บทที่ 20 - ซ้ำซากจำเจ

บทที่ 20 - ซ้ำซากจำเจ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ฟื้นฟูวรยุทธ์งั้นหรือ

หึ ช่างกล้าพูดนัก

จงหางกู้หมอบราบอยู่บนพื้น สูดดมฝุ่นผงบนผืนดิน

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการคุกเข่าอยู่แบบนี้ นอกจากฝุ่นที่ชวนให้สำลักกับพื้นดินที่เย็นเฉียบแล้ว ความจริงก็ไม่ได้แย่อะไร

อย่างน้อยก็ไม่ต้องยืนให้เมื่อย และไม่ต้องคอยหลอกลวงคนอื่นให้ดูเป็นไอ้โง่ด้วย

ลองถามดูสิว่าในใต้หล้านี้ มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าการฟื้นฟูเส้นชีพจรยุทธ์ที่ขาดสะบั้นไปแล้วนั้น แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เป็นแค่ปรมาจารย์ขั้นกำเนิดฟ้าแท้ๆ กล้าพูดจาใหญ่โตขนาดนี้ ไม่กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรือไง

อย่าลืมสิว่าเขาจงหางกู้ผู้นี้ มีพื้นเพมาจากสำนักจี้เซี่ยอันเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิขงจื๊อเชียวนะ

จงหางกู้นึกค่อนขอดอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อย

เพียงแต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดหาคำตอบได้ ร่างทั้งร่างก็ถูกหานเซ่าคว้าคอเสื้อยกขึ้นไปในอากาศเสียแล้ว

จากนั้นก็ถูกโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี ทำเอาเขาล้มกลิ้งหน้ามืดตาลายไปหมด

แต่เวลานี้หานเซ่าไม่มีเวลามาสนใจเขาหรอก

เขาก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปยังทิศทางที่มีคลื่นพลังแก่นแท้ปราณแผ่ออกมา

"ท่านซือหม่า..."

ทหารที่เฝ้าอยู่ปากหุบเขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นหานเซ่าเดินกลับมาอีกครั้ง

และในตอนนั้นเอง นายกองหลี่ที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหานเซ่า ก็หัวเราะร่าเดินออกมาจากเงามืดเพื่อต้อนรับ

"ท่านซือหม่า ได้ผลขอรับ ยานี่มัน..."

เมื่อเห็นนายกองหลี่มีใบหน้าเปล่งปลั่งสดใส ไม่มีท่าทีของคนป่วยอีกต่อไป หานเซ่าก็ลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกจนหมดความกังวล

เขาจึงรีบส่งกระแสจิตไปขัดจังหวะทันที

"ยานี้ยังมีไม่มากนัก ท่านอย่าเพิ่งกระโตกกระตากไป"

ยาฟื้นฟูโลหิตนี้ ระบบแถมมาให้แค่ชุดเดียวเก้าสิบเก้าเม็ดเท่านั้น

หากต้องการเพิ่มในภายหลัง ก็ต้องรวบรวมสมุนไพรมาปรุงเองตามสูตรยาที่ระบบให้มา

และหานเซ่าก็รู้ดีว่าบนโลกใบนี้ คนเราไม่ได้กลัวความขาดแคลน แต่กลัวการแบ่งปันที่ไม่เท่าเทียมต่างหาก

ภายใต้เงื่อนไขที่ยังไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกคนจะได้รับยาอย่างทั่วถึง ทางที่ดีที่สุดคืออย่าทำให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนหมู่มาก

มิฉะนั้นหากทหารแตกความสามัคคี ทุกอย่างก็คงไม่อาจกอบกู้คืนมาได้อีก

เมื่อนายกองหลี่ได้ยินดังนั้น เขาก็เข้าใจความหมายของหานเซ่าทันที

จนกระทั่งนำทางหานเซ่ามาถึงที่ลับตาคน เขาถึงได้กลั้นเสียงพูดด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

"ท่านซือหม่า ยานี้... ยานี้มันเป็นยาวิเศษจริงๆ ขอรับ"

ต่อให้เป็นสำนักปรุงยาที่แตกแขนงมาจากสำนักแพทย์ ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีโอสถที่สามารถทำให้ปรมาจารย์ขั้นกำเนิดฟ้าฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บได้ในพริบตาแบบนี้เลย

เมื่อหานเซ่าเห็นท่าทางของเขา ก็ไม่ได้สนใจว่าเขาจะตื่นเต้นแค่ไหน

เขาล้วงเอายาเม็ดสีฟ้าออกมาจากอกเสื้ออีกเม็ดหนึ่งแล้วยื่นให้

[ยาฟื้นฟูปราณ: ฟื้นฟูพลังปราณหนึ่งเปอร์เซ็นต์ทุกวินาที ต่อเนื่องเป็นเวลาหกสิบวินาที]

"เม็ดสีฟ้านี้สามารถฟื้นฟูพลังแก่นแท้ปราณได้อย่างรวดเร็ว หากการสู้รบดุเดือดตึงเครียด ท่านสามารถกินมันในยามคับขันได้"

ในเมื่อยาฟื้นฟูโลหิตคนอื่นกินเข้าไปแล้วไม่มีปัญหาอะไร

ยาฟื้นฟูปราณสีฟ้านี้ก็คงไม่มีปัญหาเช่นกัน

ดังนั้นครั้งนี้การหยิบยาของหานเซ่าจึงดูเด็ดขาดและรวดเร็วขึ้นมาก

แถมหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขายังกัดฟันล้วงเอายาสีแดงและสีฟ้าออกมาอีกอย่างละเม็ด แล้วยื่นส่งให้นายกองหลี่ไปพร้อมกัน

เมื่อเห็นท่าทางเสียดายของหานเซ่า นายกองหลี่ย่อมเข้าใจถึงความล้ำค่าของยาเหล่านี้ดี

เขาจึงไม่ยื่นมือไปรับ แต่กลับปฏิเสธว่า

"ช่างเถอะขอรับท่านซือหม่า การที่หลี่ผู้นี้รอดชีวิตออกมาจากสนามรบได้ ก็ถือเป็นความโชคดีที่สวรรค์ประทานให้แล้ว คงไม่กล้าสิ้นเปลืองยาของท่านซือหม่าอีกหรอกขอรับ..."

นายกองหลี่พูดด้วยสีหน้าปลงตก

"อีกอย่างต่อให้วันหน้าเกิดโชคร้ายขึ้นมา... ท่านแม่ที่แก่ชราและลูกเมียที่บ้าน ก็ยังมีท่านซือหม่าคอยดูแล..."

นี่กะจะโยนภาระให้ฉันเลยใช่ไหม

"ท่านนี่ฝันหวานไปหน่อยมั้ง"

หานเซ่าทำหน้าบูดบึ้ง

"แม่และลูกเมียของท่าน ท่านก็ดูแลเองสิ ฉันแบกรับไม่ไหวหรอกนะ"

พูดจบ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้หมอนี่ปฏิเสธ ยัดยาใส่มือของอีกฝ่ายไปดื้อๆ

"ท่านซือหม่า นี่มัน..."

เมื่อเห็นท่าทางกระมิดกระเมี้ยนของหมอนี่ หานเซ่าก็รู้สึกอ่อนใจ

"ต่อให้ซือหม่าของพวกท่านจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ยังไม่ถึงขั้นเป็นกองทัพได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกนะ"

"หากไม่มีพวกท่านที่เป็นทหารหาญ ต่อให้มีของวิเศษนอกกายมากมายแค่ไหน ก็ต้านทานความตายไม่ได้อยู่ดี"

หานเซ่าพูดอย่างตรงไปตรงมา

ในสนามรบที่เต็มไปด้วยดงหอกดงดาบ ทั้งหอกโจ่งแจ้งและเกาฑัณฑ์ซุ่มยิง

หากต้องพึ่งพาแค่คนคนเดียว เว้นเสียแต่ว่าจะบรรลุถึงขอบเขตที่เหนือมนุษย์ไปแล้วจริงๆ

มิฉะนั้นต่อให้ดิ้นรนแค่ไหน จุดจบก็คงไม่ต่างจากฉ้อปาอ๋องที่แม่น้ำอูเจียงหรอก

เมื่อได้ฟังคำพูดของหานเซ่า นายกองหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เก็บยาทั้งสามเม็ดใส่ไว้ในอกเสื้อ

ยังไม่ทันที่หานเซ่าจะตั้งตัว เขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นทันที

"ผู้น้อยหลี่จิ้ง ก่อนหน้านี้ได้รับความเมตตาช่วยชีวิตจากท่านซือหม่าในสนามรบ บัดนี้ยังได้รับของขวัญล้ำค่าจากท่านซือหม่าอีก บุญคุณนี้ไม่อาจตอบแทนได้หมด"

"ผู้น้อยขอเพียงใช้ร่างกายอันไร้ค่านี้นำหน้าบุกตะลุยฝ่ากองไฟไปเพื่อท่านซือหม่า ต่อให้ต้องตายเป็นร้อยครั้งก็ไม่มีวันเสียใจ"

หลี่จิ้งงั้นเหรอ

ถ้างั้นนายลองยกเจดีย์ให้ฉันดูหน่อยเป็นไง

เมื่อเจอการกระทำกะทันหันของหมอนี่เข้าไป หานเซ่าก็ถึงกับอึ้ง

ต่อให้จะไม่มีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับโลกใบนี้เลย ก็ยังเดาได้ว่านี่คือการแสดงความจงรักภักดี

เพียงแต่... ไอ้วิธีก้มหัวคุกเข่าแบบนี้ มันเลิกฮิตไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง

เชยชะมัด

เชยสุดๆ ไปเลย

หานเซ่ารีบใช้สองมือประคองชายชาตรีผู้ซื่อตรงคนนี้ให้ลุกขึ้น

คำว่า จิ้ง ในชื่อของเขา เดิมทีหมายถึงความสงบสุข

แต่พอมาใช้คู่กับแซ่หลี่ ก็ราวกับว่าชีวิตนี้ไม่อาจหลีกหนีจากสนามรบได้อีกต่อไป

"ท่านนายกองหลี่ เหตุใดจึงต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย"

หานเซ่าถอนหายใจขณะพูด

ชั่วขณะหนึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคำพูดนี้ของตัวเอง มีความจริงใจกี่ส่วนและเสแสร้งกี่ส่วน

ถ้าบอกว่าไม่อยากให้มีคนมาสวามิภักดิ์จากใจจริง ก็ดูจะจอมปลอมไปหน่อย

แต่เขาเองก็ไม่อยากจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวบนโลกใบนี้ให้มากนักจริงๆ

เพราะมันจะทำให้เขาต้องรู้สึกพะว้าพะวงทำอะไรไม่ถนัด

แต่ถ้าบอกว่าเสแสร้ง ก็ดูจะไม่ค่อยจริงใจอีก

มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมเสมอ

เมื่อมาอยู่ในโลกที่แปลกประหลาดแห่งนี้ การที่มีคนยินดีที่จะเข้ามาใกล้ชิดและพึ่งพา

ลึกๆ แล้วหานเซ่าเองก็รู้สึกดีใจอยู่เหมือนกัน

บางทีการทำแบบนี้ อาจจะทำให้เขาไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวมากนักก็ได้กระมัง

และเมื่อเห็นท่าทางที่ดูสับสนและซับซ้อนของหานเซ่า สีหน้าของหลี่จิ้งก็พลันสลดลง

"ร่างกายอันต่ำต้อยของหลี่จิ้ง คงเป็นเพียงแค่ความเพ้อฝันไปเอง..."

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะคืนยาในอกเสื้อให้หานเซ่า

หานเซ่าเห็นดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก

ไม่ยอมให้มาเป็นลูกน้อง แล้วยังจะมาโกรธกันอีกเหรอ

ตรรกะอะไรวะเนี่ย

หานเซ่ารู้สึกว่าคนบางคนบนโลกใบนี้ช่างหัวดื้อและไร้เหตุผลเอาเสียจริงๆ

"ท่านนายกองหลี่พูดอะไรอย่างนั้น"

"ทหารในทัพสยบเหลียวของพวกเราล้วนเป็นชายชาตรีอกสามศอกที่ห้าวหาญ จะมีคำว่าต่ำต้อยได้อย่างไร"

เขาพูดพลางรีบห้ามปรามการกระทำของอีกฝ่าย พร้อมกับตำหนิด้วยความปวดใจ

"เพียงแต่... ที่บอกว่าจะยอมตายเพื่อข้าหานผู้นี้น่ะ มันหมายความว่ายังไง"

"พวกเราเป็นพี่น้องร่วมรบ เป็นตายร่วมกัน ก็ต้องสู้และตายไปพร้อมกันสิ"

"คำพูดที่ดูห่างเหินแบบนี้ วันหน้าอย่าได้เอาไปพูดต่อหน้าคนอื่นอีกเชียวนะ"

ไม่รู้จักคิดเอาเสียเลย

คำพูดที่บั่นทอนความสามัคคีแบบนี้ จะเอามาพูดส่งเดชได้ยังไง

ฉันเพิ่งจะโม้เรื่องเกิดมาพร้อมกันตายพร้อมกันไปหยกๆ นายดันมาพูดแบบนี้ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะไม่หาว่าฉันตอแหลหรอกเหรอ

ยิ่งไปกว่านั้น กองกำลังเดนตายกลุ่มนี้แม้จะมีจำนวนไม่มาก แต่ตัวพ่อก็มีอยู่ไม่น้อย

ขืนมาตั้งแก๊งแบ่งพรรคแบ่งพวกกันอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ จะให้คนอื่นเขาคิดยังไง

จะให้คุณหนูใหญ่คนนั้นคิดยังไง

ขณะที่หานเซ่าพูด เขาก็มองตรงไปยังหลี่จิ้งผู้เป็นนายกองด้วยสายตาที่ลุกวาว

โชคดีที่แม้หมอนี่จะเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนโง่

เมื่อสบตากัน เขาก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที

นั่นสิ

คำพูดบางอย่าง แอบคุยกันเงียบๆ ก็พอแล้ว

วันหลังคงต้องระวังตัวให้มากกว่านี้

ระหว่างที่หลี่จิ้งกำลังแอบรู้สึกละอายใจ หานเซ่าก็เปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"ฉันเห็นว่าในกองทัพยังมีปรมาจารย์ขั้นกำเนิดฟ้าอีกหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บจนแสดงฝีมือได้ไม่เต็มที่เหมือนกับท่าน..."

หานเซ่ากำลังจะบอกให้หลี่จิ้งไปตามคนพวกนั้นมา

แต่เพิ่งพูดไปได้ครึ่งประโยค เขาก็ชะงักไป

"ช่างเถอะ ไม่ต้องแล้ว พวกเขามากันแล้วล่ะ"

เมื่อมองดูร่างหลายร่างที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากความมืด หานเซ่าก็หัวเราะออกมา

"คารวะท่านซือหม่า"

เสียงทำความเคารพดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงชุดเกราะที่เสียดสีกันดังกังวาน

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ดูขึงขังและน่าเกรงขามยิ่งนัก

หานเซ่าพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทายตอบ

จากนั้นก็เบนสายตาไปที่ร่างสุดท้ายที่เดินตามออกมา

ต้องยอมรับเลยว่า หลังจากถอดชุดเกราะออกแล้ว รูปร่างที่อรชรอ้อนแอ้นของอีกฝ่ายช่างงดงามไร้ที่ติจริงๆ

"ดึกป่านนี้แล้ว คุณหนูใหญ่ยังไม่พักผ่อนอีกหรือ..."

ในหุบเขาแห่งนี้ แม้จะไม่มีอะไรมากนัก แต่กระท่อมที่พอจะกันลมบังหิมะได้ก็มีอยู่ไม่น้อย

ก็ไปแย่งรังนกกระทามาไงล่ะ

นกกระทาตายหมดแล้ว

รังก็เลยเหลือเพียบ

เบียดกันสักนิด ก็พอให้ทหารทุกคนได้เข้าไปหลบภัยแล้ว

ส่วนกงซุนซินอี๋ที่มีสายเลือดผู้ดีและเป็นถึงผู้หญิง การได้ครอบครองกระท่อมส่วนตัวสักหลังก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

นางปรายตามองหานเซ่าอย่างเย็นชา เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

ราวกับหงส์ขาวที่กำลังมองลงมาดูคางคกก็ไม่ปาน

มู่หลานงั้นเหรอ

หึ รอดูเถอะว่านายจะทนหมัดฉันได้แค่ไหน

เมื่อเห็นว่าหานเซ่าดูสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะ ไม่แสดงท่าทีก้าวร้าวปีนเกลียวเหมือนก่อน

สีหน้าที่เย็นชาของกงซุนซินอี๋ผู้เป็นคุณหนูใหญ่ก็ดูผ่อนคลายลงบ้าง

แต่พอกวาดสายตาไปเห็นหลี่จิ้ง แววตาของนางก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววประหลาดใจและคลางแคลงใจ

เมื่อหันกลับมามองหานเซ่าอีกครั้ง น้ำเสียงของนางก็กลับมาเย็นชาและเย่อหยิ่งดังเดิม

"หานเซ่า นายกำลังคิดจะเล่นตุกติกอะไรอีก"

...

[จบแล้ว]