บทที่ 9 - ผู้บังคับการกองรบพิเศษ

บทที่ 9 - ผู้บังคับการกองรบพิเศษ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

เมื่อเห็นหานเซ่านิ่งเงียบไปนาน คุณหนูใหญ่กงซุนก็ส่งสายตาเคลือบแคลงสงสัยมาให้

หานเซ่ารีบหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด

มีปัญหาอะไรไหมน่ะเหรอ

ปัญหาใหญ่เลยล่ะ!

จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังโค้งคำนับทำความเคารพกงซุน 'ประธานบริษัท' คนนี้

มีแค่เขาคนเดียวที่ยืนทื่อเป็นท่อนไม้ไม่ขยับเขยื้อน

แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ทว่าดูโง่งม ทำหน้าตาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

และก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมาน้ำเสียงที่เย็นชาอยู่แล้วก็ยิ่งเย็นเยียบลงไปอีก

"นายไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ"

หานเซ่ากะพริบตาปริบๆ ด้วยสายตาไร้เดียงสา

เขาก็อยากจะรู้จักอยู่หรอก แต่เงื่อนไขมันไม่อำนวยนี่นา

เจ้าของร่างเดิมจากไปแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย นอกจากทิ้งร่างกายนุ่งลมห่มฟ้าไว้ให้แล้ว ก็ไม่ได้ทิ้งความทรงจำอะไรไว้ให้เลยสักนิด

แล้วเขาจะไปทำอะไรได้ล่ะ

"นายมีปัญหาแล้วล่ะ..."

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ ของคุณหนูใหญ่กงซุน ประกอบกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาคลุมตัวเขาเอาไว้

หานเซ่าก็ได้แต่ทำหน้าเจื่อน

ไซบีเรียนฮัสกี้ที่พยายามปลอมตัวเนียนๆ ในฝูงหมาป่าอย่างเขา ความแตกเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

เอาไงดี จะแกล้งตีมึนสู้ต่อไปดีไหม

ยังไงซะเธอก็ไม่มีหลักฐานอยู่แล้วนี่หว่า

ขณะที่กำลังลังเลว่าจะรับมือยังไงดี จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งในกลุ่มคนก้าวพรวดเข้ามาแล้วประสานมือพูดอย่างร้อนรน

"เรียนคุณหนูใหญ่! ผู้น้อยมีเรื่องจะกล่าวขอรับ!"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าวที่คุ้นเคย หานเซ่าก็มีแววตาประหลาดใจพาดผ่าน

"พูดมา"

คุณหนูใหญ่กงซุนลูบหัวม้าที่กำลังกระสับกระส่ายเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เมื่อได้รับอนุญาต น้ำเสียงแข็งกร้าวนั้นก็รีบพูดต่อทันที

"เรียนคุณหนูใหญ่! พี่เซ่าเป็นคนที่ผู้น้อยดูแลมาตั้งแต่เด็ก! ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอนขอรับ!"

เขารับประกันให้ก่อน จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนต่อไปว่า

"ที่เขาจำคุณหนูใหญ่ไม่ได้ อาจจะ... อาจจะเป็นเพราะตอนที่ตกจากหลังม้าก่อนหน้านี้ทำให้สมองกระทบกระเทือน! ใช่! ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ! คงจะสมองกระทบกระเทือนจนสูญเสียความทรงจำ ถึงได้เป็นแบบนี้ขอรับ!"

สูญเสียความทรงจำ งั้นก็คือความจำเสื่อมใช่ไหม

ข้ออ้างนี้เยี่ยมไปเลย!

ดวงตาของหานเซ่าเป็นประกาย

ทว่าวินาทีต่อมากลับได้ยินเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นมาอย่างเนิบนาบว่า

"ทำไม นายคิดว่าเซี่ยวเว่ยอย่างฉันปรักปรำเขางั้นเหรอ"

คุณหนูใหญ่กงซุนปรายตามองเขาก่อนจะหันกลับมามองหานเซ่า

"แล้วพลังฝีมือระดับนี้บนตัวเขา จะอธิบายว่ายังไง"

พลังฝีมืองั้นเหรอ

พอพูดถึงเรื่องนี้ ทหารเกราะดำที่กำลังพยายามอธิบายอย่างร้อนรนก็ถึงกับชะงักงัน

เขาอึกอักอยู่นานก็อธิบายไม่ถูก

เพราะเรื่องนี้มันหาคำอธิบายไม่ได้จริงๆ!

หานเซ่าเป็นคนที่เขาดูแลมาตั้งแต่เด็กและเป็นคนพาเข้ากองทัพมากับมือ

แต่ไอ้หนุ่มนี่ตั้งแต่เด็กก็มีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์แค่ระดับงั้นๆ ทักษะการขี่ม้าและวิชาการรบก็ธรรมดาสามัญ

เรียกได้ว่านอกจากหน้าตาที่หล่อเหลาแล้ว ทั้งตัวก็ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง!

แล้วตอนนี้ล่ะ

ปรมาจารย์กำเนิดฟ้าอายุสิบแปดปีเนี่ยนะ!

ต่อให้เป็นพวกยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากตระกูลใหญ่หรือสำนักร้อยปรัชญา ก็คงมีดีแค่นี้แหละมั้ง!

"พี่เซ่า พูดอะไรสักหน่อยสิ! สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

หานเซ่ามองดูอีกฝ่ายที่กำลังร้อนรนแทนเขาจนแทบจะเต้นผาง ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เขาเลยเมินอีกฝ่ายไปซะ แล้วหันไปสบตากับดวงตาเย็นชาและเย่อหยิ่งคู่นั้นโดยตรง

"มีอะไรต้องอธิบายด้วยงั้นเหรอ"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูเบาสบายไม่ยี่หระของหานเซ่า ทุกคนก็ถึงกับอึ้งไปเลย

จากนั้นทหารเกราะดำหลายนายที่คอยทำหน้าที่คุ้มกันคุณหนูใหญ่กงซุนอยู่เงียบๆ ก็ตวาดขึ้นมาด้วยความโกรธ

"สามหาว! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! แกคิดจะปีนเกลียวหรือไง!"

สิ้นเสียงตวาด

เสียงชักดาบออกจากฝักก็ดังกังวานฉีกกระชากเสียงลมหนาวที่พัดโหมกระหน่ำ

"คิดจะฆ่าฉันเหรอ"

หานเซ่าปรายตามองดาบยาวที่ส่องประกายแวววับตรงหน้า ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วก้าวพรวดไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับแผดเสียงตะโกน

"เข้ามา! มาลองดูกันว่าดาบของพวกเดียวกัน หรือดาบของพวกหมาคนเถื่อน อันไหนมันจะไวกว่ากัน!"

การกระทำที่กะทันหันแบบนี้ทำให้ทหารที่ชักดาบออกมาตกใจจนสะดุ้ง

ทหารที่เป็นหัวหน้าเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แล้วพูดตะกุกตะกัก

"แก..."

แต่ใครจะรู้ว่าพูดยังไม่ทันจบประโยค หานเซ่าก็ตวัดฝ่ามือตบฉาดเข้าให้

ขณะที่ร่างของอีกฝ่ายปลิวว่อน หานเซ่าก็แค่นเสียงเยาะเย้ย

"ฟันคนก็ไม่กล้า ยืนก็ยังยืนไม่มั่นคง แล้วจะไปฆ่าศัตรูได้ยังไง"

เมื่อเห็นการกระทำที่บ้าระห่ำของหานเซ่า ทหารถือดาบที่เหลือก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

หานเซ่าปรายตามองพวกนั้นด้วยสายตาดูแคลน

"ถ้าทัพสยบเหลียวของเรามีแต่พวกไม่ได้เรื่องแบบพวกแก จะไม่ให้แพ้ได้ยังไง หึ มันก็สมควรแล้วล่ะ!"

พอได้ยินแบบนี้ ทหารถือดาบหลายคนก็ตาขวาง ทำท่าเหมือนอยากจะพุ่งเข้ามาสู้ตายกับเขา

แต่น่าเสียดายที่หานเซ่าขี้เกียจจะชายตามองพวกนั้นด้วยซ้ำ เขาสบตาคุณหนูใหญ่กงซุนนิ่ง

"เธอคิดว่าสิ่งที่ฉันพูดมันถูกไหมล่ะ"

ดวงตาที่เย็นชาไร้คู่เปรียบของคุณหนูใหญ่กงซุนเริ่มมีความสั่นไหวเป็นครั้งแรก

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากตอบ หานเซ่าก็ชิงพูดต่อเสียก่อน

"ทำไมถึงไม่ออกโรงล่ะ"

ปราณยุทธ์แท้จริง ปรมาจารย์ขั้นประตูสวรรค์!

แม้ว่าหานเซ่าจะยังไม่เคยสัมผัสกับพลังนี้ด้วยตัวเอง แต่จากการที่ได้เห็นเพียงแวบเดียวในสนามรบเมื่อครู่นี้

ก็เพียงพอที่จะยืนยันถึงความน่าสะพรึงกลัวของขั้นประตูสวรรค์ได้แล้ว!

ดวงตะวันเจิดจ้ากลางนภา!

ง้างธนูยิงตะวัน!

การปะทะกันของทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งศัตรู ฝ่ายหนึ่งพวกเดียวกัน

พลังที่ทั้งสองฝ่ายแสดงออกมานั้น ทำให้หานเซ่าถึงกับรู้สึกหลอนราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้าและปีศาจเลยทีเดียว

……

เมื่อเผชิญกับคำถามที่ฟังดูเหมือนเป็นการคาดคั้นของหานเซ่า ริมฝีปากบางๆ ของคุณหนูใหญ่กงซุนก็ขยับเล็กน้อย

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

หานเซ่าแค่นหัวเราะ จากนั้นก็ชี้มือไปยังกองทหารขี้แพ้ที่อยู่รอบกาย

"ที่พวกเขาเคารพเธอ เธอคิดว่าเป็นเพราะอะไร"

"เพราะพลังฝีมือเหรอ เพราะสถานะเหรอ หรือเพราะชาติตระกูลของเธอ"

หานเซ่าพูดพลางเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"ถ้าพูดถึงเรื่องผลงานการฆ่าศัตรูในศึกครั้งนี้ เธอยังฆ่าศัตรูได้ไม่เท่าทหารเลวขั้นควบแน่นโลหิตสักคนเลยด้วยซ้ำ!"

"ถ้าพูดถึงเรื่องสถานะ... เธอรู้ไหมว่าอำนาจน่ะ มันมาจากเบื้องล่างขึ้นสู่เบื้องบนเสมอแหละ"

"ฉัน!"

หานเซ่าตบหน้าอกตัวเอง แล้วชี้ไปที่กองทหารขี้แพ้หลายร้อยนาย

"พวกเขา!"

"พวกเรา!"

"พวกเราที่เป็นทหารเลวระดับล่างนี่แหละ! ที่เป็นคนมอบสิ่งที่เรียกว่าอำนาจให้กับพวกระดับสูงอย่างพวกเธอ!"

"ก็เพื่อหวังว่าผู้ที่อยู่สูงกว่า ผู้บำเพ็ญเพียรที่ทรงพลังอย่างพวกเธอจะคอยคุ้มครองพวกเรายังไงล่ะ!"

ทฤษฎีแห่งอำนาจแบบย่อๆ ของหานเซ่า ได้กระชากหน้ากากและเปิดเผยให้เห็นถึงแก่นแท้ของอำนาจ

เรียกได้ว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาอย่างรุนแรง

สำหรับบางคนในที่นี้ คำพูดเหล่านี้ถือว่าเป็นความผิดฐานกำเริบเสิบสานอย่างร้ายแรงเลยทีเดียว!

ทหารเกราะดำคนที่ดึงหานเซ่าขึ้นมาจากกองซากศพพุ่งเข้ามาหวังจะปิดปากเขา

แต่กลับถูกหานเซ่าผลักออกไปอย่างไม่ไว้หน้า

"แล้วเธอล่ะ! การคุ้มครองของเธออยู่ไหน"

หานเซ่าหน้าแดงก่ำ ดูโกรธจัด

"เธอ! คุณหนูใหญ่กงซุน! ปรมาจารย์ขั้นประตูสวรรค์! เห็นพวกเราเป็นตัวอะไรกัน!"

"มือสังหารเดนตายที่คอยคุ้มกันให้เธอหนีรอดจากสถานการณ์คับขันงั้นเหรอ"

"หรือว่าเห็นเป็นโล่เนื้อหุ้มเกราะเอาไว้รับดาบแทนเธอ"

ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน

ราวกับมีดนับเล่มคมกริบกรีดเฉือนลงบนร่างของเหล่าทหารขี้แพ้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น

หลายคนมองตามทิศทางคำพูดของหานเซ่าไปยังร่างที่ยังคงไร้ความรู้สึกร่างนั้น

ดวงตาภายใต้หน้ากากเกราะที่ดูดุดันเหล่านั้น ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

บ่นตัดพ้อเหรอ โกรธแค้นเหรอ หรือว่าเศร้าโศก

หรือว่าเฉยชา

ไม่มีใครบอกได้ชัดเจน

คุณหนูใหญ่กงซุนรู้สึกเพียงว่าสายตาที่แปลกประหลาดเหล่านั้นมันเย็นเยียบและเสียดแทงลึกถึงกระดูกยิ่งกว่าลมหนาวบนทุ่งหญ้าเสียอีก

และในตอนนั้นเอง หานเซ่าก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

เขาแย่งม้าศึกที่อยู่ข้างกายเธอมาหน้าตาเฉย พร้อมกับตบหัวม้าเบาๆ แล้วเอ่ยปากชม

"ม้าดีนี่!"

"ม้าดีขนาดนี้ สมควรที่จะควบทะยานบุกทะลวงอยู่หน้าสุด! ไม่ใช่มามุดหัวอยู่ข้างหลังคนอื่นเพื่อเป็นแค่คนดู!"

หานเซ่ากระโดดขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วก้มมองคุณหนูใหญ่กงซุนจากมุมที่สูงกว่า

"เธอไม่ได้บอกให้ฉันเป็นผู้บังคับการกองรบพิเศษบ้าบออะไรนั่นเหรอ"

"ได้! ฉันตกลง!"

หานเซ่าแสยะยิ้ม

"จะได้ให้คุณหนูใหญ่ดูเป็นขวัญตาซะหน่อย ว่าหานผู้นี้มีวิธีทำตัวเป็นผู้ที่อยู่เหนือกว่าเขายังไง!"

พูดจบ หานเซ่าก็ดึงหน้ากากเกราะสีดำลงมาปิดหน้า แล้วหันขวับกลับไป

จากนั้นดาบยาวในมือก็ชักออกจากฝักในพริบตา เขาหันหน้าเข้าหากองทหารขี้แพ้หลายร้อยนายแล้วแผดเสียงประกาศก้อง

"นับแต่นี้ไป ข้าหานเซ่าจะเป็นผู้บังคับการของกองทัพขี้แพ้แห่งนี้!"

"ทุกการศึก! ข้าจะบุกทะลวงนำหน้าพวกเจ้าเสมอ!"

"หากต้องตาย! พวกเจ้าจงปล่อยให้ข้าตายก่อนเถอะ!"

"คำสาบานนี้! ขอฟ้าดินจงเป็นพยาน! ตะวันจันทราจงเป็นพยาน!"

"หากข้าผิดคำสาบาน! ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์ ฟ้าผ่าตายตายโหงไปซะ!"

เมื่อสิ้นเสียง ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ขณะที่หานเซ่ากำลังคิดว่าวันนี้เขาคงเล่นใหญ่เกินไปจนแป้กซะแล้ว ในที่สุดกองทหารขี้แพ้หลายร้อยนายตรงหน้าก็มีเสียงตะโกนตอบรับอย่างกึกก้อง

"ผู้น้อยขอคารวะท่านซือหม่าหานขอรับ!"

วินาทีต่อมา ร่างหลายร้อยร่างก็โค้งตัวประสานมือทำความเคารพ

"คารวะท่านซือหม่าหาน!"

สำเร็จ!

ริมฝีปากภายใต้หน้ากากเกราะของไอ้หนุ่มหน้ามนหานเซ่าลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ

ทว่าในขณะที่เขากำลังแอบภูมิใจที่ในที่สุดก็ตบตาคนอื่นได้สำเร็จ

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาก็ดังขึ้นข้างหู

"คารมดีเยี่ยม วิสัยทัศน์ก็ไม่เลว ลูกหลานตระกูลใหญ่บางคนยังสู้เจ้าไม่ได้เลย"

"แต่หลังจากนี้ เจ้าตั้งใจจะพากองทหารของเจ้าไปพักที่ไหนล่ะ"

กองทัพศัตรูที่อยู่ด้านหลังไม่รู้ว่าจะตามมาทันเมื่อไหร่

พอมองดูท้องฟ้าก็ดูเหมือนว่าหิมะกำลังจะตกซะด้วย

จู่ๆ หานเซ่าก็พบว่าเขาอุตส่าห์เล่นใหญ่ตีลังกามาตั้งไกล สุดท้ายก็กลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกแล้ว

มารดามันเถอะ!

นี่ฉันหลงกลเธอใช่ไหมเนี่ย!

หานเซ่าทำหน้ามุ่ย รู้สึกปวดหัวตึบๆ

เพราะเมื่อก่อนเวลาเขาออกจากบ้าน ถ้าไม่เปิดจีพีเอสนำทาง เดินไปไม่ถึงสองกิโลเมตรก็แยกทิศเหนือใต้ออกตกไม่ถูกแล้ว

แล้วตอนนี้จะให้เขาเป็นคนนำทางกองทัพขี้แพ้หลายร้อยนายในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่เพื่อหาทางรอดเนี่ยนะ

นี่มันแกล้งกันชัดๆ!

และในจังหวะที่หานเซ่ากำลังมืดแปดด้านอยู่นั้น เสียงอ่อนระโหยโรยแรงก็ดังขึ้นมาเบาๆ

"ซือ... ท่านซือหม่า ข้า... ข้ารู้จักที่พักพิงแห่งหนึ่งขอรับ..."

หานเซ่าดีใจสุดขีด หันขวับไปมองตามเสียงทันที

ชายในชุดบัณฑิตผมเผ้ารุงรัง แถมยังมีรอยแส้พาดผ่านใบหน้า ยิ่งทำให้ใบหน้าที่ดูไม่ค่อยจะหล่ออยู่แล้วยิ่งดูน่าเกลียดเข้าไปอีก

แต่หานเซ่าไม่สนใจเรื่องนั้น เขาถามด้วยความกระตือรือร้น

"ว่ามาเลย!"

……

[จบแล้ว]