บทที่ 4 - ทักษะเฉพาะตัวระดับเทพ หลบหลีก

บทที่ 4 - ทักษะเฉพาะตัวระดับเทพ หลบหลีก

ไม่นานพวกลูกสมุนโจรป่าก็เข้ามาตีวงล้อมหลี่เจิ้นเอาไว้

โจรป่าเงื้อดาบฟาดฟันเข้ามาสะเปะสะปะ หลี่เจิ้นยกโล่ขึ้นรับการโจมตีพร้อมกับหาจังหวะฟันสวนกลับไปที่โจรป่าคนหนึ่ง โจรป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ฉากนี้ช่างสมจริงเหลือเกิน สมจริงจนเกินไปแล้ว!

ทำให้หลี่เจิ้นรู้สึกราวกับว่าไม่ได้อยู่ในเกมแต่กำลังฆ่าคนจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น

"คุณสังหารโจรป่า ได้รับค่าประสบการณ์ 100!"

"ใช้วิชาดาบพื้นฐานสำเร็จ ได้รับแต้มยุทธวิธี 10!"

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนหลี่เจิ้นถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่คือในเกม

เมื่อไร้ซึ่งความกดดันในใจแถมหลี่เจิ้นยังพบว่าพวกโจรป่าเหล่านี้อ่อนแอมาก ถึงกับไม่มีใครรับดาบของเขาได้เลยสักคน!

ไม่นานโล่ในมือของหลี่เจิ้นก็รับการโจมตีครบสิบครั้งและถูกลูกสมุนโจรป่าฟันจนแตกกระจาย หลี่เจิ้นตกใจมากเขารีบตวัดดาบกวาดออกไปด้านหน้าและสามารถปลิดชีพโจรป่าไปได้ถึงสามสี่คน

ทว่าก็มีอาวุธของโจรป่าสองสามคนที่ฟันโดนตัวหลี่เจิ้นเข้าอย่างจัง

ลั่วปิงเหยียนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ตกใจจนกรีดร้องออกมา "หลี่เจิ้น!"

เขาบาดเจ็บหรือเปล่า?

หัวใจของลั่วปิงเหยียนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

จากนั้นความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งก็ถาโถมเข้ามา

หากไม่ใช่เพราะความเอาแต่ใจของเธอที่ผลาญเงินทุนเริ่มต้นสิบเหรียญทองจนเกลี้ยง ก็คงไม่ทำให้หมู่บ้านเฟยเยี่ยนต้องตกอยู่ในวิกฤตทางการเงินจนชาวบ้านไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน แถมยังไม่มีเงินจ้างทหารจนต้องปล่อยให้หลี่เจิ้นออกไปลุยกับโจรป่าเพียงลำพัง!

ตอนนี้หลี่เจิ้นกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง

ลั่วปิงเหยียนเห็นเต็มสองตาว่ามีโจรป่าคนหนึ่งฟันดาบเข้าที่กลางหลังของหลี่เจิ้น!

ดาบนั้นทำเอาลั่วปิงเหยียนแทบจะร้องไห้ออกมา

หลี่เจิ้น คุณจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาดนะ!

ฉันยังต้องคอยสนับสนุนคุณแล้วพาคุณตะลุยเล่นเกมนี้ไปด้วยกันตลอดไปนะ!

ลั่วปิงเหยียนได้แต่กรีดร้องอยู่ภายในใจ...

ตอนที่ดาบนั้นฟันเข้าที่แผ่นหลัง หลี่เจิ้นเองก็คิดว่าตัวเองคงจบสิ้นแล้ว

ถึงจะไม่ตายแต่ก็คงบาดเจ็บสาหัส

แล้วตอนนี้รอบตัวเขายังมีโจรป่าอยู่อีกตั้งหลายสิบคน หากเขาบาดเจ็บสาหัสพวกโจรป่ามีหรือจะปล่อยเขาไป?

แต่ในวินาทีต่อมาหลี่เจิ้นกลับพบว่าตัวเองไม่เป็นอะไรเลย

ดาบนั้นฟันโดนเขาเข้าอย่างจังแต่หลี่เจิ้นกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกว่าถูกโจมตี... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

หลี่เจิ้นฉุกคิดขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง นั่นคือทักษะเฉพาะตัว

ทักษะเฉพาะตัวหลบหลีกของเขา!

มีโอกาสระดับหนึ่งที่จะทำให้ตนเองและทหารในสังกัดหลบหลีกความเสียหายได้หนึ่งครั้ง

ทักษะช่วยชีวิตชัดๆ... นี่มันทักษะเฉพาะตัวระดับเทพ!

หลี่เจิ้นดีใจอย่างบ้าคลั่ง เขาอาศัยจังหวะที่พวกลูกสมุนโจรป่ายังยืนงงอยู่นั้นเงื้อดาบขึ้นฟาดฟันอย่างเมามัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลอดค่าประสบการณ์ของหลี่เจิ้นเต็มอย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็อยู่แค่ขั้นหนึ่งเลเวลหนึ่งซึ่งใช้ค่าประสบการณ์ในการเลื่อนระดับเพียง 1000 แต้มเท่านั้น

โจรป่าแค่สิบคนก็ทำให้เขาเลื่อนเป็นเลเวล 2 ได้แล้ว

ค่าพละกำลังของเขาพุ่งขึ้นเป็น 19 หน่วย!

สังหารต่อไป

ไม่นานหลอดค่าประสบการณ์ก็เต็มอีกครั้ง

การเลื่อนระดับจากขั้นหนึ่งเลเวลสองต้องใช้ค่าประสบการณ์ 2000 แต้ม ตอนนี้หลี่เจิ้นได้สังหารโจรป่าไปแล้วถึงสามสิบคน

โจรป่าพวกนี้อ่อนแอมาก ไม่คณามือหลี่เจิ้นเลยแม้แต่น้อย คาดว่าค่าสถานะของพวกมันคงว่างเปล่าและอาจจะมีไม่ถึงสิบหน่วยด้วยซ้ำ!

แต่ตอนนี้ค่าสถานะทุกอย่างของหลี่เจิ้นพุ่งไปถึง 9 หน่วยแล้ว ส่วนพละกำลังก็ทะลุไปถึง 21 หน่วย!

ตัวเลขค่าพละกำลังเปลี่ยนเป็นสีเขียว

นี่คือสัญลักษณ์ของการเลื่อนขั้น!

นั่นหมายความว่าเขาในเลเวลสามมีพลังต่อสู้เทียบเท่ากับคนในขั้นสองแล้ว!

นี่มันแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?

หากอยู่ในขั้นเดียวกันหลี่เจิ้นย่อมไร้เทียมทาน!

ที่แท้ตัวเราก็เก่งกาจถึงเพียงนี้!

หลี่เจิ้นเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ไม่นานลูกสมุนโจรป่าทั้งหมดก็ล้มลงไปกองแทบเท้าของหลี่เจิ้น

ในเวลานี้หัวหน้าโจรป่ายังคงซ่อนตัวอยู่ในค่าย มันคิดว่าอีกฝ่ายมีแค่คนเดียวลูกน้องของมันก็น่าจะจัดการได้สบายๆ แต่เมื่อข้างนอกเงียบเสียงลงมันจึงเดินออกมาดูและก็ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้าง!

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

นี่โดนขุนพลบุกมาล้างบางหรือยังไง?

เจอของแข็งเข้าให้แล้ว!

หัวหน้าโจรป่าหรี่ตาลงและจ้องมองไปที่หลี่เจิ้น

จากนั้นมันก็หัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ ที่แท้ก็แค่พวกอ่อนหัดขั้นหนึ่งเลเวลสาม!" หัวหน้าโจรป่าแบกค้อนเหล็กขนาดใหญ่เดินเข้ามาหาหลี่เจิ้นพร้อมกับตะโกนลั่น "ไอ้หนู คุกเข่าลงแล้วเรียกข้าว่าพ่อซะ แล้วข้าจะยอมเหลือศพแบบครบอาการสามสิบสองไว้ให้!"

"ไปตายซะ!" หลี่เจิ้นแค่นเสียงเย็นชาพร้อมกับพุ่งเข้าไปฟันดาบใส่

เคร้ง!

หัวหน้าโจรป่าเหวี่ยงค้อนสวนกลับ ดาบปะทะเข้ากับค้อนเหล็กจนเกิดเสียงดังสนั่น แรงปะทะทำเอาหัวหน้าโจรป่าถึงกับมือชา มันอดตกใจไม่ได้ว่าไอ้หมอนี่เรี่ยวแรงมหาศาลนัก!

นี่คือไอ้อ่อนหัดขั้นหนึ่งเลเวลสามจริงๆ หรือ?

เป็นไปได้อย่างไร เรี่ยวแรงของมันยังมหาศาลกว่าข้าที่อยู่ขั้นหนึ่งเลเวลสิบระดับสูงสุดเสียอีก!

ค่าพละกำลังของหัวหน้าโจรป่าสูงถึง 12 หน่วย!

ซึ่งถือว่าสูงมากในบรรดาผู้ที่อยู่ขั้นหนึ่งด้วยกัน

แต่ใครจะไปรู้ว่าพอเจอกับไอ้เด็กขั้นหนึ่งเลเวลสาม กลับถูกโจมตีแค่ครั้งเดียวก็แทบจะรับไม่ไหวแล้ว!

หัวหน้าโจรป่าถึงกับไปไม่เป็น

หลี่เจิ้นฟันดาบตามไปอีกครั้งโดยเล็งเป้าหมายไปที่คอของมัน

หัวหน้าโจรป่ายกค้อนขึ้นป้องกันอีกครั้ง แต่คราวนี้เรี่ยวแรงของหลี่เจิ้นกลับเพิ่มมหาศาลขึ้นไปอีก ตอนนี้การต่อสู้ระหว่างหลี่เจิ้นกับหัวหน้าโจรป่าได้ก้าวเข้าสู่เทิร์นที่สองแล้ว

ใช่แล้ว พรสวรรค์พลังมังกรคชสารได้ทำงานขึ้น

ค่าพละกำลังของหลี่เจิ้นเพิ่มขึ้นชั่วคราวห้าหน่วย ทำให้ตอนนี้พุ่งไปถึง 26 หน่วยแล้ว

นี่มันระดับพลังต่อสู้ของขั้นสองระดับสูงสุดชัดๆ!

เคร้ง!

ค้อนของหัวหน้าโจรป่าร่วงหล่นลงสู่พื้น

ดาบของหลี่เจิ้นบั่นคอของมันจนขาดกระเด็น!

ในเวลานี้ทั่วทั้งร่างของหลี่เจิ้นอาบชุ่มไปด้วยเลือด!

หัวหน้าโจรป่าแห่งพื้นที่ป่าระดับหนึ่งก็ถือเป็นบอสตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง

อย่างน้อยในช่วงที่เกมเพิ่งเปิดเซิร์ฟเวอร์แบบนี้ ก็ยังมีผู้เล่นน้อยคนนักที่จะสามารถบุกกวาดล้างพื้นที่ป่าระดับหนึ่งได้โดยที่ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บล้มตายเลย

แต่ลั่วปิงเหยียนกลับทำได้!

ตรงหน้าของเธอปรากฏรายงานผลการต่อสู้ในครั้งนี้ขึ้นมา

ระดับการต่อสู้: SSS!

คะแนนสูงสุด

อย่างแรกคือใช้เวลาต่อสู้ไม่ถึงห้านาที

อย่างที่สองคือไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลยแม้แต่คนเดียว!

คำวิจารณ์การต่อสู้มีเพียงไม่กี่คำ ทลายราบคาบ!

พร้อมกับแสงสีทองที่สาดส่องลงมา ลั่วปิงเหยียนก็ได้รับรางวัลมหาศาล เธอถึงกับได้รับความสำเร็จแรกในชีวิตการเล่นเกมนี้ ความสำเร็จ: ไม่อาจต้านทาน!

【ไม่อาจต้านทาน】: บรรลุระดับการต่อสู้ SSS!

ลั่วปิงเหยียนได้รับแต้มความสำเร็จ 100 แต้ม พร้อมกับถุงทรัพยากรขนาดกลางหนึ่งถุงและเหรียญทองพิเศษอีกห้าสิบเหรียญเป็นรางวัลโบนัส

ในขณะเดียวกันระบบก็ได้ส่งประกาศแจ้งเตือน "ขอแสดงความยินดีกับหมู่บ้านเฟยเยี่ยนที่บรรลุความสำเร็จ 【ไม่อาจต้านทาน】 และเป็นผู้เล่นคนแรกที่ยึดครองพื้นที่ป่าระดับหนึ่งได้สำเร็จ จึงขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน พร้อมมอบรางวัลโบนัสเป็นเหรียญทอง 10 เหรียญและถุงทรัพยากรขนาดเล็ก 10 ถุง!"

ลั่วปิงเหยียนถึงกับยืนอึ้ง

เธอคือผู้เล่นคนแรกที่ยึดครองพื้นที่ป่าได้อย่างนั้นหรือ?

หลี่เจิ้น!

ในเวลานี้ลั่วปิงเหยียนไม่มีกะจิตกะใจจะมามัวดีใจ เธอเป็นห่วงหลี่เจิ้นเป็นอันดับแรก ทำไมเขาถึงยังไม่ออกมาอีกนะ?

ลั่วปิงเหยียนรีบวิ่งหน้าตั้งตรงไปยังค่ายโจรป่า แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นร่างมนุษย์ที่โชกเลือดไปทั้งตัว

ทั่วทั้งร่างของหลี่เจิ้นเต็มไปด้วยเลือด!

"หลี่เจิ้น คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" ลั่วปิงเหยียนเป็นห่วงจนแทบขาดใจ เธอพุ่งเข้าไปหาหลี่เจิ้นทันทีพร้อมกับร้องไห้โฮ "เป็นเพราะฉันไม่ดีเอง ฉันไม่น่าปล่อยให้คุณต้องไปเสี่ยงอันตรายคนเดียวเลย คุณ... คุณเจ็บตรงไหนบ้าง? ต้องรักษายังไงเนี่ย? โธ่เอ๊ย ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ!"

เมื่อเห็นท่าทางซื่อบื้อของลั่วปิงเหยียน หลี่เจิ้นก็หลุดขำออกมา

แม่สาวคนนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ

การได้ติดตามผู้เล่นแบบนี้กลับทำให้หลี่เจิ้นใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น แถมเธอยังเชื่อฟังเขาอีกต่างหาก จุดนี้แหละที่สำคัญที่สุด!

หลี่เจิ้นจึงยิ้มพลางตอบกลับไปว่า "ข้าไม่เป็นไร เลือดพวกนี้เป็นของพวกโจรป่าทั้งนั้น ว่าแต่ท่านรีบจัดการเก็บกวาดของที่ปล้นมาได้เถอะ"

"คุณไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ? ของที่ปล้นมาได้อะไรกันเล่า ของพวกนี้คุณก็เอาไปให้หมดเลยสิ..." ลั่วปิงเหยียนดูจะไม่สนใจของที่ปล้นมาได้เลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เธอสนใจในตอนนี้ก็คือหลี่เจิ้นเท่านั้น

ชายหนุ่มผู้ซึ่งยอมบุกเดี่ยวฝ่าฟันกับโจรป่าห้าสิบคนเพื่อหมู่บ้านเฟยเยี่ยนและเพื่อเธอ!

หลังจากแน่ใจแล้วว่าหลี่เจิ้นไม่ได้บาดเจ็บอะไรจริงๆ ลั่วปิงเหยียนก็ค่อยเบาใจลงได้บ้าง แต่ตอนนี้สายตาที่เธอมองหลี่เจิ้นนั้นเต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา ไม่มีวี่แววของผู้ปกครองที่ควรปฏิบัติต่อลูกน้องเลยสักนิด

"ท่านเป็นผู้ปกครอง ของที่ปล้นมาได้มีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถเก็บกวาดได้" หลี่เจิ้นอธิบาย

"อะไรกัน ฉันมอบสิทธิ์ให้คุณแล้วนะ คุณสามารถเก็บรวบรวมของที่ปล้นมาได้เองเลย!" ลั่วปิงเหยียนส่งยิ้มซื่อๆ ให้หลี่เจิ้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวใจของหลี่เจิ้นก็อบอุ่นขึ้นมาทันที

[จบแล้ว]