจที่ศิษย์พี่หลินฮ่วนได้รับการเลื่อนขั้นขึ้นเป็นผู้พิทักษ์

ดูเหมือนว่าศิษย์พี่หลินฮ่วนจะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานได้สำเร็จแล้วสินะ

สำนักเทียนสิงมีศิษย์พี่ผู้มีความมุมานะบากบั่นและเก่งกาจเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วสินะ

ผู้อาวุโสม่อลอยตัวอยู่กลางอากาศ ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงอันทรงพลัง: "ทุกท่าน ข้าคือผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบดูแลการประเมินศิษย์ใหม่แห่งสวนร้อยอสูรในครั้งนี้ พวกเจ้าสามารถเรียกข้าว่าผู้อาวุโสม่อได้เลย"

"การประเมินศิษย์ใหม่ จะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกคือการประเมินผลการปฏิบัติงานในสวนร้อยอสูร และส่วนที่สองคือการประเมินความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา

พวกเราจะนำผลคะแนนจากทั้งสองส่วนนี้มาประมวลผล เพื่อหาคะแนนรวม ผู้ที่ได้คะแนนตั้งแต่ระดับอี่ขึ้นไป จะยังคงรักษาสถานะเดิมเอาไว้ได้ ผู้ที่ได้คะแนนระดับปิ่ง จะต้องขยายระยะเวลาการประเมินออกไปอีก ส่วนผู้ที่ได้คะแนนระดับติงหรือต่ำกว่านั้น จะถูกปรับลดสถานะลง"

เมื่อบรรดาศิษย์ได้ยินดังนั้น สีหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

บรรยากาศรอบๆ ตัวเต็มไปด้วยความกดดัน

ผู้อาวุโสม่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกว้าง ศิษย์คนใดที่ถูกสายตาของเขาจับจ้อง ก็จะรู้สึกราวกับลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ

สายตาของผู้อาวุโสม่อมาหยุดอยู่ที่สวี่ชิงซาน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด สวี่ชิงซานถึงรู้สึกว่าผู้อาวุโสท่านนี้ดูจะให้ความสนใจในตัวเขาเป็นพิเศษ

ผู้คุมสอบอีกสองท่านก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เช่นกัน ทว่าสายตาของหลินฮ่วนกลับพุ่งตรงมาที่สวี่ชิงซานอย่างจงใจ พร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาให้ ราวกับต้องการจะส่งซิกอะไรบางอย่าง

สวี่ชิงซาน: ...

นี่ท่านยังจะหวังหาผลประโยชน์จากข้าในเวลาแบบนี้อีกงั้นหรือ?

ช่างมีความมุมานะบากบั่นเสียจริง สมกับที่เป็นศิษย์พี่ผู้มีความมุมานะบากบั่นอย่างแท้จริง

หลังจากนั้น ผู้อาวุโสม่อก็พาผู้พิทักษ์ทั้งสองออกเดินทาง เพื่อไปตรวจตราและประเมินผลการทำงานตามสวนร้อยอสูรต่างๆ ตามลำดับ

การประเมินของสำนักเทียนสิง จะถูกแบ่งไปตามหน่วยงานต่างๆ บรรดาศิษย์ที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ล้วนแล้วแต่เป็นศิษย์ที่สังกัดอยู่ในสวนร้อยอสูร ซึ่งมีจำนวนรวมกว่าแปดพันคน

ส่วนคณะกรรมการผู้รับผิดชอบการประเมินในครั้งนี้ ก็เป็นการรวมตัวกันของตัวแทนจากสามหน่วยงานหลัก ได้แก่ หออัจฉริยะ หอกิจการภายใน และสวนร้อยอสูร

หออัจฉริยะ มีหน้าที่รับสมัครและดูแลเรื่องการประเมินศิษย์

หอกิจการภายใน มีหน้าที่มอบหมายภารกิจ จึงต้องคอยติดตามความคืบหน้าในการปฏิบัติงานของศิษย์แต่ละคนอย่างใกล้ชิด

ส่วนสวนร้อยอสูร เนื่องจากพื้นที่ที่บรรดาศิษย์อย่างสวี่ชิงซานเข้าไปดูแลนั้น ถือเป็นอาณาเขตของสวนร้อยอสูร และพวกเขาต้องจ่ายค่าเช่ารายเดือนเพื่อใช้ประโยชน์จากพื้นที่เหล่านั้น ทางสวนร้อยอสูรจึงมีหน้าที่ต้องเข้ามาตรวจสอบสภาพการดำเนินงานด้วย

การประเมินศิษย์ใหม่ในครั้งนี้ จึงถูกขนานนามให้เป็นการพิจารณาคดีจากสามหน่วยงานหลัก

บนลานกว้าง มีม่านแสงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น รายชื่อและผลคะแนนของศิษย์แต่ละคน จะถูกนำมาแสดงให้เห็นกันแบบสดๆ

สวนร้อยอสูรหมายเลข 007, ศิษย์ตัวประกอบกอไก่, อี่ขั้นต่ำ

สวนร้อยอสูรหมายเลข 520, ศิษย์ตัวประกอบขอไข่, ปิ่งขั้นสูง

……

……

คะแนนประเมินในรอบแรกของศิษย์ส่วนใหญ่ มักจะอยู่ในระดับปิ่งขึ้นไป ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็รับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่ถูกลดขั้น

ทว่าเมื่อการประกาศคะแนนดำเนินมาถึงช่วงเก้าร้อยกว่าๆ สถานการณ์กลับไม่เป็นที่น่ายินดีนัก

สวนร้อยอสูรหมายเลข 989, ติงขั้นสูง

สวนร้อยอสูรหมายเลข 991, ติงขั้นกลาง

……

สวนร้อยอสูรหมายเลข 993, ติงขั้นต่ำ

สวนร้อยอสูรหมายเลข 994, ติงขั้นต่ำ

เสียงฮือฮาดังอื้ออึงไปทั่วทั้งลานกว้าง

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคะแนนประเมินตั้งแต่หมายเลข 989 ถึง 994 ถึงได้ไม่ผ่านเกณฑ์กันหมดเลยล่ะ นี่มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า?"

"หรือว่าจะเป็นเพราะฮวงจุ้ยในบริเวณนั้นไม่ดี ปราณวิญญาณไม่เพียงพอหรือเปล่า?"

เนื่องจากสวนร้อยอสูรที่มีหมายเลขติดกัน มักจะตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน นี่จึงเป็นเพียงเหตุผลเดียวที่พวกเขาสามารถนึกออกได้ในตอนนี้

"หรือว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านั้น จะพร้อมใจกันอู้งานกันหมด?"

"ถ้าอู้งาน ก็ไม่น่าจะมาอู้งานพร้อมกันในบริเวณเดียวกันแบบนี้นะ นี่กะจะรวมหัวกันอู้งานหรือไง?"

"ก็ไม่แน่นะ สำนักเทียนสิงของเรามีความมุมานะบากบั่นที่เข้มข้นขนาดนี้... คนที่ทนรับแรงกดดันไม่ไหว ก็อาจจะอยากทิ้งตัวไปเลยก็เป็นได้"

บนลานกว้าง บรรดาศิษย์ต่างก็กระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

"เอาอีกแล้ว หมายเลข 995 ก็ได้ระดับติงขั้นต่ำเหมือนกัน"

"หึๆ ดูหมายเลข 996 สิ ได้ระดับอู้เชียวนะ นึกว่าระดับติงจะต่ำสุดแล้วเสียอีก นี่มันมีต่ำกว่าระดับติงอีกหรือเนี่ย ไอ้หมอนี่มันเอาสัตว์อสูรวิญญาณไปต้มยำทำแกงหมดแล้วหรือยังไงกัน"

"ก็ไม่แน่หรอก บางทีอาจจะเลี้ยงไม่ไหว ก็เลยจับย่างกินประทังหิวไปแล้วก็ได้ พูดถึงเรื่องนี้ ข้ามีสูตรหมักแพะย่างเนื้อนุ่มละมุนลิ้นที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษอยู่ด้วยนะ ใครสนใจ ข้าขายให้แค่ 1 หินวิญญาณเท่านั้น"

"ขอข้าชุดนึง"

"ข้าด้วย"

"ใจเย็นๆ มีให้ครบทุกคนนั่นแหละ ต่อกันเข้ามาเลย"

"…………"

ในเวลาไม่นาน การประกาศคะแนนก็มาถึงสวนร้อยอสูรหมายเลข 996

สวนร้อยอสูรหมายเลข 996, สวี่ชิงซาน, เจี่ยขั้นสูง