บทที่ 7 - จงหางกู้

บทที่ 7 - จงหางกู้

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ดวงตะวันกำลังร่วงหล่น

ปราณยุทธ์แท้จริงที่ยังไม่ดับสนิทลากผ่านขอบฟ้าราวกับลูกไฟ

เพียงแต่แสงสว่างที่เคยสาดส่องไปทั่วหล้ากำลังริบหรี่ลงอย่างรวดเร็ว

หานเซ่าเบิกตากว้างจ้องมองขึ้นไปเบื้องบน

เวลานี้ร่างในชุดเกราะดำที่เหยียบอยู่กลางอากาศยังคงรักษากิริยาง้างธนูยิงตะวันอันแสนจะดุดันเอาไว้

หานเซ่าอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ภายในใจกลับถูกศรที่ยิงทะลวงฟ้าดอกนั้นสะกดเอาไว้จนสั่นสะท้านไปหมด

ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับนิ่งอึ้งไปเลยทีเดียว

และในตอนนั้นเองร่างเกราะดำกลางอากาศก็ค่อยๆ ลดคันธนูสลักลายขนาดใหญ่ในมือลง

หานเซ่ายังไม่ทันเห็นเลยว่าอีกฝ่ายขยับตัวยังไง คันธนูสลักลายที่ดูราวกับอาวุธสังหารเทพก็อันตรธานหายไปจากมือของเธอแล้ว

ในจังหวะที่เธอก้มลงมามอง หานเซ่าก็สบตากับดวงตาภายใต้หน้ากากเกราะที่ดูน่าเกรงขามคู่นั้น

งดงามบริสุทธิ์ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาและโดดเดี่ยว

สายตาแบบนี้ หานเซ่าผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ

"มองอะไร"

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นข้างหูหานเซ่า ปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์

แม้จะเห็นแค่ดวงตาแต่หานเซ่าก็ยังสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่แฝงอยู่

"บุกต่อไป! อย่าหยุด!"

เมื่อต้องเผชิญกับน้ำเสียงที่วางอำนาจแบบนี้ เป็นเรื่องแปลกมากที่หานเซ่ากลับไม่มีความรู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด

ตรงกันข้ามเขากลับฉีกยิ้มกว้างแล้วตอบกลับไป

"รับทราบ"

วินาทีนี้เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว

ว่าต่อไปนี้จะไม่พูดคำหยาบอีกแล้ว

อืม ต้องรักษาภาพพจน์หน่อย!

เมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับตัวพริบตาเดียวก็กลายเป็นแสงสีดำพุ่งกลับเข้าไปรวมกับทหารขี้แพ้เกราะดำหลายร้อยนาย

หานเซ่าก็พยายามสะกดกลั้นหัวใจที่เต้นรัวแล้วดึงสายตากลับมา

เพราะที่นี่คือสนามรบ!

……

ส่วนบนเนินลาดเอียงอีกฝั่ง

ภายใต้ธงรบผืนใหญ่ที่ปักลวดลายวิหคปีศาจเก้าหัว กองทหารม้าคนเถื่อนต่างก็เบิกตาดูแม่ทัพของตนกลายร่างเป็นดวงตะวันพุ่งเข้าใส่ทหารขี้แพ้กลุ่มนั้น

เดิมทีตั้งใจจะรอดูความสง่างามไร้เทียมทานของสายเลือดราชวงศ์เสียหน่อย

แต่ลูกศรที่พุ่งแหวกอากาศมาอย่างกะทันหันดอกนั้นกลับทำลายทุกสิ่งทุกอย่างจนพังทลาย

เมื่อมองดูร่างที่ร่วงดิ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ทหารม้าคนเถื่อนต่างก็ยังตั้งสติไม่ทัน

พวกเขาทุกคนล้วนมีสีหน้าโง่งม จ้องมองลูกไฟที่พาดผ่านกลางอากาศตรงหน้า

จนกระทั่งเสียงร่วงกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหวแว่วมาจากที่ไกลๆ

พวกเขาก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ต๋าหลี่เท่อฉิน... ยอดอัจฉริยะด้านวรยุทธ์ที่หาตัวจับยากในหมู่ราชวงศ์ กลับต้องมาตาย...

ตายอย่างนั้นเหรอ

"ไอ้พวกโง่! มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่!"

เมื่อได้ยินเสียงสบถด่าอย่างร้อนรนดังมาจากข้างกาย ทหารม้าคนเถื่อนก็หันขวับไปมองและพบว่าคนที่พูดคือไอ้หมาแดนใต้ที่พวกเขาดูถูกเหยียดหยามมาตลอดนั่นเอง

'ไอ้สุนัขรับใช้ชั้นต่ำนี่กล้าด่าข้างั้นเรอะ'

ทหารม้าคนเถื่อนที่สืบเชื้อสายชนชั้นสูงของเผ่าอูหวนบางคนมีประกายจิตสังหารวาบขึ้นในดวงตาทันที

แต่เวลานี้จงหางกู้ไม่สนอะไรอีกแล้ว เขาชี้มือไปยังที่ไกลๆ ด้วยดวงตาแดงก่ำ

"เร็วเข้า! รีบไปช่วยต๋าหลี่เท่อฉินกลับมา!"

"ถ้าต๋าหลี่เท่อฉินตาย พวกเราทุกคนต้องตายกันหมด! ตายกันหมดแน่!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทหารม้าคนเถื่อนทุกคน ณ ที่นั้นก็สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

ถึงได้สติกลับมาในที่สุด

ต๋าหลี่เท่อฉินไม่เพียงแต่เป็นสายเลือดราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์เท่านั้น แต่สายเลือดของเขายังเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของท่านคานอีกด้วย

ถ้าเขาตาย ท่านคานต้องพิโรธจัด ไม่เพียงแต่พวกเขาจะต้องตายตามต๋าหลี่เท่อฉินไปเท่านั้น

แม้แต่ครอบครัวและชนเผ่าที่อยู่เบื้องหลังก็ต้องโดนร่างแหไปด้วย!

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ทหารม้าคนเถื่อนที่หน้าถอดสีก็เหงื่อแตกพลั่ก ทั้งที่อากาศตอนปลายฤดูใบไม้ร่วงจะหนาวจับขั้วหัวใจก็ตาม

เพียงชั่วพริบตาทหารม้าคนเถื่อนทั้งหมดก็ไม่สนอะไรอีกต่อไป พวกเขากระทุ้งท้องม้าพุ่งลงมาจากเนินลาดเอียงทันที

ระหว่างที่พุ่งทะยานก็ตะโกนสั่งการทหารม้าคนเถื่อนรอบข้างไปด้วย

"เร็ว! บุกเข้าไปช่วยท่านเท่อฉิน!"

"ใครช่วยท่านเท่อฉินได้ จะได้รับรางวัลเป็นทาสร้อยหลังคาเรือน! พร้อมวัวแกะอีกพันตัว!"

ทาสร้อยหลังคาเรือนในที่นี้ไม่ใช่ตำแหน่งขุนนาง

แต่หมายถึงครอบครัวชาวปศุสัตว์หนึ่งร้อยครอบครัว

บวกกับวัวแกะอีกหนึ่งพันตัว นั่นก็เพียงพอที่จะตั้งเป็นชนเผ่าเล็กๆ ได้เลยทีเดียว!

ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับรางวัลที่ล่อตาล่อใจขนาดนี้ ชนเผ่าเล็กๆ ที่ตอนแรกตั้งใจจะถนอมกำลังรบของตัวเองก็เริ่มหวั่นไหว

ไม่นานพวกมันก็แห่กรูควบม้าพุ่งไปยังทิศทางที่อูหวนต๋าหลี่ตกลงไป

แต่การทำแบบนี้กลับทำให้สนามรบที่ตอนแรกอยู่ในสภาวะเตรียมปิดล้อมต้องปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นมาทันที

จงหางกู้ที่อยู่ใต้ธงรบของราชวงศ์มีสีหน้าหวาดผวา เขาอยากจะพุ่งตามเข้าไปด้วยความร้อนรน

แต่อย่างแรกคือตอนนี้พลังฝีมือของเขาต่ำต้อยเกินไป

อย่างที่สองคือเขากลัวว่าพวกคนเถื่อนอูหวนจะฉวยโอกาสฟันเขาตาย

เพราะชุดยาวแบบขงจื๊อที่เขายืนกรานไม่ยอมถอดทิ้งมันช่างสะดุดตาเกินไปจริงๆ บนทุ่งหญ้าแห่งนี้

เขาจึงทำได้แค่เดินวนไปวนมาอยู่ใต้ธงรบของราชวงศ์ด้วยความกระวนกระวายใจอย่างถึงที่สุด

อันที่จริงด้วยสายตาและประสบการณ์ของเขา เขาก็เดาได้แล้วว่าไอ้หมาคนเถื่อนที่ชื่อต๋าหลี่นั่นน่าจะตายสนิทไปแล้ว!

ลูกศรสะท้านฟ้าที่พุ่งมาอย่างกะทันหันดอกนั้น อย่าว่าแต่ลูกหลานราชวงศ์คนเถื่อนที่ถูกประคบประหงมมาอย่างดีเลย

ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเดียวกันในสำนักจี้เซี่ยก็คงรับไว้ไม่ไหวแน่ๆ!

แต่ในใจของเขาก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆ หวังว่าไอ้หมานั่นจะยังไม่ตาย!

ถ้าไอ้หมานั่นตาย เขาก็ต้องจบเห่ไปด้วย!

ไอ้พวกหมาคนเถื่อนที่กำลังโกรธแค้นต้องมาลงไม้ลงมือระบายอารมณ์กับเขาเป็นคนแรกแน่นอน!

ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น ก็แค่เพื่อระบายความโกรธเท่านั้น!

"ไม่ได้! ข้าจะตายไม่ได้! ข้าตายไม่ได้เด็ดขาด!"

เขาจะตายไม่ได้!

เขาอุตส่าห์ยอมหักกระดูกสันหลังตัวเอง ยอมคุกเข่ามีชีวิตอยู่เยี่ยงหมูหมาในดินแดนป่าเถื่อนแห่งนี้!

ก็เพื่อที่วันหนึ่งจะได้ยกทัพกลับไปแดนจงหยวน และทำให้ไอ้พวกที่เคยอยู่สูงส่งเหนือใครพวกนั้นต้องชดใช้!

ก่อนที่จะได้เห็นภาพเหล่านั้นกับตา จงหางกู้ผู้นี้จะตายได้ยังไง

ไม่!

ตายไม่ได้เด็ดขาด!

จงหางกู้มีสีหน้าบิดเบี้ยวเคียดแค้น สมองหมุนจี๋พยายามหาทางรอดให้กับตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะคิดคำนวณยังไง สถานการณ์ตรงหน้าก็คือทางตันที่ต้องตายสถานเดียว!

"ทำยังไงดี ทำยังไงดี!"

จงหางกู้ปากคอแห้งผากจนพุพอง พึมพำกับตัวเองราวกับคนเสียสติ

เขาไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำว่ากองทหารม้าคนเถื่อนที่อยู่ไม่ไกลจู่ๆ ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมา

เสียงสบถด่า เสียงร้องโหยหวน และเสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังระงมไปทั่ว

ผ่านไปครู่หนึ่งเมื่อจงหางกู้เริ่มดึงสติกลับมาได้บ้าง เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่ากองทหารม้าคนเถื่อนที่ปกติแล้วดุร้ายราวกับหมาป่าพยัคฆ์ เวลานี้กลับพากันวิ่งหนีแตกกระเจิงราวกับฝูงแกะที่ตื่นตระหนก

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น"

จงหางกู้พยายามตั้งสติแล้วทอดสายตามองออกไป

และวินาทีต่อมาเขาก็เห็นจุดสีดำจุดหนึ่งค่อยๆ แผ่ขยายออกไปท่ามกลางกองทหารม้าคนเถื่อนที่กำลังแตกตื่น

เพียงชั่วพริบตาก็รวมตัวกันเป็นแผ่นผืน

"ทหารม้าเผ่ายง! ทัพสยบเหลียว!"

ดวงตาตี่เล็กของจงหางกู้เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา

"เป็นไปได้ยังไง!"

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าทหารขี้แพ้ไม่กี่ร้อยนายกลุ่มนี้ แทนที่จะอาศัยจังหวะนี้ฮึดสู้พุ่งเข้าไปตัดหัวของราชวงศ์อูหวนตัดหน้าพวกหมาคนเถื่อน

แต่กลับไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ควบม้าบุกทะลวงตรงดิ่งมายังธงรบของราชวงศ์เสียอย่างนั้น

ไอ้พวกบ้า! ไอ้พวกคนบ้า!

พวกแกไม่รู้หรือไงวะว่าหัวนั่นมันมีค่ามหาศาลขนาดไหน!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่ทัพสยบเหลียวพ่ายแพ้ยับเยินทั้งกองทัพแบบนี้ ถ้าได้หัวของราชวงศ์อูหวนมาล่ะก็ ต่อให้พวกขุนนางหน้าโง่ในราชสำนักจะคอยกดหัวทัพสยบเหลียวของพวกแกยังไง

ก็ต้องยอมปูนบำเหน็จรางวัลให้พวกแกอย่างงามเพื่อรักษาหน้าตาของราชสำนักเอาไว้!

จงหางกู้ก่นด่าอยู่ในใจ เขาตั้งใจจะกระโดดขึ้นม้าแล้วหันหลังหนีตามสัญชาตญาณ

แต่ตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว

เสียงกีบเท้าม้าดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้องบนพื้นดินแห้งแล้ง!

จงหางกู้ได้ยินเพียงเสียงคำรามดังกึกก้องกังวานสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

"บ้านของพวกเราอยู่ทางใต้! จะยอมหันหน้าไปทางเหนือแล้วตายไม่ได้เด็ดขาด!"

"มุ่งสู่แดนใต้! มุ่งสู่แดนใต้!"

จากนั้นทหารขี้แพ้หลายร้อยนายก็กวาดล้างเข้ามาประดุจพายุหมุน

"ฟันมัน!"

ธงรบของราชวงศ์อูหวนซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศถูกฟันขาดสะบั้นลงมาทันที

จงหางกู้มองดูภาพที่สั่นสะเทือนจิตใจนี้ด้วยความเหม่อลอย ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้เลยว่าจะต้องทำตัวยังไงดี

ในสายตาที่เลื่อนลอย เขาเห็นทหารม้าคนเถื่อนที่พยายามพุ่งเข้าไปขวางถูกทหารขี้แพ้หลายร้อยนายนั้นฟันล้มลงราวกับเกี่ยวข้าว

เพียงพริบตาเดียวพวกเขาก็บุกมาถึงตรงหน้าของจงหางกู้

"นี่แหละหนาโชคชะตา!"

ภายใต้ประกายดาบอันเย็นเยียบ

จงหางกู้ผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตาเผยรอยยิ้มขื่นขมออกมา

เขาเคยคิดว่าตัวเองจะต้องตาย แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตายที่นี่

และไม่คิดว่าจะต้องมาตายในวันนี้...

"สวรรค์เบื้องบน ทำไมถึงได้ใจจืดใจดำกับข้านัก"

จงหางกู้ที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจและเสียดายหลับตาลงรอรับความตาย

แต่ใครจะไปคิดว่าวินาทีต่อมา ปราณดาบอันดุดันที่สามารถฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ได้ในพริบตากลับสลายตัวไปตรงหน้าผากอย่างกะทันหัน

พร้อมกับเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจแว่วเข้ามาในหู

"คนเผ่ายงรึ"

จงหางกู้ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ร่างของเขาก็ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศทันที

พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกจับพาดไว้บนหลังม้าเสียแล้ว

ระหว่างที่ม้ากำลังห้อตะบึง จงหางกู้ก็หลุบตาลงมองใต้เท้า

เศษหญ้าปลิวว่อน ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย ทิศทางนั้นมุ่งหน้าลงใต้สู่ต้ายง

จงหางกู้พยายามจะดิ้นรนตามสัญชาตญาณ แต่แล้วพริบตาต่อมาร่างกายของเขาก็อ่อนยวบลง

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ..."

……

[จบแล้ว]