บทที่ 27 - เฉียนเชียนอี้

บทที่ 27 - เฉียนเชียนอี้

การพิจารณาของเฉียนหลงซียังไม่ทันจบ

พ่อบ้านของเขาก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา โค้งคำนับรายงานว่า

"นายท่าน ท่านมู่จายมาถึงแล้วขอรับ"

สีหน้าของเฉียนหลงซีเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เอ่ยว่า

"เชิญเขาเข้ามา"

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดบัณฑิตธรรมดาก็ค่อยๆ ก้าวเข้ามาในโถงรับแขก

ใบหน้าของเขาซูบผอม แฝงไว้ด้วยอำนาจบารมีของผู้ที่อยู่เหนือผู้อื่นมาเนิ่นนาน ผสมผสานกับความสง่างามของผู้ที่คลุกคลีกับตำรากวี

สองบุคลิกนี้หลอมรวมอยู่ในตัวเขาอย่างประหลาด ดูเผินๆ เหมือนจะอารมณ์ดี แต่ความขุ่นเคืองระหว่างคิ้วกลับปิดบังไว้ไม่มิด

เขาคือเฉียนเชียนอี้ มีชื่อรองว่าโซ่วจือ นามแฝงว่ามู่จาย

เขาคือหนึ่งในผู้นำคนสำคัญของกลุ่มขุนนางบูรพาในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ทั้งยังเป็นผู้นำแห่งวงการวรรณกรรมที่ทุกคนยอมรับ มีความรู้กว้างขวางและมีชื่อเสียงด้านบทกวีอย่างมาก

ได้รับการยกย่องร่วมกับเฉียนหลงซี เฉียนเซี่ยงคุนที่อยู่ที่นี่ และเฉียนซื่อเซิงที่อยู่เมืองนานกิง ว่าเป็น 'สี่เฉียน'

ทว่าเฉียนเชียนอี้กับเฉียนหลงซีไม่ได้มีความเกี่ยวดองทางสายเลือดแต่อย่างใด

เป็นเพียงสหายร่วมอุดมการณ์ที่ผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้นด้วยแนวคิดทางการเมืองและรสนิยมทางวรรณกรรมที่ตรงกันเท่านั้น

เมื่อเห็นเฉียนเชียนอี้เดินเข้ามา หลี่เปียวก็เป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเป็นคนแรก พร้อมกับปั้นรอยยิ้มห่วงใยและกล่าวว่า

"พี่โซ่วจือ ไม่เจอกันเสียนาน ช่วงนี้สบายดีหรือไม่"

เฉียนเชียนอี้เพียงแค่ปรายตามองเขาด้วยความเย็นชา น้ำเสียงราบเรียบ

"รบกวนใต้เท้าหลี่ต้องมาเป็นห่วงแล้ว ข้ายังนึกว่าทุกท่านจะลืมไปแล้วเสียอีกว่ายังมีคนอย่างข้าอยู่ด้วย"

พูดจบเขาก็ไม่รอให้เจ้าบ้านเชิญ เดินไปหาที่นั่งว่างแล้วทรุดตัวลงนั่งตามอำเภอใจ

บ่าวรับใช้รีบยกชาร้อนกรุ่นมาให้ทันที

เฉียนเชียนอี้ยกถ้วยชาขึ้น เป่าใบชาที่ลอยอยู่เบาๆ จิบไปหนึ่งคำ แล้วถอนหายใจราวกับพูดกับตัวเอง

"จะลืมก็สมควรอยู่หรอก ตอนนี้ทุกท่านล้วนได้พบวาสนาแห่งเซียน ก้าวขึ้นสู่บันไดแห่งความอมตะ ใครจะมาจำชาวบ้านธรรมดาที่ถูกปลดจากตำแหน่งและรอรับโทษอย่างข้ากันล่ะ"

เหตุที่เขาพูดจาตัดพ้อเช่นนี้ ต้นเหตุมาจากเมื่อหลายเดือนก่อนที่มีการคัดเลือกมหาเสนาบดี

เดิมทีเฉียนเชียนอี้เป็นตัวเต็งที่จะได้เข้าร่วมสภาขุนนาง แต่กลับถูกเวินถี่เหรินขุดคุ้ยเรื่องเก่าที่เขาเคยเข้าไปพัวพันกับคดีทุจริตการสอบจอหงวนในอดีตขึ้นมาโจมตีอย่างหนัก

ในเวลานั้นฮ่องเต้ฉงเจินเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ตำหนักอายุวัฒนะ กิจการบ้านเมืองทั้งหมดจึงมอบหมายให้สภาขุนนางเป็นผู้จัดการ

มหาเสนาบดีหานควงในตอนแรกก็เคยออกโรงปกป้องเฉียนเชียนอี้อยู่บ้าง

แต่หานควงเป็นคนตรงไปตรงมาและค่อนข้างลังเลใจ เมื่อเผชิญกับแรงกดดันอย่างต่อเนื่องจากฝ่ายของเวินถี่เหริน ประกอบกับต้องการรักษาความมั่นคงของราชสำนัก เขาจึงตัดสินใจสั่งพักงานเฉียนเชียนอี้เพื่อรอการสอบสวน

ผลก็คือ เฉียนเชียนอี้ไม่เพียงแต่ความฝันที่จะได้เข้าสภาขุนนางต้องพังทลายลง แม้แต่ตำแหน่งเดิมก็ยังรักษาไว้ไม่ได้

ขณะที่รอรับราชโองการอยู่ที่บ้าน เขาย่อมเกิดความไม่พอใจสะสมต่อหานควงที่ไม่ได้พยายามปกป้องเขาอย่างเต็มที่ ไปจนถึงกลุ่มแกนนำของขุนนางบูรพาทั้งหมด

โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ความคับแค้นใจของเฉียนเชียนอี้ก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

เรื่องใหญ่โตสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอย่างการที่ฝ่าบาททรงสำเร็จวิชาและออกจากที่ประทับ เฉียนเชียนอี้ในฐานะผู้นำกลุ่มขุนนางบูรพา กลับกลายเป็นคนกลุ่มสุดท้ายที่รู้ข่าว

สิ่งที่ทำให้เฉียนเชียนอี้รู้สึกหนาวเหน็บในใจยิ่งกว่าก็คือ

ไม่มีใครเลยสักคนที่เชิญเขาไปร่วมงานประมูลที่เกี่ยวข้องกับวาสนาแห่งเซียนเมื่อสามวันก่อน

หลังจากงานประมูลจบลง เฉียนเชียนอี้ก็เฝ้ารอแล้วรอเล่า

หวังว่าจะมีสหายเก่าแก่ในอดีตมาอธิบาย ปรึกษาหารือ หรืออย่างน้อยก็ส่งข่าวบอกกล่าวกันบ้าง

ทว่าทุกอย่างกลับเงียบหายเข้ากลีบเมฆ

จนกระทั่งบ่ายวันนี้ ถึงได้รับเทียบเชิญที่โหวสวินส่งคนมามอบให้ เชิญเขาไปพบปะพูดคุยที่จวนของเฉียนหลงซี

เฉียนเชียนอี้รีบเดินทางมาด้วยความรู้สึกสับสนซับซ้อน คิดว่าในที่สุดก็จะมีการประชุมลับกันเสียที

ใครจะไปรู้ว่าเมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามา คนที่เขาเห็นไม่ได้มีแค่หานควง เฉียนหลงซี หลี่เปียว เฉิงจีหมิงและแกนนำคนอื่นๆ เท่านั้น

ขุนนางบูรพาคนอื่นๆ ในเมืองหลวงก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่อย่างพร้อมเพรียงแล้ว

ดีล่ะสิ

เป็นคนรู้ข่าวคนสุดท้ายก็แล้วไปเถอะ

ตอนนี้แม้แต่มาประชุมใหญ่ก็ยังเป็นคนสุดท้ายที่มาถึงอีก

แล้วแบบนี้จะให้เฉียนเชียนอี้ไม่โกรธเคืองได้อย่างไร

เขาวางถ้วยชาลง สายตาตกลงไปที่ร่างของคนผู้หนึ่งซึ่งดูไม่ค่อยเข้าพวกเท่าไหร่นัก

"ใต้เท้าโจว เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วหมวกของท่านใบนั้น..."

เมื่อถูกเรียกชื่อ โจวเหยียนหรูได้แต่ปั้นรอยยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

หลี่เปียวและเฉิงจีหมิงที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น จึงต่างก็ออกหน้ามาช่วยพูดแก้สถานการณ์

"โซ่วจือ ท่านอาจจะยังไม่ทราบ ตอนนี้ใต้เท้าโจวมีอุดมการณ์เดียวกับพวกเราแล้ว"

"งานประมูลที่หน้าประตูเฝิงเทียน ใต้เท้าโจวก็มีส่วนช่วยเหลือและประมูลโอสถเซียนมาได้หนึ่งเม็ด"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉียนเชียนอี้ก็ยิ่งไม่พอใจ

เมื่อสามวันก่อน ตามคำบอกเล่าของลูกศิษย์ในราชบัณฑิตยสภา มีคนเห็นโจวเหยียนหรูเดินเคียงคู่มากับเวินถี่เหรินที่หน้าประตูวังและพูดคุยกันอย่างถูกคอ

แม้ว่าในราชสำนักหมิง การที่ขุนนางต่างฝักต่างฝ่ายจะพบปะพูดคุยกันถือเป็นเรื่องปกติ ไม่นับว่าเป็นหลักฐานชี้ชัดอะไร

แต่เฉียนเชียนอี้ก็ยังรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอยู่ดี

เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า มีใครบางคนในกลุ่มแอบส่งข่าวให้เวินถี่เหรินรู้

มิเช่นนั้น เวินถี่เหรินจะรู้เรื่องราวในอดีตของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนและโจมตีได้อย่างแม่นยำขนาดนั้นได้อย่างไร

เขาไม่กล้าฟันธงว่าคนผู้นั้นคือโจวเหยียนหรู เพียงแต่ประสานมือคารวะโจวเหยียนหรูเบาๆ ด้วยน้ำเสียงห่างเหิน

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ใต้เท้าโจว"

สถานการณ์ยิ่งทวีความอึดอัดมากยิ่งขึ้น

ในตอนนั้นเอง มหาเสนาบดีหานควงก็ค่อยๆ ลุกขึ้น เขาถือป้านชาเดินไปตรงหน้าเฉียนเชียนอี้ด้วยตัวเอง แล้วรินชาเพิ่มให้

"โซ่วจือ ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ในคืนนี้ ล้วนแต่ห่วงใยบ้านเมือง ร่วมเป็นร่วมตายไปด้วยกัน"

"ความบาดหมางเข้าใจผิดในอดีต ก็เป็นเพียงแค่เมฆหมอกที่พัดผ่านไป"

"พวกเราควรร่วมแรงร่วมใจกัน เดินหน้าไปในเส้นทางที่ถูกต้องถึงจะถูก"

เมื่อเห็นหานควงเป็นคนรินชาให้ด้วยตัวเอง ทั้งยังกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรเฉียนเชียนอี้ก็ไม่อาจวางมาดได้อีก

เขารีบใช้สองมือรับถ้วยชามาอย่างนอบน้อม โค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

"สิ่งที่ท่านหานสั่งสอนนั้นถูกต้องแล้ว เมื่อครู่นี้ข้าเผลอพลั้งปากไป หวังว่าท่านหานและสหายขุนนางทุกท่านจะให้อภัย"

หานควงเป็นผู้อาวุโสที่ได้รับความเคารพนับถืออย่างสูงในกลุ่มขุนนางบูรพา ทั้งยังมีความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์ที่สนิทสนมกับเฉียนเชียนอี้

ไม่ว่าในใจของเฉียนเชียนอี้จะมีความขุ่นเคืองต่อชายชราผู้นี้มากเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหานควง ความเคารพและมารยาทภายนอกก็เป็นสิ่งที่ต้องรักษาเอาไว้

การที่เขาจงใจหาเรื่องเมื่อครู่นี้ เจตนาที่แท้จริงก็ไม่ได้ต้องการจะแตกหักกันจริงๆ หรอก

สิ่งที่เขาต้องการมากกว่าก็คือการระบายความไม่พอใจ เพื่อให้ทุกคนตระหนักว่า เฉียนเชียนอี้ผู้นี้ไม่ใช่คนไร้ความสำคัญที่จะถูกมองข้ามได้ตามใจชอบ

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ย่อมต้องรู้จักร่นถอยเมื่อถึงเวลาอันควร

เมื่อมีหานควงเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย เฉียนเชียนอี้ก็ถือโอกาสพูดคุยทักทายกับหลี่เปียว เฉิงจีหมิง โหวสวิน และคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ที่นั่นทีละคน

บรรยากาศดูเหมือนจะกลับมาสงบสุขตามประสาคนในกลุ่มขุนนางบูรพาดังเดิมแล้ว

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะชื่นมื่นนี้เอง

สายตาของเฉียนเชียนอี้กวาดมองกล่องหยกสิบกว่าใบที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะ เขาพยายามข่มความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ แล้วเอ่ยถามขึ้นมา

"ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยเข้าใจนัก"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

"ไม่ทราบว่าโอสถเบิกจุดชีพจรทั้งสิบห้าเม็ดนี้ ตอนนี้... คิดจะแบ่งปันกันอย่างไรหรือ"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งโถงรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

บรรยากาศเมื่อครู่นี้มลายหายไปจนสิ้น

สายตาของทุกคนหลุกหลิกไปมา ไม่มีใครกล้าสบตากับเฉียนเชียนอี้ และยิ่งไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตอบในทันที

โดยเฉพาะเฉิงจีหมิงและหลี่เปียว พวกเขาสบตากันโดยสัญชาตญาณ ต่างก็มองเห็นความยุ่งยากและจนปัญญาในแววตาของอีกฝ่าย

เหตุใดพวกเขาจึงต้องมารวมตัวกันที่จวนของเฉียนหลงซีทั้งวันทั้งคืน

เหตุใดจึงต้องระดมกำลังคนรับใช้และผู้คุ้มกันนับร้อยมาระวังป้องกันราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

เบื้องหน้าอ้างว่าเพื่อปกป้องโอสถเซียนร่วมกัน

แต่เหตุผลที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น ก็คือโอสถเบิกจุดชีพจรทั้งสิบห้าเม็ดนี้ มันไม่พอแบ่งกันเลยไม่ใช่หรือ

คนที่นั่งอยู่ที่นี่ รวมไปถึงแกนนำกลุ่มขุนนางบูรพาบางคนที่ไม่ได้อยู่ในที่นี้แต่ก็ออกแรงไปไม่น้อยและมีสิทธิ์ที่จะได้รับส่วนแบ่ง มีจำนวนเกินกว่าสิบห้าคนไปมากนัก

ใครๆ ก็อยากมีอายุยืนยาว ใครๆ ก็อยากก้าวเข้าสู่วิถีแห่งเซียน

ใครควรจะได้ ใครไม่ควรจะได้

จะแบ่งอย่างไรให้ทุกคนยอมรับ จะทำอย่างไรไม่ให้เกิดความแตกแยกภายใน

เนื่องจากยังคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบไม่ได้ ช่วงหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาจึงทำได้เพียงแค่รอฟังข่าวการกินยาจากภายนอก พร้อมกับหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงหัวข้อสำคัญนี้อย่างจงใจ

แต่ตอนนี้กลับถูกเฉียนเชียนอี้เป็นคนสะกิดแผลขึ้นมา...

'เดี๋ยวก่อน เขาเป็นคนสะกิดแผลขึ้นมาจริงๆ อย่างนั้นหรือ'

สายตาของเฉิงจีหมิงหรี่ลงเล็กน้อย หันไปมองด้านข้าง

'โหวสวิน เจ้าเป็นคนเรียกเขามานี่นา'

[จบแล้ว]