บทที่ 7 - ไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องฉันได้ นอกจากฝ่าบาท!!

ตลอดช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา วันคืนของแอนเดอร์เซนช่างแสนสุขสันต์ และแน่นอนว่าซินเดอเรลล่าเองก็เช่นกัน... ทว่าความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอนั้น ย่อมไม่พ้นสายตาของพี่สาวทั้งสาม...

ฮิฮิฮิ... ฝ่าบาทเมื่อคืนนี้น่ารักจังเลย... ฉันชอบแกล้งเขาที่สุดเลย... ไม่สิ ไม่ใช่การกลั่นแกล้งหรอกนะ... มันคือความรักต่างหาก! ความรักที่แสนจะอ่อนโยน!!

เมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืน...

พอคิดมาถึงตรงนี้ ซินเดอเรลล่าก็มักจะสติหลุดและคลุ้มคลั่งขึ้นมาเป็นพักๆ... เพราะจิตใต้สำนึกของเธอคอยย้ำเตือนว่า ตราบใดที่เธอทำตัวแบบนี้ แอนเดอร์เซนก็จะปรากฏตัวขึ้นเสมอ ราวกับ 'พระอาทิตย์ดวงน้อย' ที่คอยมอบความอบอุ่นให้เธอตลอดไป...

แต่... แต่มันยังไม่พอหรอก... แค่นี้มันยังไม่พอ... ฝ่าบาทยังอ่อนโยนไม่พอเลย!!

ในขณะที่ซินเดอเรลล่ากำลังก้มหน้าก้มตาจมดิ่งอยู่ในห้วงจินตนาการอันบ้าคลั่ง จู่ๆ ก็มีมือคู่หนึ่งผลักเธอจนล้มลงไปกองกับพื้น...

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ส่งเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดแต่อย่างใด ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นพี่สาวทั้งสามของเธอนั่นเอง

เรล่า พี่สาวคนโต รูปร่างผอมบางแต่หน้าตาอัปลักษณ์ ฟันเหยินยื่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด แถมผิวพรรณก็เต็มไปด้วยตุ่มหนองสีดำน่าเกลียดน่ากลัว

ซิงเคลอร์ พี่สาวคนรอง รูปร่างอ้วนฉุราวกับปีศาจหมูตอน...

ส่วนพี่สาวคนที่สาม ลิก้า รูปร่างเตี้ยแคระแกร็น ผอมแห้งแรงน้อย ราวกับพวกก็อบลินหรือคนแคระไม่มีผิด... แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังดูดีกว่าพวกคนแคระอยู่นิดหน่อย อย่างน้อยสีผิวของเธอก็ยังดูเป็นปกติล่ะนะ

พวกเธอแอบมองซินเดอเรลล่าที่สวยวันสวยคืนกำลังยืนยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้ามาแต่ไกลแล้ว ปกติเรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร พวกเธอมักจะแค่ยืนเยาะเย้ยถากถางอยู่ห่างๆ ด้วยความรังเกียจเท่านั้น...

แต่ไม่รู้ทำไม พอเห็นซินเดอเรลล่าสวยขึ้นผิดหูผิดตาแบบนี้ พวกเธอถึงได้รู้สึกขัดหูขัดตาและไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย...

"นังตัวดี แกยิ้มบ้าอะไรของแก? ทำความสะอาดเสร็จแล้วรึไง? หรือว่าว่างจัดฮะ?!"

"นั่นสิ! ถ้าท่านแม่ของพวกเราไม่เวทนาแก ป่านนี้แกคงตายโหงไปตั้งนานแล้ว! นี่ยังมีหน้ามามัวแต่อู้เวิ่นเว้ออยู่อีก!"

เห็นได้ชัดว่าเรล่ากับซิงเคลอร์คือคนที่รับไม่ได้มากที่สุด... นังลูกเมียน้อยที่เกิดจากผู้หญิงร่านๆ อย่างมัน ทำไมถึงได้สวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ได้!?

"เหอะ สวยไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา? ถ้าให้ฉันพูดนะ คนใช้ก็ไม่ควรจะแต่งตัวสะอาดสะอ้านเกินหน้าเกินตาแบบนี้หรอก... ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ"

น้ำเสียงของลิก้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เธอไม่ได้อิจฉาหรอกนะ แค่หลงตัวเองมากเกินไปหน่อยก็เท่านั้น...

ทว่าซินเดอเรลล่ากลับนิ่งเงียบ นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่เคยสุกใสบัดนี้กลับว่างเปล่าเลื่อนลอย เธอเพียงแค่ลุกขึ้นยืน แล้วลงมือทำความสะอาดต่อไปอย่างเงียบๆ

ตอนนี้เธอหมดความสนใจในทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้แล้ว ยกเว้นเพียงแค่แอนเดอร์เซนคนเดียวเท่านั้น... เธอแค่อยากจะรีบทำงานให้เสร็จเร็วๆ

จะได้รีบกลับบ้านไปถกเถียงเรื่อง 'หนทางแห่งการใช้ชีวิตแบบใหม่' กับฝ่าบาทน้อยสุดที่รักของเธอสักที

แต่ในสายตาของพี่สาวทั้งสาม การกระทำของเธอมันช่างเป็นการยั่วยุโมโหเสียเหลือเกิน... ในขณะที่พวกเธอกำลังจะหมดความอดทนและพุ่งเข้าไปสั่งสอนนังตัวดีนี่ จู่ๆ เสียงด่าทอของชายวัยกลางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"พวกแกควรจะเอาเวลาไปคิดว่าจะเตรียมตัวไปงานเต้นรำมะรืนนี้ยังไงดีกว่า ไม่ใช่มารุมรังแกน้องสาวอยู่ตรงนี้"

น้ำเสียงมันเยิ้มน่าขยะแขยงนั่นทำเอาซินเดอเรลล่าแทบจะอาเจียนออกมา

เมื่อถูกไล่ตะเพิด พี่สาวทั้งสามก็จำต้องแยกย้ายกันไปอย่างเสียไม่ได้ ถึงยังไงงานเต้นรำคัดเลือกพระชายาของเจ้าชายก็เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันเท่านั้น ไม่รู้ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน ถึงได้คิดว่าตัวเองจะได้รับเลือก...

คลีโบยื่นมือทั้งสองข้างออกไป หวังจะคว้าตัวเธอเอาไว้ แต่ซินเดอเรลล่าก็เบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็วราวกับสายลม เธอเอาแต่นิ่งเงียบ จดจ่ออยู่กับการทำความสะอาดเพียงอย่างเดียว...

อึก... น่าขยะแขยงที่สุด นี่คือผลลัพธ์ของการที่ฉันสวยขึ้นงั้นเหรอ?... ไอ้คนที่ได้ชื่อว่า... หมอนี่มันสวะชัดๆ น่าสะอิดสะเอียนที่สุด... ฉันต้องรีบทำความสะอาดให้เสร็จ... แล้วกลับไปหาฝ่าบาทที่รัก เพื่อเติมพลังแห่งรักให้มีชีวิตอยู่ต่อไป... ♦

การหลบเลี่ยงของเธอทำให้คลีโบขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ แต่เขาก็ยังคงขยับเข้าไปใกล้และพูดจาหว่านล้อมต่อไป

"นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? เราก็แค่จะกอดกันเองนะ มันเป็นเรื่องปกติน่า~ มาเถอะน่า..."

วินาทีต่อมา ซินเดอเรลล่าก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ฉันทำความสะอาดเสร็จแล้ว... ฉันจะกลับบ้านค่ะ คุณคลีโบ"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของคลีโบก็มืดครึ้มลงทันที "แกจะไปไหน? ที่นี่ก็บ้านแกไง! นังเด็กเนรคุณ ร่านเหมือนแม่แกไม่มีผิด! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!"

บ้าน... ที่นี่มันจะเป็นบ้านของฉันได้ยังไง... ฝ่าบาทคือบ้านของฉันต่างหาก... นี่มันคือการลบหลู่ดูหมิ่นชัดๆ... ทำไมพวกเขาถึงต้องมาทำตัวต่ำทรามใส่พระอาทิตย์ดวงน้อยที่แสนอ่อนโยนของฉันด้วย...

ทั้งๆ ที่เขา... ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ๆ อ๊ากกกกก!!!!

ซินเดอเรลล่าก้มหน้าลง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขาอย่างเชื่องช้า

"มันต้องอย่างนี้สิ..."

ยังไม่ทันที่คลีโบจะพูดจบ เขาก็รู้สึกได้ว่ามุมมองการมองเห็นของตัวเองร่วงหล่นจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำอย่างรวดเร็ว ทำเอาเขายืนอึ้งไปชั่วขณะ... ไม่นานนัก เขาก็เห็นร่างของตัวเองกำลังร่วงหล่นลงพื้น...

แน่นอนว่าเลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ... ยกเว้นบนร่างกายของซินเดอเรลล่าที่ไม่มีคราบเลือดกระเด็นมาโดนเลยแม้แต่หยดเดียว... นั่นก็เพราะว่าร่างกายของเธออาบไล้ไปด้วยความรักของแอนเดอร์เซนยังไงล่ะ...

ร่างกายนี้ นอกจากฝ่าบาทสุดที่รักของเธอแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มาแตะต้องทำให้แปดเปื้อนได้ทั้งนั้น... ไม่เช่นนั้น ร่างกายที่ไม่บริสุทธิ์...

เธอ... เธออาจจะหมดความโปรดปรานจากเขาไปเลยก็ได้... ใช่ไหมล่ะ...?

"บัดซบเอ๊ย... เพราะมัวแต่ทำความสะอาดแท้ๆ เลยทำให้ฉันไปหาฝ่าบาทสายอีกแล้ว... ไอ้พ่อโรคจิต... ขนาดตายไปแล้วยังไม่วายทิ้งปัญหาไว้ให้ฉันอีก... น่ารังเกียจที่สุด..."

ซินเดอเรลล่าพึมพำก่นด่าไปพลาง ขณะที่ลงมือเก็บกวาดศพพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองไปพลาง...

ตกดึก แอนเดอร์เซนนั่งตัวตรงแด่วอยู่บนเก้าอี้อย่างว่าง่าย เขาสวมเพียงเสื้อคลุมตัวบางๆ สายตาจับจ้องไปยังหนังสือ "กฎมณเฑียรบาล" ที่ซินเดอเรลล่าหยิบมาให้

ดูเหมือนว่ามันจะบันทึกเรื่องราวและกฎหมายบางอย่างของอาณาจักรเอาไว้ ที่น่าสนใจก็คือ มันมีบันทึกที่คลุมเครือเกี่ยวกับการมีอยู่ของอาร์เทมิสและสโนว์ไวท์ด้วย...

เอี๊ยด—

บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออก... ซินเดอเรลล่าที่ตรากตรำทำงานมาทั้งวัน ในที่สุดก็ได้ต้อนรับช่วงเวลาที่เป็นของเธอเสียที...

ในเวลานี้ เธอช่างดูเหมือนคุณแม่ยังสาวที่กำลังประคองอาหารมาให้ลูกน้อย สายตาที่ทอดมองไปยังสมบัติล้ำค่าของเธอนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ฝ่าบาท... ฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันกลับมาแล้ว เหนื่อยจังเลย ฝ่าบาทช่วยประทานรางวัลให้หม่อมฉันสักนิดก่อนทานข้าวได้ไหมเพคะ? ♦"

แอนเดอร์เซนรีบวิ่งเข้ามาหา เขางยหน้าขึ้นและสัมผัสใบหน้าของเธอ เขารู้สึกแปลกใจอยู่ลึกๆ ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้โตวันโตคืนนักนะ แค่ครึ่งวันเองแท้ๆ...

ซินเดอเรลล่าดีใจจนเนื้อเต้น~ เธอรีบเปิดอาหารที่หามาได้ในวันนี้อย่างมีความสุข

มันคือสตูเนื้อ...

เธอมักจะปฏิเสธคำขอของแอนเดอร์เซนที่อยากจะทำอาหารกินเองเสมอ เธอตั้งมั่นว่าจะต้องเลี้ยงดูพระอาทิตย์ดวงน้อยที่แสนน่ารักให้กลายเป็นเด็กน้อยที่ขาดเธอไม่ได้ให้จงได้~

ดังนั้น เธอจึงค่อยๆ ป้อนสตูเนื้อให้เขากินอย่างช้าๆ ทีละช้อน ทีละช้อน...

"อืม เสี่ยวฮุย กินแบบนี้ฉันไม่อิ่มหรอกนะ"

"ฉันไม่เข้าใจหรอกค่ะ..."

เห็นได้ชัดว่าซินเดอเรลล่าจงใจแกล้งโง่และทำหน้าตาใสซื่อ แอนเดอร์เซนก็ทำได้เพียงแค่ยอมรับมันอย่างเสียไม่ได้...

มื้ออาหารกินเวลาไปเกือบชั่วโมงกว่าจะจบลง แอนเดอร์เซนหาวหวอดๆ

"เรารีบเข้านอนกันเถอะ... กินข้าวแบบนี้เหมือนโดนสูบวิญญาณเลย เสี่ยวฮุย คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม..." แอนเดอร์เซนพูดพลางล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความอ่อนเพลีย

"ฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันอยาก... ได้เลือด... ขอได้ไหมเพคะ? หม่อมฉันอยาก..."

เมื่อเห็นว่าอาหารเริ่มออกฤทธิ์ ซินเดอเรลล่าก็รีบเผยความต้องการที่แท้จริงของเธอออกมาทันที

แอนเดอร์เซนรู้สึกสับสนเล็กน้อยจึงถามกลับไปว่า "เธอหมายถึงน้ำใช่ไหม?"

"ไม่ ไม่ได้ ฉันให้ไม่ได้หรอก มันจะทำให้ฉันรู้สึกทรมานมาก... ไม่ใช่แค่ทรมานธรรมดานะ... เรานอนกันเถอะนะ? เสี่ยวฮุย เป็นเด็กดีแล้วเชื่อฟังฉันเถอะ"

แอนเดอร์เซนพยายามเกลี้ยกล่อมเธอด้วยความจนปัญญา แต่ซินเดอเรลล่ากลับไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าแอนเดอร์เซนจะต้องเจ็บปวดและทรมาน...

แต่ถ้าแอนเดอร์เซนต้องเจ็บปวด เธอก็คงจะทนไม่ไหว... คงต้องสติหลุดและบ้าคลั่งไปแน่ๆ... ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจทำให้เขาหลับไปก่อน...

"ฝ่าบาทเพคะ... มันไม่เจ็บหรอก... ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว... ฝ่าบาทจะไม่โกรธ ฝ่าบาทที่น่ารักของหม่อมฉันจะไม่มีวันโกรธ... ใช่ไหมเพคะ...? ก็ฝ่าบาทเป็นคนบอกหม่อมฉันเองนี่นา..."

"ความ~สุข~คือ~การ~มี~ส่วน~ร่วม~ตกลง~ไหม~เพ~คะ? ♦"

แอนเดอร์เซนมองดูซินเดอเรลล่าที่กำลังกำมีดเอาไว้แน่น ในขณะที่มืออีกข้างก็ลูบไล้มือขวาของเขาอย่างทะนุถนอม ราวกับว่าถ้าเขาขัดขืน เขาจะต้องพบกับจุดจบอันน่าสยดสยองอย่างแน่นอน...

บ้าเอ๊ย... ความสุข... มัน... ไม่ใช่การมีส่วนร่วม... แบบนี้... ซะหน่อย...

ไม่นานนัก แอนเดอร์เซนก็หมดสติไป ซินเดอเรลล่ากรีดฝ่ามือของเขาอย่างแผ่วเบาด้วยความตื่นเต้น... จากนั้นเธอก็ชโลมเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลนั้นไปทั่วทุกอณูบนร่างกายของเธอ...

เลือด... เลือดของเขาไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิด... มันมีแต่กลิ่นหอม... ฮ่าฮ่าฮ่า... จริงด้วยสิ... ฝ่าบาทไม่โกรธจริงๆ ด้วย... ฝ่าบาทจะไม่โกรธหม่อมฉันใช่ไหมเพคะ~

หม่อมฉัน... หม่อมฉันคือคนโปรดที่สุดของฝ่าบาท...!!

"ความสุข~ ความสุขที่สุดเลย..."

และแล้ว ในค่ำคืนที่แสนเงียบสงัด...

ฉากอันเงียบสงบและอ่อนโยนก็ถูกขัดจังหวะด้วยแสงสว่างวาบขึ้นมาฉับพลัน พร้อมกับการปรากฏตัวของภูติน้อยแสนน่ารัก

"เรียนคุณหนูซินเดอเรลล่า ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ไหมคะ...? หืม...? เอ๊ะ? เอ๋?!"