ตอนที่ 2 การต่อสู้ในป่าซากุระ

ตอนที่ 2 การต่อสู้ในป่าซากุระ

ระหว่างทางกลับบ้าน ฮาตาเกะ คาเอเดะ ต้องเดินผ่านป่าซากุระ

สายลมโชยพัดเอื่อยๆ กลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ ดอกซากุระเริงระบำไปตามสายลมจนปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า ฮาตาเกะ คาเอเดะ เดินทอดน่องอยู่เพียงลำพังโดยมีกลีบซากุระที่กำลังร่ายรำเป็นเพื่อนร่วมทาง

ในตอนนั้นเอง ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็ได้ยินเสียงเด็กๆ กำลังเถียงกัน

"ลูกพี่ ยัยเด็กผมแดงในห้องของพวกเราจะต้องเดินผ่านทางนี้แน่ๆ เดี๋ยวลูกพี่ต้องช่วยฉันสั่งสอนยัยนั่นหน่อยนะ!"

"ใช่ๆๆ ลูกพี่ พี่เป็นนินจานะ พี่ต้องช่วยพวกฉันสิ!"

"ไม่ต้องห่วง ถ้ายัยเพื่อนร่วมชั้นของพวกแกเดินผ่านทางนี้เมื่อไหร่ ฉันจะสั่งสอนให้เอง แต่พวกแกแน่ใจนะว่ายัยนั่นจะมาทางนี้? ฉันอุตส่าห์สละเวลาฝึกฝนมาช่วยพวกแกเลยนะ อย่าทำให้ฉันต้องมาเสียเที่ยวล่ะ"

【ผมแดง พริกขี้หนู จะใช่ อุซึมากิ คุชินะ หรือเปล่า? ไอ้เด็กเปรตพวกนี้กล้าตั้งเป้าเล่นงานเธอเชียวเหรอเนี่ย ขอฉันดูหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น?】

จากนั้น ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็รีบซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆ ทันที

ไม่นานนัก ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็เห็นเด็กสี่คน คนหนึ่งโตกว่าและอีกสามคนอายุน้อยกว่า เดินเข้ามาในป่าซากุระ เด็กคนที่โตกว่าสวมกระบังหน้าของโคโนฮะ เห็นได้ชัดว่าเป็นเกะนินที่เรียนจบและเริ่มรับภารกิจแล้ว

【จุ๊ๆ กล้าไปแหย่พริกเผ็ดสีแดงจอมเดือดซะด้วย รอนหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!】

อุซึมากิ คุชินะ อาจจะดูบอบบางและอ่อนแอ แต่เธอมาจากตระกูลอุซึมากิที่ขึ้นชื่อเรื่องความอารมณ์ร้อน หากเธอถูกยั่วโมโหเข้าจริงๆ ล่ะก็ เธอจะทำให้พวกมันได้เห็นว่าพริกสีแดงของแท้เป็นยังไง

ในเวลาไม่นาน ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็เห็นเด็กหญิงผมแดงเดินก้มหน้ามาจากแต่ไกล

อุซึมากิ คุชินะ กำลังรู้สึกแย่มากๆ เธอเดินทางจากหมู่บ้านอุซึชิโอะในแคว้นน้ำวนมายังหมู่บ้านโคโนฮะ ในสถานที่ที่ทั้งใหม่และไม่คุ้นเคยแห่งนี้ เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย แถมยังคาดไม่ถึงเลยว่าพอเข้าเรียนที่สถาบันนินจา เธอจะถูกเพื่อนร่วมชั้นตั้งฉายาล้อเลียนสารพัด

ในตอนแรก คุชินะไม่ได้ตั้งใจจะไปทะเลาะกับเด็กพวกนี้และทำเพียงแค่อดทนไว้ ทว่าเด็กพวกนั้นกลับยิ่งได้ใจและรังแกเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น คุชินะก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เส้นผมสีแดงของเธอปลิวไสวทั้งที่ไม่มีลมพัด ในวินาทีต่อมา เธอก็จัดการซัดเด็กทุกคนที่ตั้งฉายาให้เธอจนหมอบกระแตไปตามๆ กัน

ทุกคนที่ล้อเลียนและตั้งฉายาให้คุชินะล้วนโดนอัดจนน่วม เมื่อครูมาถึงห้องเรียน หัวของเด็กที่ล้อเลียนคุชินะก็บวมปูดและมีรอยฟกช้ำเต็มไปหมด พวกเขาร้องไห้ครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ด้วยเหตุนี้ ครูจึงลงโทษทั้งสองฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับการทะเลาะวิวาท และขอพบผู้ปกครองของนักเรียนแต่ละคนในวันรุ่งขึ้น คุชินะซึ่งอยู่ห่างไกลจากบ้านเกิด สามารถพึ่งพาได้เพียงแค่อุซึมากิ มิโตะ หรือ ซึนาเดะ เท่านั้น

"บ้าเอ๊ย พวกนั้นกล้ามาตั้งฉายาให้ฉัน แล้วก็ไอ้หนุ่มหน้ามนผมทองนั่นก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน! ถ้าฉันเห็นหมอนั่นมาหัวเราะต่อหน้าฉันอีกเมื่อไหร่ ฉันจะต่อยให้ฟันร่วงเลยคอยดู! ฮึ่ม~"

"แต่พรุ่งนี้ฉันต้องพาผู้ปกครองไปโรงเรียนด้วยนี่สิ จะไปขอให้ใครช่วยดีล่ะ?" คุชินะพึมพำขณะเดินผ่านป่าซากุระ

"ฮ่าฮ่า~ ยัยแม่มดผมแดง หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ นี่คือลูกพี่ของฉัน เขาเป็นเกะนินที่เก่งกาจมาก เดี๋ยวเขาจะสั่งสอนเธอเอง"

"เธอสินะที่อัดน้องชายของฉัน? ยัยเด็กผมแดง เธอแส่หาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ!"

"เฮอะ ก็น้องชายของนายมาตั้งฉายาแล้วก็ล้อเลียนฉันก่อนเอง สมควรโดนอัดแล้วล่ะ เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลับสู้ผู้หญิงอย่างฉันไม่ได้ จนต้องไปลากนินจาอย่างนายมาออกโรงแทน ไอ้พวกขี้แพ้ชวนตีเอ๊ย!"

"ไร้สาระ..." ทันทีที่เด็กสามคนนั้นกำลังจะเถียงกลับ เด็กโตที่สวมกระบังหน้าก็พูดแทรกขึ้นมา "พอได้แล้ว ยัยเด็กผมแดง เลิกพูดจาไร้สาระสักที ตอนนี้เธอเตรียมตัวโดนอัดได้เลย"

"ถ้าแน่จริงก็เข้ามาสิ แล้วค่อยมาคุย"

"หนอย ยัยเด็กผมแดง ฉันเป็นนินจานะโว้ย ฉันจะแสดงให้เห็นถึงพลังของนินจาเอง"

จังหวะที่เด็กสวมกระบังหน้ากำลังจะลงมือ ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาจากด้านข้าง

"จุ๊ๆ เกะนินที่เรียนจบไปตั้งหลายปีแล้วแต่กลับมารังแกเด็กสถาบันนินจา ช่างหน้าไม่อายจริงๆ"

"ใครน่ะ!?" เด็กสวมกระบังหน้ารีบหันขวับไปมอง และเห็นฮาตาเกะ คาเอเดะ ยืนอยู่บนต้นไม้

"ไอ้หนู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับแก ถ้าแกเข้ามายุ่ง ฉันจะอัดแกไปด้วยอีกคน"

"หึ~" ฮาตาเกะ คาเอเดะ กระโดดลงมาจากต้นไม้ "นายเป็นถึงนินจา แต่กลับมารังแกนักเรียนสถาบันนินจา ในฐานะที่เป็นนักเรียนสถาบันนินจาเหมือนกัน ฉันคงทนดูเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ!"

"ไอ้เด็กผมขาวจอมอวดดี แกก็เป็นแค่นักเรียนสถาบันนินจาที่ยังไม่ทันเรียนจบด้วยซ้ำ แต่กลับกล้ามาปากดีต่อหน้าฉันงั้นเรอะ" พูดจบ เด็กที่สวมกระบังหน้าก็พุ่งเข้าใส่ฮาตาเกะ คาเอเดะ ทันที

เมื่อเข้ามาประชิดตัวฮาตาเกะ คาเอเดะ เด็กคนนั้นก็เตะออกไป ทว่าฮาตาเกะ คาเอเดะ ก้าวถอยหลังหลบ ทำให้ลูกเตะนั้นพลาดเป้า เมื่อสบโอกาส ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็เตะสวนเข้าที่ข้อเข่าของเด็กคนนั้น บังคับให้เขาทรุดลงคุกเข่า จากนั้น ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็ตามน้ำด้วยลูกเตะหมุนตัว ฟาดเข้าที่ใบหน้าของเด็กนินจาคนนั้นเข้าอย่างจัง

เด็กนินจาคนนั้นรับลูกเตะเข้าไปเต็มๆ และสลบเหมือดไปในวินาทีต่อมา

เมื่อเห็นว่าลูกพี่นินจาของพวกตนสลบไปแล้ว เด็กทั้งสามคนก็ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว คุชินะที่ตั้งท่าเตรียมจะสู้กลับ ถึงกับตาเป็นประกาย ราวกับว่าโลกใบใหม่ได้เปิดออกต่อหน้าเธอ

ฮาตาเกะ คาเอเดะ แสยะยิ้มให้เด็กทั้งสามคน "ฉันมีคำถามจะถามพวกแก ถ้าตอบถูก ฉันจะปล่อยให้พวกแกไป"

"ค...คำถามอะไร?"

"หนึ่งร้อยลบหนึ่งเท่ากับเท่าไหร่?"

เด็กทั้งสามคนพูดทั้งน้ำตา "ท...เท่ากับเก้าสิบเก้า"

"ตอบถูก" พูดจบ ฮาตาเกะ คาเอเดะ ก็เตะก้นเด็กทั้งสามคนไปคนละที จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า "ฉันคือ ฮาตาเกะ คาเอเดะ จากชั้นปี 2 ห้อง 1 ถ้าอยากจะแก้แค้นล่ะก็ มาได้ทุกเมื่อเลยนะ ตอนนี้แบกลูกพี่ของพวกแกแล้วไสหัวไปได้แล้ว"

"ก...แกคือ 'ฮาตาเกะ คาเอเดะจอมป่าเถื่อน' จากชั้นปี 2 งั้นเหรอ?! พ...พวกเราไม่กล้าทำอีกแล้ว แง~" พูดจบ เด็กทั้งสามคนก็รีบลากร่างเด็กนินจาที่สลบไสลแล้ววิ่งหนีเตลิดไปอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณนะ ขอบคุณมากที่เข้ามาช่วย" คุชินะเอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ จากด้านข้าง

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็เป็นนักเรียนสถาบันนินจาเหมือนกัน ถือว่าเป็นรุ่นพี่ของเธอนั่นแหละ ฉันรู้กิตติศัพท์เด็กพวกนั้นดี พวกมันเป็นตัวปัญหา แต่ถึงฉันจะไม่เข้ามาช่วย เธอก็คงไม่เป็นอะไรอยู่แล้วล่ะ! ใช่มั้ยล่ะ เจ้าหัวทองที่แอบอยู่ตรงนั้นน่ะ..." ฮาตาเกะ คาเอเดะ พูดพลางมองไปทางต้นซากุระที่อยู่ใกล้ๆ

"อาฮะฮะ~ ไม่คิดเลยว่าจะโดนรุ่นพี่จับได้ซะแล้ว" มินาโตะหัวเราะแห้งๆ พลางยกมือขึ้นเกาหลังหัวขณะที่เดินออกมาจากหลังต้นซากุระ

"นายนี่เอง ไอ้หนุ่มหน้ามนผมทอง?! นายแอบอยู่ตรงนั้นเพื่อจะมาหัวเราะเยาะฉันงั้นเหรอ?" คุชินะที่เมื่อครู่ยังดูน่ารักและว่านอนสอนง่าย จู่ๆ เส้นผมสีแดงของเธอก็ชี้ฟูปลิวว่อน ปลดปล่อยออร่าแห่งความรุนแรงออกมาทันที

"ไม่ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะเยาะเธอเลยนะ ฉันแค่อยากจะมาช่วยเธอต่างหาก" มินาโตะรีบอธิบายพลางโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ช่วยฉันด้วยการแอบดูเนี่ยนะ?"

"ไม่ใช่นะ ฉันแค่คิดว่าคนที่แข็งแกร่งอย่างคุชินะคงจะไม่เป็นอะไรแน่ๆ แล้วอีกอย่างนะ คุชินะ ฉันก็ชื่นชมความฝันที่อยากจะเป็นโฮคาเงะของเธอด้วย เพราะความฝันของฉันก็คือการได้เป็นโฮคาเงะเหมือนกัน ฉันอยากจะพยายามเพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ไปพร้อมๆ กับเธอเลยนะ"

จบตอน