บทที่ 2 - เลื่อนขั้น ทหารราบทั่วไป

บทที่ 2 - เลื่อนขั้น ทหารราบทั่วไป

แต่คนที่ประหลาดใจยิ่งกว่ากลับเป็นลั่วปิงเหยียน แน่นอนว่าเธอไม่สามารถมองเห็นพรสวรรค์ 【อัจฉริยะยอดคนไร้เทียมทาน】 ได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะแค่ได้เห็นทักษะเฉพาะตัวทั้งสามอย่างและพรสวรรค์พลังมังกรคชสารของหลี่เจิ้น ลั่วปิงเหยียนก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกแล้ว!

การมีค่าสถานะระดับนี้ มันคือตัวตนระดับเทพเจ้าในหมู่ผู้อพยพชัดๆ!

ผู้อพยพคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

ลั่วปิงเหยียนดีใจจนเนื้อเต้น เธอรีบคว้าแขนหลี่เจิ้นแล้วลากเข้าไปในหมู่บ้านเฟยเยี่ยนทันทีจนมาถึงลานกว้างกลางหมู่บ้าน

"ดูสิ นี่คือหมู่บ้านของพวกเรา!" ลั่วปิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด

ทว่าสิ่งที่หลี่เจิ้นเห็นกลับเป็นเพียงกำแพงล้อมรอบเรียบง่าย จะเรียกว่ากำแพงก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก เพราะมันเป็นแค่รั้วไม้ไผ่ที่เอามาปักล้อมไว้เท่านั้น ทั้งหมู่บ้านมีสิ่งก่อสร้างที่สูงเด่นอยู่เพียงแห่งเดียว นั่นก็คือที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน!

แน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเฟยเยี่ยนก็คือลั่วปิงเหยียนนั่นเอง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของหลี่เจิ้น ลั่วปิงเหยียนก็มีท่าทีเขินอายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

"เอ่อ... คือฉันเพิ่งเริ่มเล่นเกมนี้ได้ไม่นาน ดินแดนนี้ก็เพิ่งจะรีเฟรชขึ้นมา ดังนั้นสิ่งก่อสร้างหลายๆ อย่างจึงยังไม่ได้เริ่มสร้างเลย แต่ตอนนี้พวกเรามีชาวบ้านแล้ว พวกเขาสามารถเริ่มงานก่อสร้างได้ทันทีเลยล่ะ!"

พูดจบ ลั่วปิงเหยียนก็รีบวิ่งไปที่ที่ทำการผู้ใหญ่บ้านแล้วจัดการสั่งการบางอย่าง จากนั้นหลี่เจิ้นก็เห็นว่ากลุ่มผู้อพยพที่เข้ามาพร้อมกันนั้นดูเหมือนจะได้รับคำสั่งและเริ่มแยกย้ายกันไปทำงานทันที

แต่หลี่เจิ้นกลับไม่ได้รับคำสั่งอะไรเลยสักอย่าง!

เพียงไม่นานลั่วปิงเหยียนก็เดินออกมาจากที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน เมื่อเห็นหลี่เจิ้นยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างคนเดียว เธอก็อดประหลาดใจไม่ได้

"หลี่เจิ้น ทำไมคุณถึงมายืนเหม่ออยู่ตรงนี้ล่ะ? ฉันบอกแล้วไงว่าคุณสามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ฉันให้อิสระกับคุณแล้วนะ!"

หลี่เจิ้นหมุนตัวให้ลั่วปิงเหยียนดูรอบหนึ่ง

"ท่านไม่สังเกตเห็นหรือว่าข้าไม่มีอะไรติดตัวมาเลย ต่อให้อยากจะทำอะไรมันก็ทำไม่ได้หรอกนะ!"

"จริงด้วยสิ!" ลั่วปิงเหยียนตบหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "แล้วพวกเราจะทำยังไงดีล่ะ?"

"ท่านมาถามข้าเนี่ยนะ?" หลี่เจิ้นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ตกลงว่าท่านเป็นผู้เล่น หรือข้าเป็นผู้เล่นกันแน่?

ถึงยังไงข้าก็เป็นแค่ผู้อพยพคนหนึ่งนะ!

ยังมีอีกหลายอย่างในเกมนี้ที่ข้ายังไม่เข้าใจเลย!

อย่างเช่น จะต่อสู้ยังไง?

เวลาปกติ ต้องทำอะไรบ้าง?

นี่เป็นเกมแนววางแผนกลยุทธ์ ดังนั้นมันต้องเกี่ยวกับการเดินทัพจับศึกแน่ๆ แต่หลี่เจิ้นไม่มีอาวุธยุทโธปกรณ์อะไรติดตัวเลย แล้วเขาจะออกไปรบได้อย่างไร?

"เรื่องนี้... คุณรอเดี๋ยวนะ!" ลั่วปิงเหยียนทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะออฟไลน์ออกไป

ปล่อยให้หลี่เจิ้นยืนพูดไม่ออกอยู่ตรงนั้น

เพียงครู่เดียวลั่วปิงเหยียนก็ออนไลน์กลับมา

ทว่าสายตาที่เธอมองหลี่เจิ้นในตอนนี้กลับดูแปลกประหลาดไปจากเดิม

"มีอะไรหรือ?" หลี่เจิ้นถามด้วยความงุนงง

ลั่วปิงเหยียนไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินผละออกไปเงียบๆ

ไม่นานนักหมู่บ้านก็มีสิ่งก่อสร้างเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแห่ง นั่นคือค่ายทหาร!

ลั่วปิงเหยียนลากหลี่เจิ้นมาที่หน้าค่ายทหารแล้วผลักเขาเข้าไปข้างในพร้อมกับพูดว่า

"ฉันเพิ่งใช้เหรียญทองสร้างค่ายทหารแห่งนี้ขึ้นมา คุณลองเข้าไปดูสิว่ามันจะช่วยอะไรคุณได้บ้างไหม!"

เมื่อเดินเข้าไปในค่ายทหาร ตัวเลือกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่เจิ้น

【ต้องการเลื่อนขั้นเป็นทหารหมู่บ้านเฟยเยี่ยนหรือไม่?】

【ใช่】【ไม่ใช่】

"ใช่!" หลี่เจิ้นเลือกตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ยังสามารถเป็นทหารได้อีกด้วยหรือ?

ดีเลย อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นผู้อพยพอีกต่อไป

【ตรวจสอบเป้าหมาย หลี่เจิ้น มีพละกำลัง 15 ถึงเกณฑ์ทหารราบทั่วไป อนุมัติให้เลื่อนขั้นได้!】

วินาทีต่อมาแสงสว่างก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา

จากนั้นบนตัวหลี่เจิ้นก็ปรากฏชุดเกราะหนัง ดาบใหญ่หนึ่งเล่ม และโล่ไม้อีกหนึ่งใบ

หน้าต่างสถานะของเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

【ชื่อ: หลี่เจิ้น】

【อายุ: 18 ปี】

【สถานะ: ทหารหมู่บ้านเฟยเยี่ยน】

【ระดับ: ทหารราบทั่วไป ขั้น 1 เลเวล 1】

【คุณสมบัติ: คุมทัพ 7 พละกำลัง 17 สติปัญญา 7 การเมือง 7 เสน่ห์ 7 ความเร็ว 7】

【ทักษะเฉพาะตัว: หลบหลีก รักษาแผล บุกทะลวง】

【ทักษะทั่วไป: ยังไม่ได้เรียนรู้】

【แต้มยุทธวิธี: 0】

【พรสวรรค์: พลังมังกรคชสาร】

【พรสวรรค์พิเศษที่ซ่อนอยู่: อัจฉริยะยอดคนไร้เทียมทาน】

...

หลังจากกลายเป็นทหาร หน้าต่างสถานะก็มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เริ่มจากการแสดงระดับและขั้นปัจจุบันของหลี่เจิ้น สถานะก็เปลี่ยนไป และยังมีหน้าต่างสถานะใหม่เพิ่มเข้ามา นั่นคือแต้มยุทธวิธี!

【แต้มยุทธวิธี】: ใช้สำหรับอัปเกรดและเรียนรู้ทักษะ

ในตอนนั้นลั่วปิงเหยียนกำลังเลื่อนอ่านเว็บบอร์ดของเกมอยู่

เธออ่านกระทู้ไปเยอะมาก ซึ่งส่วนใหญ่เป็นกระทู้เกี่ยวกับการรับสมัครผู้อพยพ กระทู้พวกนี้ไม่ค่อยมีสาระอะไรนัก ส่วนมากจะเป็นผู้หญิงที่เล่นเกมเหมือนกับเธอเข้ามาอวดว่ารับผู้อพยพที่หน้าตาหล่อเหลาหรือดูเท่บาดใจมาได้ ผู้หญิงก็มักจะสนใจเรื่องพวกนี้แหละ

แน่นอนว่าในเว็บบอร์ดก็ยังมีกระทู้ที่มีสาระเกี่ยวกับการวิเคราะห์ขั้นตอนการรับสมัครผู้อพยพ รวมถึงโอกาสที่จะได้พบกับยอดคนที่มีความสามารถพิเศษซ่อนอยู่ กระทู้นี้เขียนไว้ยาวมาก ลั่วปิงเหยียนนั่งอ่านอยู่นานจนกระทั่งพบว่าตอนท้ายของกระทู้มีการสรุปเอาไว้ว่า จากการตรวจสอบข้อมูลจากหลายๆ ฝ่ายของผู้เขียน พบว่าในปัจจุบันโอกาสที่จะได้ผู้อพยพที่มีค่าสถานะสูงนั้นดูเหมือนจะมีไม่ถึงห้าในสิบล้าน! นอกจากนี้โอกาสที่ผู้อพยพเหล่านี้จะมีทักษะเฉพาะตัวติดมาด้วยนั้นยิ่งต่ำเข้าไปอีก คาดว่าน่าจะไม่ถึงหนึ่งในสิบล้านเลยด้วยซ้ำ!

โอกาสหนึ่งในสิบล้านอย่างนั้นหรือ?

แล้วสุดท้ายก็ดันมาตกอยู่ที่เธอเสียนี่!

ลั่วปิงเหยียนดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น

เธอถึงกับรับสมัครผู้อพยพระดับเทพที่มีโอกาสโผล่มาน้อยนิดขนาดนี้ได้ ไม่สิ หลี่เจิ้นมีทักษะเฉพาะตัวถึงสามอย่างเชียวนะ!

หลบหลีก รักษาแผล บุกทะลวง!

นี่มันเป็นทักษะสายต่อสู้ทั้งนั้นเลย ทักษะต่อสู้ถึงสามอย่าง!

"ฉันต้องสนับสนุนหลี่เจิ้นให้ดีที่สุด!" ลั่วปิงเหยียนคิดเช่นนั้น เธอจึงตัดสินใจกัดฟันนำเหรียญทองสองเหรียญสุดท้ายที่ระบบมอบให้ไปซื้อตำราทักษะพื้นฐานมาสองเล่ม

ไม่นานนักหลี่เจิ้นก็เดินออกมาจากค่ายทหาร

เขาสวมชุดเกราะหนังพร้อมกับถือโล่ไม้และดาบใหญ่เอาไว้ในมือ

【เกราะหนังทหารใหม่】

พลังป้องกันอาวุธมีคม +1

【โล่ไม้】

พลังป้องกันอาวุธมีคม +5

จำนวนครั้งที่ป้องกันได้ 10/10

【ดาบใหญ่มือใหม่】

พลังทำลายจากอาวุธมีคม +3

นี่คืออุปกรณ์สวมใส่สามชิ้นพื้นฐานสำหรับทหารราบทั่วไป

ค่าสถานะที่เพิ่มให้ถือว่าน้อยจนน่าสงสาร

นอกจากนี้ค่าสถานะที่อุปกรณ์สวมใส่เพิ่มให้นั้นไม่ได้เกี่ยวกับคุมทัพ พละกำลัง หรือสติปัญญา แต่จะไปเพิ่มในส่วนของการป้องกันและพลังทำลายแทน ตอนนี้หลี่เจิ้นยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่จากคำอธิบายของค่าสถานะ ดูเหมือนว่าพละกำลังจะส่งผลโดยตรงต่อพลังทำลายจากอาวุธของตัวละคร

"หลี่เจิ้น คุณออกมาแล้วเหรอ?" ลั่วปิงเหยียนตาเป็นประกายเมื่อเห็นหลี่เจิ้นในคราบทหาร เธอวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจพร้อมกับพูดว่า "คุณได้เป็นทหารแล้ว! ฉันว่าแล้วเชียวว่าคุณต้องไม่ใช่ผู้อพยพธรรมดาๆ ฮ่าๆ การยอมจ่ายห้าเหรียญทองเพื่อสร้างค่ายทหารมันคุ้มค่าจริงๆ! อ้อ จริงสิ ตำราทักษะพื้นฐานสองเล่มนี้ฉันให้คุณนะ"

ตำราทักษะพื้นฐานอย่างนั้นหรือ?

หลี่เจิ้นรับมาดูและพบว่าเป็นตำราทักษะสองเล่ม นั่นคือ วิชาดาบพื้นฐาน และวิชาโล่พื้นฐาน!

หลี่เจิ้นอดไม่ได้ที่จะมองลั่วปิงเหยียนด้วยสายตาแปลกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าแม่สาวที่ดูใสซื่อคนนี้จะมีหัวคิดกับเขาเหมือนกัน เธอรู้ได้อย่างไรว่าเขาต้องการตำราทักษะสองเล่มนี้ในตอนนี้?

"เอ่อ... คือว่าค่ายทหารระดับหนึ่งมันซื้อได้แค่ตำราสองเล่มนี้แหละ แถมราคายังแพงหูฉี่ตั้งเล่มละหนึ่งเหรียญทอง ก่อนหน้านี้ฉันเอาเหรียญทองสามเหรียญไปซื้อทรัพยากรสำหรับก่อสร้างหมู่บ้าน พอเห็นในเว็บบอร์ดบอกว่าค่ายทหารอาจจะมีประโยชน์กับคุณ ฉันก็เลยรีบร้อนสร้างมันขึ้นมา แต่การสร้างค่ายทหารปกติต้องใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม ฉันเลยใช้ทางลัดจ่ายไปห้าเหรียญทองเพื่อสร้างมันให้เสร็จทันที สรุปว่าตอนนี้ฉันผลาญเหรียญทองสิบเหรียญที่ระบบให้มาจนเกลี้ยงแล้วล่ะ!" ลั่วปิงเหยียนพูดด้วยสีหน้าหงอยๆ เหมือนคนกำลังจะร้องไห้

ตำราสองเล่มนี้ ราคาเล่มละหนึ่งเหรียญทองเชียวหรือ?

หลี่เจิ้นถึงกับอึ้งไปเลย

[จบแล้ว]