บทที่ 5 - เขตมรณะที่สิบสาม

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเข้าใจคำอธิบายของผู้เล่นฟู่เหยียนเพียงครึ่งๆ กลางๆ แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดยั้งความรู้สึกเลื่อมใสว่าเขาช่างสุดยอดเหลือเกิน

"เชี่ยเอ๊ย! หน้าใหม่คนนี้แม่งโคตรตึง!"

"ใครจะไปคิดวะว่าแค่การโกหกจะไปทริกเกอร์เงื่อนไขการตาย! มิน่าล่ะถึงไม่มีใครเคยเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ได้เลย"

"ถ้าฉันเข้าไปอยู่ในด่านนั้นนะ รับรองว่าอยู่ไม่รอดเกินสองนาทีหรอก"

"ดันเจี้ยนนี้มันเหลี่ยมจัด NPC แม่งวางกับดักตั้งแต่ต้นจนจบ โดยเฉพาะตอนที่ชายวัยกลางคนถามผู้เล่นฟู่เหยียนว่าคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ถ้าเขาตอบไปว่า 'ไม่ได้คุยอะไร' คงได้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงทันที"

"จริง! เจอสถานการณ์แบบนั้น ร้อยทั้งร้อยก็ต้องเลือกที่จะปิดบังทั้งนั้นแหละ เพราะมันไว้ใจใครไม่ได้เลยนี่หว่า"

"ถึงจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องก็เถอะ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความศรัทธาที่ฉันมีต่อเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย"

"ตั้งแต่วันนี้ไป เขาคือมหาเทพของฉัน! มหาเทพแห่งคนบ้า!"

"ไอ้พวกที่ด่าเขาว่าโง่ ด่าว่าป่วยเมื่อกี้อะ ก้าวออกมาให้ตบซะดีๆ"

"เทพฟู่ ผมขอโทษ ก่อนหน้านี้ผมอาจจะพิมพ์เสียงดังกับพี่ไปหน่อย"

บางคนที่หมั่นไส้เฉินเซิงอยู่แล้ว จึงฉวยโอกาสนี้เข้ามาผสมโรงกระหน่ำซ้ำเติมในช่องคอมเมนต์

"มหาเทพเฉินเซิง ออกมาวิจารณ์ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้หน่อยสิครับ"

"เฉินเซิง หน้าไม่ชาเหรอถามจริง!"

"ไอ้พวกที่ทำตัวเป็นมหาเทพแกล้งทำเป็นรู้ดี หิวแสง แล้วไปด่าคนอื่นว่าไร้สมองเนี่ย จะไม่ออกมาขอโทษหน่อยเหรอ?"

"ถ้าเขาไร้สมอง สมองของเฉินเซิงก็คงร่วงลงบ่อเกรอะจนขี้ไหลเข้าเต็มกะโหลกแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ"

เฉินเซิงที่ได้อ่านคอมเมนต์เหล่านั้นถึงกับโกรธจนควันออกหู

ไอ้หน้าใหม่นี่มันก็แค่ฟลุค บังเอิญเดาเงื่อนไขการตายถูกก็เท่านั้น จะเอามาเทียบชั้นกับเขาได้ยังไง?

เมื่อกี้เขาก็แค่มองข้ามรายละเอียดไปหน่อย ถ้าเขาเป็นคนลงดันเจี้ยนนี้เองล่ะก็ ป่านนี้เคลียร์ผ่านไปตั้งนานแล้ว!

เฉินเซิงเดือดดาลสุดขีด แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์มหาเทพ เขาจึงไม่อาจลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงกับผู้เล่นหน้าใหม่ได้ จึงเลือกที่จะเงียบสงบสยบความเคลื่อนไหว

ทว่าบรรดาแฟนคลับของเขาไม่ได้ยอมความง่ายๆ พวกนั้นแห่กันบุกเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดของผู้เล่นฟู่เหยียน มวลชนนับแสนทะลักเข้ามาในพริบตา ถล่มคอมเมนต์จนหน้าจอของฟู่เหยียนแทบจะค้าง สร้างความไม่พอใจให้กับผู้ชมขาจรเป็นอย่างมาก

ตัดภาพมาที่ในเกม ผู้เล่นฟู่เหยียนลุกขึ้นยืน ดึงผ้าพันคอของเด็กชายออกมาจากกระเป๋า แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปหาหญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทีละก้าว

หญิงคนนั้นจ้องมองผ้าพันคอด้วยความหวาดผวา เสียงของเธอสั่นเครือ "ไม่... อย่า..."

【 ติ๊ง! ค่าความหวาดผวา +95 】

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ฟู่เหยียนก็ตรวจสอบดูคร่าวๆ ตอนนี้เขามีค่าความหวาดผวาสะสมถึง 495 หน่วย ถือเป็นจุดสูงสุดในสายอาชีพของเขาเลยทีเดียว

อารมณ์ของฟู่เหยียนเบิกบานสุดขีด เขายิ้มอย่างจริงใจให้กับหญิงคนนั้น "ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันจะส่งพวกแกไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเดี๋ยวนี้แหละ"

เขาเดินอ้อมไปด้านหลังของเธอ บรรจงนำผ้าพันคอพันรอบลำคอของหล่อนอย่างสง่างาม ก่อนจะใช้สองมือออกแรงกระชากอย่างสุดแรง

'กร๊อบ!' กระดูกคอของเธอหักสะบั้น

แววตาของหญิงสาวเบิกโพลงไร้จุดโฟกัส แขนขาตกลู่ทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ

【 ติ๊ง! จบเกม 】

【 ผู้เล่นฟู่เหยียน เคลียร์ดันเจี้ยน 'คุณเชื่อใจใคร?' สำเร็จ 】

สิ้นเสียงประกาศ แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้น ร่างของผู้เล่นฟู่เหยียนหายวับไปจากดันเจี้ยน

ในเวลาเดียวกัน เสียงกลไกแข็งทื่อของระบบเกมก็ดังกึกก้องไปทั่วช่องแชทโลก

【 ติ๊ง! ผู้เล่นฟู่เหยียน สังหารบอสดันเจี้ยน 'เด็กชาย' 】

【 ติ๊ง! ผู้เล่นฟู่เหยียน สังหารบอสดันเจี้ยน 'ชายวัยกลางคน' 】

【 ติ๊ง! ผู้เล่นฟู่เหยียน สังหารบอสดันเจี้ยน 'หญิงวัยกลางคน' 】

【 บอสดันเจี้ยน 'คุณเชื่อใจใคร?' ทั้งหมดถูกสังหาร ดันเจี้ยนนี้จะถูกระงับการใช้งานและปิดตัวลงอย่างถาวร 】

ประโยคท้ายๆ ระบบแทบจะเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา ทุกคนถึงกับได้ยินเสียงโลหะบดเสียดสีกัน ชัดเจนว่ามันกำลังโกรธแค้นขนาดไหน

"เชี่ยเอ๊ยยยย อ๊ากกก! เทพฟู่โคตรโหดดด!"

"เหนือชั้น โคตรเหนือชั้น! เกิดมาเพิ่งเคยเห็นคนเล่นซะดันเจี้ยนต้องชัตดาวน์หนีตายก็คราวนี้แหละ!"

"ดีใจแทนพวกมือใหม่รุ่นหลังจริงๆ พอไอดันเจี้ยนบังคับตายห่านี้หายไป อัตราการรอดชีวิตของหน้าใหม่คงพุ่งกระฉูด"

"เทพฟู่จงเจริญ!"

ผู้ชมทุกคนที่ได้ประจักษ์ถึงความยิ่งใหญ่ของผู้เล่นฟู่เหยียนต่างพากันโห่ร้องเฉลิมฉลองในห้องถ่ายทอดสด แม้ว่าสตรีมจะตัดจบจนหน้าจอดำมืดไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่อาจดับความพลุ่งพล่านของพวกเขาได้ นี่สินะ... ความสะใจของการใช้พลังอันแข็งแกร่งบดขยี้พวกระบบหน้าเลือด!

ขณะเดียวกันนั้นเอง แสงสีขาวก็พาดผ่าน ปรากฏร่างของผู้เล่นฟู่เหยียนยืนอยู่เบื้องหน้าซากตึกร้างทรุดโทรมที่สร้างไม่เสร็จ

ด้านหน้าตึกมีป้ายทะเบียนบ้านขึ้นสนิมแขวนอยู่ บนนั้นสลักข้อความเอาไว้ว่า 'เขตมรณะสิบสาม เลขที่ 52 ฟู่เหยียน'

นี่คือที่พักที่โลกแห่งเกมจัดเตรียมไว้ให้เขา

สกปรก รกร้าง และอนาถาขั้นสุด!

ผู้เล่นฟู่เหยียนผู้รักษากิริยาสง่างามและสุขุมนุ่มลึกมาตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงกับหลุดมาดพังทลายก็ตอนที่ได้เห็นสภาพบ้านซอมซ่อหลังนี้นี่แหละ

สถานที่บัดซบอะไรเนี่ย

เขาจะไม่ทนรับความอยุติธรรมนี้เด็ดขาด

ฟู่เหยียนหันหลังกลับ เตรียมจะเดินหนีไปทันที

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกเขาเอาไว้

"เทพฟู่?"

ฟู่เหยียนหันขวับไปมอง เห็นผู้มาเยือนเป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี หน้าตาจิ้มลิ้ม แถมยังมีลักยิ้มสองข้างเวลาฉีกยิ้ม

"ว้าว! เทพฟู่ เป็นพี่จริงๆ ด้วย!" เด็กหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบเด้งดึ๋งเข้ามาประกบข้างฟู่เหยียนอย่างรวดเร็ว

"ผมเพิ่งดูสตรีมพี่จบเมื่อกี้เลย เทพฟู่ พี่แม่งโคตรเท่ พี่คือไอดอลของผมเลยนะ โดยเฉพาะช็อตที่ใช้มือเดียวผ่ากะโหลกนั่นอะ โคตรตื่นตาตื่นใจ ดูช็อตนั้นจบผมซัดข้าวไปตั้งห้าชามรวด!"

ฟู่เหยียนตอบหน้าตาย "งั้นนายก็ใจเด็ดน่าดูเลยนี่"

เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ "ไอดอล ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ผมชื่อชุยฮ่าว ฉายาฝีปากทองคำ ถึงผมจะร้องไม่เป็นเต้นไม่ได้ แต่ผมพูดกรอกหูจนคนผูกคอตายได้นะ สเกิร์ต สเกิร์ต~"

"อา... ยินดีที่ได้รู้จัก" ฟู่เหยียนขยับตัวเขยิบออกห่างอย่างแนบเนียน ไอ้เด็กนี่ดูท่าทางจะสติไม่ค่อยดี

ชุยฮ่าวผู้ไม่ได้รับรู้เลยสักนิดว่าไอดอลของตัวเองกำลังรังเกียจ เขย่งเท้าขยับเข้าไปใกล้ฟู่เหยียนอีกรอบ "ไอดอล แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่อะ? สรุปแล้วพี่เข้ากิลด์ไหนไปเหรอ? แอบบอกผมหน่อยได้ป่าว?"

"ฉันมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ? หมายความว่าฉันไม่ควรอยู่ที่นี่หรือไง?"

ชุยฮ่าวชะงักกับคำถามของฟู่เหยียน ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างลืมตัว

"ก็ใช่น่ะสิ! หน้าใหม่ทุกคนที่เคลียร์ดันเจี้ยนจบจะต้องถูกเทเลพอร์ตไปที่โถงผู้เล่นใหม่เพื่อรอกิลด์ต่างๆ มารับเข้าสังกัด หน้าใหม่ที่ไม่มีกิลด์ไหนรับเข้าทำงานหลังผ่านไปห้าวัน ถึงจะถูกจับยัดเข้ากิลด์ระดับล่างตามผลงาน และไอ้ 'เขตมรณะสิบสาม' เนี่ย มันก็คือชุมชนแออัดที่ทุกคนในเกมรู้กันดีว่าห่วยแตกยิ่งกว่ากิลด์ระดับล่างซะอีก ระดับมหาเทพอย่างพี่ กิลด์ระดับสูงพากันแย่งตัวจนหัวกระไดไม่แห้งแน่ๆ ไม่มีทางที่พี่จะมาโผล่ในที่แบบนี้ได้หรอก"

ชุยฮ่าวตอบคำถามของฟู่เหยียนซะหมดจด แถมยังแถลงไขให้ในเรื่องที่ไม่ได้ถามอีกต่างหาก

"มหาเทพ พี่แค่บังเอิญเดินผ่านมาใช่ปะ? บังเอิญจัง ผมก็เหมือนกัน! นี่แหละที่เขาเรียกว่าพรหมลิขิต แผนที่กว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ มีผู้เล่นเป็นร้อยล้านคน แต่มีแค่ผมที่ได้เจอพี่ ถ้าเป็นในซีรีส์ไอดอลล่ะก็ นี่มันเนื้อคู่ชัดๆ ถ้าเราไม่สาบานเป็นพี่น้องกันนี่ถือว่าดูถูกสวรรค์แย่เลยนะ..."

ที่ไอ้เด็กนี่แนะนำตัวเองไว้ก่อนหน้านี้ไม่ได้โม้เลยสักนิด... หมอนี่มันจ้อไม่หยุดแถมยังพล่ามน้ำท่วมทุ่งจริงๆ

ฟู่เหยียนเบี่ยงตัวหลบ เผยให้เห็นป้ายทะเบียนบ้านที่ก่อนหน้านี้ร่างกายของเขาบังเอาไว้ "ฉันพักอยู่ที่นี่"