บทที่ 3 - บุกโจมตีพื้นที่ป่าระดับหนึ่ง

บทที่ 3 - บุกโจมตีพื้นที่ป่าระดับหนึ่ง

ในฐานะที่เป็นผู้อพยพคนหนึ่งในเกม มีหรือที่หลี่เจิ้นจะไม่รู้ว่าเหรียญทองในเกม "ล่วนซื่อ" นั้นมีค่ามากมายมหาศาลขนาดไหน?

เหรียญทองหนึ่งเหรียญเทียบเท่ากับเหรียญเงินหนึ่งพันเหรียญ หรือเท่ากับเหรียญทองแดงหนึ่งแสนเหรียญเชียวนะ!

และโดยปกติแล้วใช้เงินแค่ห้าเหรียญทองแดงก็ทำให้หลี่เจิ้นอิ่มท้องไปได้มื้อหนึ่งแล้ว

นั่นเท่ากับว่าเมื่อครู่นี้ลั่วปิงเหยียนเพิ่งจะผลาญเงินไปถึงหนึ่งล้านเหรียญทองแดงเลยทีเดียว!

"ตอนนี้ตัวเกมยังเปิดให้เติมเงินได้อยู่ ถ้าฉันเติมเงินเพื่อซื้อเหรียญทองได้ก็คงจะดี..." ลั่วปิงเหยียนมองหลี่เจิ้นด้วยสายตาละห้อยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "หลี่เจิ้น คุณคงไม่รังเกียจฉันหรอกใช่ไหมที่ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนจนไปแล้ว?"

แม่สาวทึ่มเอ๊ย...

ภายในใจของหลี่เจิ้นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา

เขายิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "วางใจเถอะ ท่านยอมทุ่มเทเงินทองมากมายขนาดนี้เพื่อข้า ข้ายังไม่ได้ตอบแทนท่านเลย จะไปรังเกียจท่านได้อย่างไร ตอนนี้ท่านไม่มีเงินเหลือแล้วงั้นหรือ?"

"อื้ม เหลือแค่สิบเหรียญทองแดงเอง..." ลั่วปิงเหยียนพูดเสียงอ่อย "หลี่เจิ้น ตอนนี้หมู่บ้านของเราไม่มีข้าวจะกรอกหม้อแล้วล่ะ!"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าออกไปล่าสัตว์เอง!" หลี่เจิ้นคิดในใจว่าเขาจะปล่อยให้คนทั้งหมู่บ้านอดตายไม่ได้เด็ดขาด

หญิงสาวแสนซื่ออย่างลั่วปิงเหยียนยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินเพื่อเขาขนาดนี้ หลี่เจิ้นก็ต้องช่วยเธอประคับประคองหมู่บ้านนี้ให้อยู่รอดต่อไป เขาจึงหันหลังเดินออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์

ลั่วปิงเหยียนมองตามแผ่นหลังของหลี่เจิ้นไป เธอเอียงคอครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านเมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ ค่าความประทับใจของหลี่เจิ้นเพิ่มขึ้น +10 ค่าความประทับใจปัจจุบันคือ 10!

ค่าความประทับใจอย่างนั้นหรือ?

ไม่ใช่ค่าความภักดีหรอกหรือ?

ลั่วปิงเหยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกบานใจอย่างสุดขีด!

คนอื่นเขามีแต่ค่าความภักดี แต่ของหลี่เจิ้นกลับเป็นค่าความประทับใจ!

หลี่เจิ้น... เขาไม่เหมือนใครจริงๆ ด้วย!

พอคิดแบบนี้ก็รู้สึกว่าเหรียญทองไม่กี่เหรียญที่เสียไปช่างคุ้มค่าเกินราคาเสียจริงๆ!

ลั่วปิงเหยียนแอบตั้งปณิธานไว้ในใจว่าในอนาคตเธอจะต้องหาทรัพยากรมามอบให้หลี่เจิ้นเยอะๆ และจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อสนับสนุนเขาให้ได้!

เมื่อออกจากหมู่บ้านเฟยเยี่ยน สิ่งแรกที่หลี่เจิ้นมองเห็นคือที่ราบกว้างใหญ่ ถัดไปคือหนองน้ำ ภูเขา เหมืองแร่ และป่าทึบ พื้นที่เหล่านี้ล้วนมีระดับกำกับไว้ทั้งสิ้น

ที่ราบ เมื่อทำการเก็บเกี่ยวจะได้รับเสบียงอาหาร คริสตัล และกระจกหลากสี

หนองน้ำ เมื่อทำการเก็บเกี่ยวจะได้รับเสบียงอาหาร ไข่มุก และปะการัง

ภูเขา เมื่อทำการเก็บเกี่ยวจะได้รับหิน คริสตัล และหินโมรา

เหมืองแร่ เมื่อทำการเก็บเกี่ยวจะได้รับเหล็ก ทองแดง เงิน และทอง

ป่าทึบ เมื่อทำการเก็บเกี่ยวจะได้รับไม้ อำพัน และหยก

นอกจากนี้การเก็บเกี่ยวทรัพยากรในพื้นที่ป่ายังมีโอกาสสุ่มได้รับสมบัติล้ำค่าอย่างไข่มุกราตรีอีกด้วย!

อัญมณีเหล่านี้ล้วนมีราคาแพงลิบลิ่ว แถมยังเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเลื่อนขั้นตำแหน่งขุนนางและการเลื่อนระดับของขุนพลอีกต่างหาก!

เมื่อได้รับรู้ข้อมูลเหล่านี้หลี่เจิ้นก็เริ่มให้ความสำคัญกับพื้นที่ป่าเหล่านี้มากขึ้น

โลกภายนอกช่างกว้างใหญ่ไพศาลเสมอ!

หากมัวแต่หมกตัวอยู่แต่ในอาณาเขตของหมู่บ้าน หลี่เจิ้นคงไม่มีทางได้รับรู้ข้อมูลพวกนี้แน่ๆ

เมื่อหลี่เจิ้นเดินมาถึงบริเวณที่ราบระดับหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูหมู่บ้านเฟยเยี่ยน เขาก็ได้รับข้อมูลของพื้นที่ป่าแห่งนั้น พื้นที่ราบระดับ 1 มีโจรป่า 50 คน!

โจรป่าตั้ง 50 คน!

ข้อมูลนี้ทำเอาหลี่เจิ้นถึงกับต้องถอยกรูด

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงแค่ผู้อพยพที่เพิ่งเริ่มต้น แม้ค่าสถานะของเขาจะเหนือกว่าผู้อพยพทั่วไปอยู่มาก แต่เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจพอที่จะรับมือกับโจรป่าถึงห้าสิบคนด้วยตัวคนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ใช่ผู้เล่น หากเขาพลาดท่าเสียชีวิตในเกมเขาก็จะหายสาบสูญไปตลอดกาล ถูกลบออกจากระบบอย่างสมบูรณ์!

เมื่อมองออกไปไกลๆ หลี่เจิ้นก็เห็นค่ายเล็กๆ ตั้งอยู่กลางที่ราบ

หลี่เจิ้นจึงตัดสินใจเดินเลี่ยงไปทางอื่นและมุ่งหน้าเข้าสู่เขตภูเขา

นี่คือภูเขาระดับ 3 เมื่อหลี่เจิ้นเดินเข้าไปถึงเขาก็เพิ่งจะได้รับข้อมูลของภูเขาลูกนี้ โจรป่า 400 คน!

บนยอดเขามีค่ายโจรขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่

หลี่เจิ้นระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก เขาพยายามอยู่ให้ห่างจากค่ายโจร แต่ก็ไม่พบร่องรอยของสัตว์ป่าเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายเขาจึงต้องจำใจเดินกลับหมู่บ้านเฟยเยี่ยน

เมื่อมองเห็นประตูหมู่บ้านอยู่ลิบๆ หลี่เจิ้นก็สังเกตเห็นเงาร่างอรชรยืนชะเง้อคอมองหาเขาอยู่

"หลี่เจิ้น คุณกลับมาแล้ว!" ลั่วปิงเหยียนดีใจมากที่เห็นหลี่เจิ้นกลับมา เธอวิ่งถลาเข้ามาควงแขนเขาพร้อมกับสำรวจดูรอบๆ ตัวเขา "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ฉันลืมบอกคุณไปเลยว่าพื้นที่ป่าข้างนอกนั่นอันตรายมากนะ หลังจากที่คุณออกไป ฉันก็เข้าไปอ่านกระทู้ในเว็บบอร์ดมา..."

พลังของผู้เล่นช่างยิ่งใหญ่จริงๆ!

เพียงไม่นานหลี่เจิ้นก็ได้รับรู้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพื้นที่ป่าจากลั่วปิงเหยียน

พื้นที่ป่าระดับหนึ่ง มีจำนวนโจรป่า 50 คน

พื้นที่ป่าระดับสอง มี 160 คน!

พื้นที่ป่าระดับสาม มี 400 คน!

พื้นที่ป่าระดับสี่ มี 1,600 คน!

พื้นที่ป่าระดับห้า มี 4,200 คน!

พื้นที่ป่าระดับหก มี 7,800 คน!

พื้นที่ป่าระดับเจ็ด มี 18,000 คน!

พื้นที่ป่าระดับแปด มี 36,000 คน!

พื้นที่ป่าระดับเก้า มี 36,000 คูณ 2!

พื้นที่ป่าระดับสิบ มี 36,000 คูณ 3!

นี่คือข้อมูลกองกำลังทั้งหมดในพื้นที่ป่า

มีผู้เล่นบางคนส่งทหารสอดแนมออกไปสำรวจและรวบรวมข้อมูลทั้งหมดนี้มาได้สำเร็จ

หลี่เจิ้นอดเดาะลิ้นไม่ได้ พื้นที่ป่าระดับสิบมีจำนวนโจรป่ามากกว่าหนึ่งแสนคนเชียวหรือ?

แล้วถ้าเป็นเมืองใหญ่ๆ ล่ะจะมีทหารมากขนาดไหน?

ไม่อยากจะคิดเลย!

"พื้นที่ป่ามีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์มาก ถ้าพวกเราต้องการเงินก็ต้องยึดพื้นที่ป่าให้ได้!" ลั่วปิงเหยียนปรึกษากับหลี่เจิ้น "หลี่เจิ้น คุณมีแผนอะไรไหม?"

"ข้าจะลองไปดูเอง!" หลี่เจิ้นกล่าว "หน้าหมู่บ้านเรามีพื้นที่ป่าระดับหนึ่งอยู่พอดี"

"คุณจะไปคนเดียวเหรอ?" ลั่วปิงเหยียนรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "นั่นมันโจรป่าตั้ง 50 คนเลยนะ!"

"ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วจะมีทางอื่นอีกหรือ? ตอนนี้ท่านไม่มีเหรียญทองแดงเหลือพอที่จะไปจ้างทหารแล้ว จะให้ข้าทนดูคนทั้งหมู่บ้านต้องอดตายงั้นหรือ?" หลี่เจิ้นตัดสินใจเด็ดขาดแล้วหันหลังเตรียมตัวจะจากไปอีกครั้ง

ถ้าเขาไม่ไป คนทั้งหมู่บ้านคงต้องอดตายจริงๆ

แถมการพัฒนาหมู่บ้านของลั่วปิงเหยียนก็คงต้องหยุดชะงักไปด้วย!

ดังนั้นหลี่เจิ้นจำเป็นต้องไป!

"ฉันไปด้วย!" ลั่วปิงเหยียนรีบโพล่งขึ้นมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิด "หลี่เจิ้น เป็นเพราะฉันเอาแต่ใจตัวเองแท้ๆ หมู่บ้านของเราถึงได้ไม่มีเงินเหลือเลย ให้ฉันไปช่วยคุณเถอะนะ!"

"ท่านอยู่ที่นี่แหละ" หลี่เจิ้นตอบกลับเสียงเรียบ

"ไม่เอาหรอกน่า!" ลั่วปิงเหยียนทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ขอบตาของเธอเริ่มแดงระเรื่อ "ฉันเป็นผู้เล่นนะ ตายไปก็ไม่ต้องกลัวอะไร อย่างมากก็แค่เสียค่าประสบการณ์นิดหน่อย แต่คุณ... หลี่เจิ้น ให้ฉันแอบตามไปดูคุณห่างๆ ได้ไหมล่ะ?"

"ตกลง!" หลี่เจิ้นยอมใจอ่อน

เกือบจะลืมไปเลยว่าลั่วปิงเหยียนคือผู้เล่น

คงต้องบอกว่าเกมนี้มันสมจริงเกินไปหน่อยกระมัง

ทั้งสองเดินออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าไปยังที่ราบระดับหนึ่ง

หลี่เจิ้นหันไปสั่งลั่วปิงเหยียนว่า "ท่านไปซ่อนตัวซะ!"

จากนั้นหลี่เจิ้นก็ชักดาบใหญ่ออกมา ยกโล่ขึ้นกำบัง แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ค่ายเล็กๆ แห่งนั้น

"ข้าศึกบุก!"

"ลูกพี่ มีศัตรูบุกเข้ามาในเขตแดนเรา!"

"เวรเอ๊ย พวกเราจับอาวุธ... ฝ่ายตรงข้ามมีกันกี่คน?"

"ลูกพี่ มี... มีแค่คนเดียวขอรับ"

"หืม? คนเดียวงั้นรึ?"

หัวหน้าโจรป่าเป็นบอสระดับหนึ่งเลเวลสิบ รูปลักษณ์ภายนอกดูเป็นหัวหน้าโจรแบบฉบับมาตรฐาน มีตาเดียว ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและหนวดเคราเฟิ้ม

เมื่อได้ยินว่าศัตรูมีเพียงคนเดียว หัวหน้าโจรก็โบกมือสั่งการทันที "พวกเรา ฉีกไอ้หมอนั่นเป็นชิ้นๆ ให้ข้า!"

"ฆ่ามันเลย!"

เหล่าโจรป่าชูอาวุธขึ้นฟ้าแล้วพากันกรูออกจากค่ายทันที

ถูกจับได้เสียแล้ว!

หลี่เจิ้นถึงกับชะงัก

ไม่น่าเชื่อว่าขนาดอยู่ห่างกันตั้งหลายสิบเมตรก็ยังถูกจับได้ ดูเหมือนว่าค่ายเล็กๆ พวกนี้จะมีระยะการมองเห็นที่ไม่เลวเลยทีเดียว แถมพวกโจรป่าก็ยังเฝ้าระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ในเมื่อถูกจับได้แล้ว เพื่อความอยู่รอดของหมู่บ้านเฟยเยี่ยน ก็คงต้องสู้ถวายหัวเท่านั้น!

[จบแล้ว]