บทที่ 25 การข่มขู่

บทที่ 25 การข่มขู่

คนสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินนางพูดเช่นนั้น ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

แม้พวกเขาจะใช้เวลาอยู่ร่วมกับเฉิงเซียงเย่ไม่นานนัก แต่จากกิริยาท่าทางที่นางแสดงออกในยามปกติ นางมักจะเป็นคนสุภาพอ่อนน้อม รู้กาลเทศะมาโดยตลอด

ทว่าเหตุการณ์สารพัดในวันนี้ กลับทำลายภาพจำเดิมๆ ที่พวกเขามีต่อนางไปจนสิ้น

เฉิงเซียงเย่ไม่ได้ใส่ใจสายตาของพวกเขามากนัก สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของชวีชุนไหลเขม็ง: "เจ้าเคยได้ยินเรื่อง 'ทัณฑ์หนู' บ้างหรือไม่?"

สีหน้าของชวีชุนไหลเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใด

"นั่นเป็นโทษทัณฑ์ที่สามารถบีบคั้นให้คนเป็นบ้าได้ ทั้งทรมานร่างกาย และยิ่งทำลายจิตใจ" เฉิงเซียงเย่เดินวนไปมาอย่างช้าๆ "เริ่มจากมัดตัวนักโทษไว้ให้แน่น จากนั้นฉีกสาบเสื้อออก เผยให้เห็นหน้าท้อง"

นางเว้นจังหวะครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนต่ำลง มองจนชวีชุนไหลรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เขาพยายามขดตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกเชือกมัดไว้อย่างแน่นหนา ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

"จากนั้น นำสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งใส่ลงในภาชนะ คว่ำครอบลงบนร่างกายคน แล้วค่อยๆ ให้ความร้อนที่ก้นภาชนะ" "สิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในเมื่อโดนความร้อน ย่อมจะตื่นตระหนกและคลุ้มคลั่ง"

เจียงอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วหน้าถอดสี รีบเอามือกุมหน้าท้องตัวเองโดยสัญชาตญาณ เหลียงเทาเองก็ขมวดคิ้วแน่น แววตาเคร่งขรึม แม้แต่โจวจี้เซิ่งผู้ใจร้อนยังลืมที่จะเร่งเร้า ทำได้เพียงรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

ใบหน้าของชวีชุนไหลไร้ซึ่งสีเลือดโดยสิ้นเชิง ริมฝีปากสั่นเทา ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินเข้าแล้ว

เฉิงเซียงเย่หยุดฝีเท้า ก้มตัวลงจ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของชวีชุนไหล แล้วเอ่ยทีละคำว่า "เจ้าว่า หากปล่อยให้เจ้าได้ลิ้มรสประสบการณ์นี้ดูบ้าง เจ้าจะอดทนได้นานสักเท่าไหร่กัน?"

เฉิงเซียงเย่มองเห็นความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิดในดวงตาของชวีชุนไหล รอยยิ้มที่มุมปากลึกซึ้งยิ่งขึ้น ราวกับสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น

"ยังมีอีกหนึ่งบทลงโทษที่เรียกว่า 'ทัณฑ์หยดน้ำ' มันไม่รุนแรงเท่าสิ่งที่กล่าวไปก่อนหน้า ทว่ากลับยาวนานและทรมานยิ่งกว่า มุ่งหมายเพื่อบั่นทอนจิตใจของคนให้แตกสลายไปทีละน้อย"

นางเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่หน้าผากของชวีชุนไหล ราวกับกำลังวาดภาพวิถีของหยดน้ำที่จะร่วงหล่นลงมา "ในกระบวนการทั้งหมดนี้ สติของนักโทษจะแจ่มชัดอยู่เสมอ และมองเห็นจุดจบของตนเองอย่างชัดเจน"

เฉิงเซียงเย่โน้มตัวเข้าไปใกล้ชวีชุนไหล "เจ้าลองบอกข้าสิ ระหว่างการจบสิ้นด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง กับการค่อยๆ สูญเสียสติไปอย่างช้าๆ ทีละนาที ทีละวินาที อย่างไหนน่าสะพรึงกลัวกว่ากัน?"

ราวกับกำลังเล่าเรื่องด้วยความสนุก เฉิงเซียงเย่พลันปรบมือฉาดหนึ่ง "จริงสิ ข้ายังรู้จักอีกหนึ่งบทลงโทษ เวลาลงมือ นักโทษจะถูกขังไว้ในพื้นที่แคบๆ ที่หนีไม่ได้ เช่นไหใบใหญ่ ให้โผล่มาได้แค่ส่วนหัว"

"แม้จะได้รับปัจจัยพื้นฐานเพียงน้อยนิดเพื่อประทังชีวิต แต่นั่นหมายความว่าเขาต้องถูกจองจำอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คับแคบเช่นนั้นไปอีกนาน"

กล่าวจบ เฉิงเซียงเย่ก็เอ่ยอย่างเข้าใจหัวอกคนอื่นว่า "หากเจ้ายังไม่ยอมพูดความจริง ก็จงเลือกบทลงโทษจากทั้งสามอย่างที่กล่าวมานี้ไปสักอย่างเถิด"

ร่างของชวีชุนไหลสั่นเทาดุจใบไม้ร่วง กัดฟันแน่น ผ่านไปนานครู่ใหญ่ก็ยังไม่ยอมเอ่ยสักคำ

เหลียงเทารู้สึกอดสงสารไม่ได้ "แม่นางเฉิง ชวีชุนไหลผู้นี้ทำผิดจริง เขาสังหารพี่น้องของเราไปไม่น้อย ทว่าเขาก็เคยเป็นหนึ่งในสมาชิกของค่ายนี้ เคยร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเรามา... ให้เขาไปอย่างสบายด้วยดาบเดียวเถอะ"

เจียงอวี่รีบพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนโจวจี้เซิ่งที่ตอนแรกดูจะโวยวายที่สุด กลับไม่กล้าเอ่ยปากสิ่งใด

เฉิงเซียงเย่หาได้ใส่ใจคำวิงวอนของเหลียงเทาและคนอื่นๆ ไม่ นางเพียงจับจ้องชวีชุนไหลโดยไม่กะพริบตา

เป้าหมายของนางไม่ใช่การทรมาน แต่เป็นการทำลายปราการทางจิตใจของชวีชุนไหล บีบให้เขาถอดหน้ากากทั้งหมดออก และคายความจริงที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจมา

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่า ความเชื่อมั่นในใจของชวีชุนไหลจะมั่นคงกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก "สิ่งที่ควรบอกข้าก็บอกไปหมดสิ้นแล้ว หากเจ้ายังไม่ยอมปล่อยข้าไป... เช่นนั้นจะจัดการข้าอย่างไรก็ตามใจเจ้าเถิด"

กล่าวจบ ชวีชุนไหลก็หลับตาลงและก้มหน้า ราวกับยอมรับจุดจบของตนเองแล้ว