บทที่ 3 - ศัตรูอยู่เบื้องหน้า

บทที่ 3 - ศัตรูอยู่เบื้องหน้า

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ต้องยอมรับเลยว่าม้าศึกเหลียวตงที่ขี่อยู่นี้เป็นสายพันธุ์ชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง

ไม่เพียงมีความเร็วที่น่าทึ่งและมีความทรหดอดทนเป็นเลิศ

แถมยังแสนรู้เอามากๆ

หานเซ่าใช้ส้นเท้ากระตุ้นท้องม้าเบาๆ ความเร็วของม้าที่พุ่งทะยานอยู่แล้วก็เพิ่มขึ้นอีกระดับในชั่วพริบตา

มันควบแซงม้าตัวอื่นไปหลายช่วงตัว

ทหารม้าเกราะดำที่ถูกแซงหน้าไปมีคนหนึ่งตะโกนตวาดขึ้นมาทันที

"อย่าทำให้ค่ายกลเสียขบวน! ถอยกลับไปเดี๋ยวนี้!"

หานเซ่าทำหูทวนลม

ดาบยาวในมือฟันฉับกลางอากาศ พริบตาเดียวปราณดาบก็พุ่งทะลวงสาดกระเซ็นไปด้วยหยาดเลือด

ทหารม้าคนเถื่อนหลายนายที่พยายามสอดแทรกเข้ามาในค่ายกลถูกฟันขาดสะบั้นไปพร้อมกับม้าศึกที่พวกมันขี่อยู่

เสียงตวาดด่าของทหารม้าเกราะดำนายนั้นถูกกลืนหายลงคอไปในทันที

ได้แต่มองดูหานเซ่าควบม้าศึกทะลวงผ่านช่องว่างของค่ายกลและหายลับไปกับตา

……

เมื่อม้าศึกบุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง แรงกดดันก็มหาศาลขึ้นอย่างที่คาดไว้

หานเซ่าไม่หลบไม่หนี เขาแกว่งดาบฟันทำลายปราณดาบที่พุ่งโจมตีเข้ามาจนแตกกระจาย

มือสะบัดสายบังเหียนควบม้าพุ่งเข้าปะทะกับทหารม้าคนเถื่อนหลายนายที่เล็ดลอดเข้ามาจากแดนหน้า

"ฆ่า!"

นี่แหละคือสนามรบ

ภาษาที่ใช้สื่อสารกันได้ดีที่สุดระหว่างศัตรูกับพวกเราก็คืออาวุธในมือ

ความตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคือบทสรุปสุดท้ายของการสนทนานี้

แม้หานเซ่าจะไม่ประสีประสาเรื่องการรบ

แต่เขาเข้าใจเรื่องการสื่อสารเป็นอย่างดี

หลังจากผ่านความสับสนงุนงงในช่วงแรกมาได้ เขาก็เข้าใจถึงแก่นแท้ของมันได้อย่างง่ายดาย

การปะทะกันอย่างดุเดือดของคมดาบคือการโต้ตอบกันคนละประโยคสองประโยค

ปราณดาบที่ฟาดฟันทะลวงเกราะและเรือนร่างของอีกฝ่ายคือคำสรรเสริญที่ไพเราะที่สุด

แม้กระทั่งเสียงร้องโหยหวนเฮือกสุดท้ายก่อนตายก็ยังเป็นบทเพลงสรรเสริญที่งดงามที่สุดสำหรับการสนทนาครั้งนี้

ดังนั้นหานเซ่าจึงใช้ดาบยาวในมือทักทายอีกฝ่าย

พร้อมกับแปรเปลี่ยนปราณแท้ที่เดือดพล่านในกายให้เป็นปราณดาบเพื่อมอบคำสรรเสริญให้แก่พวกมัน

เขารับฟังทหารม้าคนเถื่อนหลายนายขับขานบทเพลงสรรเสริญที่มีเพียงชนเผ่าทุ่งหญ้าเท่านั้นที่ร้องได้

ใบหน้าที่อาบย้อมไปด้วยเลือดกระเซ็นของหานเซ่าแสยะยิ้มกว้างก่อนจะควบม้าพุ่งทะยานต่อไป

ความห้าวหาญดุดันถึงเพียงนี้ดึงดูดสายตาของทหารม้าเกราะดำหลายนายที่กำลังสู้รบอย่างเอาเป็นเอาตายให้หันมามอง

"สมแล้วที่เป็นลูกผู้ชายชาตินักรบแห่งต้ายงของเรา!"

ต้ายงงั้นหรือ

คำชมที่ลอยเข้าหูทำให้หานเซ่าจับคำศัพท์ใหม่ได้อีกหนึ่งคำ

'ชื่อราชวงศ์งั้นเหรอ'

หานเซ่าปาดเลือดสกปรกบนใบหน้าออกพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ราชวงศ์ที่ไม่คุ้นเคยแสดงว่าการเดินทางข้ามมิติอย่างงงๆ ของเขาในครั้งนี้ไม่เพียงแต่ข้ามเวลา แต่ยังข้ามมิติสถานที่ด้วย

แถมยังตัดขาดความเป็นไปได้สุดท้ายที่จะเชื่อมโยงเขากับโลกใบเดิมไปจนหมดสิ้น

ความหวาดกลัวอันใหญ่หลวงก่อตัวและขยายใหญ่ขึ้นในใจของเขา

ทว่าท้ายที่สุดแล้วสิ่งเหล่านี้กลับกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีที่หล่อเลี้ยงความบ้าคลั่งในใจของหานเซ่า

ฆ่า

บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ หานเซ่าในชุดเกราะที่พังยับเยินควบม้าตะบึงไปข้างหน้า ทุกครั้งที่ดาบยาวในมือวาดลวดลาย ดอกไม้แห่งความตายก็จะเบ่งบาน

ราวกับดอกปี่อั้นที่ผลิบานอยู่ริมทางสู่ปรโลก

แดงฉานและงดงามอย่างน่าประหลาด

[สังหารนายกองสิบเผ่าคนเถื่อนอูหวน ขั้นปราณแท้ระดับห้า ได้รับค่าประสบการณ์ 5000 แต้ม]

[ค่าประสบการณ์ของคุณเต็มแล้ว ต้องการอัปเลเวลทันทีหรือไม่]

"อัปเลเวล!"

การอัปเลเวลครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้หานเซ่าเริ่มรู้สึกชาชินเสียแล้ว

สมรภูมิรบที่พลิกผันได้ในชั่วพริบตายิ่งทำให้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้

เขารู้เพียงว่าทุกครั้งที่อัปเลเวลเขาจะแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ

พลังปราณแท้ในร่างกายที่ถูกเผาผลาญไปอย่างหนักก็จะฟื้นฟูกลับมาเต็มเปี่ยมในชั่วพริบตา

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วเขายังจะต้องกลัวอะไรอีก

ดังนั้นสงครามที่ควรจะเป็นการหนีตายของกองทัพที่พ่ายแพ้ในสายตาของหานเซ่าจึงกลายเป็นลานล่าสัตว์ส่วนตัวของเขาไปเสียแล้ว

ไอ้พวกทหารม้าคนเถื่อนที่แสยะยิ้มกรุ้มกริ่มพุ่งเข้ามาล้อมฆ่าเขาทีละคนสองคนก็เป็นแค่เหยื่อโง่ๆ ที่วิ่งมาติดกับดักเองเท่านั้น

ถ้าเป็นไปได้หานเซ่ารู้สึกว่าเขาสามารถฆ่าพวกมันไปได้เรื่อยๆ จนกว่าน้ำทะเลจะเหือดแห้งและหินผาจะแหลกสลาย

ฆ่าไปจนกว่าฟ้าดินจะสูญสิ้น

ฆ่าไปจนกว่าจะมีใครสักคนมาอธิบายให้เขาฟังชัดๆ ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่

แค่เดินสะดุดล้มหัวทิ่ม ทำไมถึงทะลุมิติมาได้วะ

ยังมีหน้ามาพูดถึงเรื่องความยุติธรรมอีกเหรอ

ใช่แล้ว

เขาจำเรื่องราวบางอย่างได้แล้ว

แต่เหตุผลในการทะลุมิติที่โคตรจะงี่เง่าแบบนี้ทำให้เขารับไม่ได้จริงๆ

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นแค่ฝันร้ายที่โหดร้ายไปสักหน่อย

ตื่นขึ้นมาก็ยังคงเป็นไอ้ขี้แพ้ เป็นปลาเค็มที่ใช้ชีวิตไปวันๆ รอคอยความตายเหมือนเดิม

ไม่ใช่ต้องมาถือดาบเล่มโตวิ่งไล่ฟันคนอยู่บนทุ่งหญ้าที่หนาวเหน็บเจียนตายแบบนี้เพื่อเล่นเกมเดิมพันชีวิตที่ตัดสินกันในเสี้ยววินาที

ด้วยความคับแค้นใจอย่างเต็มเปี่ยม หานเซ่าง้างดาบฟันออกไปสุดแรง

ปราณดาบอันมหึมาวาดโค้งกลางอากาศอย่างน่ากลัวและฟาดฟันเข้าใส่ทหารม้าคนเถื่อนที่ตีวงล้อมเข้ามาอย่างจัง

ปราณดาบอันบ้าคลั่งพุ่งทะลวงกวาดล้างทุกสิ่ง ฉีกกระชากทหารม้าคนเถื่อนนับสิบนายให้กลายเป็นฝนเลือดกระจายเกลื่อนฟ้าในชั่วพริบตา

อานุภาพที่ยังหลงเหลืออยู่ถึงกับแหวกพื้นหญ้าเบื้องหน้าให้กลายเป็นร่องลึกยาวกว่าสิบจั้ง

ทำเอาทหารม้าคนเถื่อนที่ควบม้าตามมาด้านหลังพากันล้มลุกคลุกคลานระเนระนาด

แม้แต่หานเซ่าที่เป็นคนลงมือเองก็ยังตกตะลึงกับอานุภาพของดาบนี้

เขาชะงักไปชั่วครู่ถึงได้รู้ตัวว่าในช่วงเวลาที่เขากำลังเหม่อลอยเมื่อครู่นี้

ปราณแท้มหาศาลที่เคยสถิตอยู่ตรงจุดตันเถียนใต้สะดือลงไปสามนิ้วไม่รู้ว่าจับตัวกันเป็นของเหลวตั้งแต่เมื่อไหร่

นี่แปลว่าทะลวงขั้นแล้วเหรอ

ขณะที่หานเซ่ากำลังหัวเสียว่า 'ทำไมถึงไม่มีคู่มือการใช้งานบอกกันบ้างวะ' ภาพตรงหน้าก็พร่ามัวไปวูบหนึ่ง

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำเอาหานเซ่าตกใจจนต้องรีบดึงสายบังเหียนหยุดม้าศึกที่กำลังวิ่งห้อตะบึง

พอเพ่งมองให้ชัดเจนก็พบว่าเป็นหน้าต่างระบบจำลองที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศ

[โฮสต์: หานเซ่า]

[เลเวล: 21 (1200/10000)]

[ขอบเขตพลัง: ขั้นแก่นแท้ปราณระดับหนึ่ง]

……

"ปราณทะลวงทั่วร่าง ควบแน่นปราณจนกลายเป็นหยาดน้ำ!"

"ขั้นแก่นแท้ปราณ ปรมาจารย์ขั้นกำเนิดฟ้า!"

เมื่อเผชิญกับเสียงอุทานที่ดังมาจากด้านหลัง หานเซ่าก็ลูบปลอบม้าศึกที่กำลังตื่นตระหนกเบาๆ

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองทหารม้าคนเถื่อนกลุ่มใหญ่ในระยะไกลที่ดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองได้บุกทะลวงมาอยู่แนวหน้าสุดของกองทหารม้าเกราะดำโดยไม่รู้ตัว

กองทหารม้าเกราะดำที่อยู่ด้านหลังซึ่งก็ไม่รู้ว่าเหลือรอดอยู่กี่นายต่างก็หยุดม้าพร้อมกันเมื่อเห็นเขาหยุดชะงัก

การถูกจ้องมองด้วยสายตาภายใต้หน้ากากเกราะอันดุดันหลายคู่ทำให้หานเซ่ารู้สึกอึดอัดตามสัญชาตญาณ

'ทำไมไม่บุกต่อล่ะ มาจ้องหน้าฉันทำไมวะเนี่ย'

หานเซ่าสงสัยอยู่ในใจ

โชคดีที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกคนเถื่อนฝ่ายตรงข้ามจะถูกดาบเมื่อครู่ของหานเซ่าทำให้หวาดกลัวเข้าให้แล้วจริงๆ

ทั้งสองฝ่ายจึงตกอยู่ในสภาวะคุมเชิงกันอย่างประหลาดชั่วขณะหนึ่ง

ทว่าการคุมเชิงเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าคงอยู่ได้ไม่นานนัก

เมื่อพวกคนเถื่อนบางส่วนส่งเสียงโห่ร้องภาษาประหลาด ฝุ่นควันกลุ่มใหญ่ก็ลอยโขมงขึ้นมาจากเนินลาดเอียงในระยะไกล

หานเซ่ามองแค่แวบเดียวก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเรียกกองกำลังเสริมมาล้อมฆ่าพวกเราแล้ว

หัวใจของเขาหล่นวูบในทันที

เขาหันกลับไปมองทหารม้าเกราะดำที่เงียบกริบอยู่ด้านหลัง หานเซ่าอยากจะถามพวกเขาเหลือเกินว่าตกลงนี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย

ที่หยุดชะงักแล้วมาจ้องหน้าฉันตาแป๋วแบบนี้คือรอกำลังเสริมศัตรูมาล้อมฟันหรือไง

หานเซ่ารู้สึกมืดแปดด้าน

และในตอนนั้นเองทหารม้าเกราะดำนายหนึ่งก็ควบม้าก้าวออกมายืนอยู่ตรงหน้า

"ตอนนี้ในกองทัพท่านคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด! โปรดรับหน้าที่เป็นผู้นำตั้งค่ายกลศรทะลวง ฝ่าทะลวงค่ายกลสังหารศัตรูเถิด!"

จะให้ฉันเป็นผู้นำเนี่ยนะ

ใบหน้าของหานเซ่ากระตุกยิกๆ

เชี่ยเอ๊ย

'ฉันก็แค่ไซบีเรียนฮัสกี้ที่เนียนปนเข้ามาในฝูงหมาป่าชัดๆ!'

สมองของหานเซ่าสับสนวุ่นวายไปหมด ในชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไรดี

เขาไม่ได้กลัวตายหรอกนะ

อย่างแรกเลยคือเขามีระบบตัวช่วยคอยคุ้มครองชีวิต

อย่างที่สองคือยังไงซะการเดินทางข้ามมิติในครั้งนี้ในสายตาของเขามันก็ห่วยแตกสิ้นดีอยู่แล้ว

ถ้าตายไป เผลอๆ อาจจะได้ทะลุมิติกลับไปที่เดิมก็ได้นี่หว่า

แต่กองทหารม้าเกราะดำตรงหน้านี้กวาดสายตาดูคร่าวๆ ก็มีหลายร้อยนาย

ถ้าเกิดเขาพาทุกคนไปตายล่ะก็...

เมื่อนึกถึงประโยคที่ว่า 'พี่เซ่า อย่าหยุด... มีชีวิตรอดต่อไปนะ...'

หานเซ่าก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ราวกับมองเห็นความลังเลของเขา ทหารม้าอีกนายก็ควบม้าก้าวออกมาจากแถว

"พี่เซ่า นำพี่น้องของพวกเราบุกเถอะ ถ้ารอดไปได้ก็ถือว่าเป็นโชคดี"

"แต่ถ้าต้องตาย มันก็คือชะตากรรมของพวกเราพี่น้อง!"

อีกฝ่ายสวมหน้ากากเกราะปิดบังใบหน้าเช่นกัน แต่หานเซ่าก็ยังจำเสียงของเขาได้

คนคนนี้คือคนที่ดึงเขาขึ้นมาจากกองซากศพก่อนหน้านี้นั่นเอง

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็สงสัยว่าทำไมจู่ๆ หานเซ่าถึงมีพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้

แต่ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานความเป็นความตายอยู่ตรงหน้าแบบนี้ เขากลับฉลาดพอที่จะไม่แสดงความสงสัยนั้นออกมาเลยแม้แต่น้อย

หานเซ่าพิจารณาเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองทหารม้าเกราะดำคนอื่นๆ ที่ยังคงนิ่งเงียบ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน

เขาก็ตัดสินใจไม่มัวโอ้เอ้อีกต่อไป

'พวกนายยังไม่กลัวตายเลย! แล้วฉันจะไปกลัวอะไรวะ!'

เมื่อเห็นว่าฝุ่นควันตรงเนินลาดเอียงเริ่มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หานเซ่าก็ตัดใจสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนก้อง

"ตามฉันมาให้ติด!"

พริบตาเดียวร่างในชุดเกราะที่พังยับเยินหลายร้อยร่างก็รีบจัดขบวนเคลื่อนเข้ามาต่อท้ายหานเซ่าอย่างรวดเร็ว

หานเซ่ามองดูรูปแบบค่ายกลที่ดูเป็นรูปเป็นร่างอยู่ด้านหลังก็ไม่รู้หรอกว่านี่ใช่สิ่งที่เรียกว่า 'ค่ายกลศรทะลวง' หรือเปล่า

แต่นั่นไม่สำคัญหรอก

ค่ายกลบ้าบอ ค่ายรบอะไรนั่น ยังไงเขาก็ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างอยู่ดี

หลับหูหลับตาพุ่งชนไปก็พอแล้ว

เมื่อเห็นทหารม้าเกราะดำทั้งหมดเข้าประจำที่ หานเซ่าก็สะบัดดาบยาวเล่มหนาในมือชี้ตรงไปยังกองทหารม้าคนเถื่อนเบื้องหน้าที่กำลังแสดงสีหน้าหวาดกลัว

"ทางรอดอยู่ข้างหน้า! บุกฝ่าไปได้พวกเราก็รอด!"

"หากรอด ข้าจะรอดไปพร้อมกับพวกเจ้า!"

"หากตาย ข้าก็จะตายไปพร้อมกับพวกเจ้า!"

ทหารม้าเกราะดำหลายร้อยนายที่เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงและเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง เมื่อได้ยินคำพูดนี้จิตใจก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

เมื่อลองทบทวนคำว่า 'ร่วมเป็นร่วมตาย' อีกครั้ง

ก็รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าความตายอาจจะไม่ใช่เรื่องน่ากลัวขนาดนั้น

อย่างน้อย... การเดินทางสู่ปรโลกครั้งนี้ก็คงไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

ไม่รู้ว่าเป็นใครที่เริ่มทวนคำสี่คำนั้นเป็นคนแรก

ตามมาด้วยคนที่สอง คนที่สาม...

เพียงไม่กี่ลมหายใจ คำว่า 'ร่วมเป็นร่วมตาย' ก็ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าเหนือทุ่งหญ้าแห่งนี้

"ร่วมเป็นร่วมตาย!"

ในเวลาเดียวกันนั้นร่างที่ดูซีดเซียวร่างหนึ่งซึ่งอยู่ท่ามกลางกองทหารม้าเกราะดำก็มองดูทหารขี้แพ้ที่แตกทัพเหล่านี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยสายตาประหลาดใจ

ก่อนจะหันไปมองหานเซ่าที่อยู่หน้าสุดของค่ายกลด้วยแววตาชื่นชม

"ขุนพลยอดฝีมือถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้กลับถูกฝังกลบความสามารถเสียได้"

หานเซ่าที่ยังไม่รู้ตัวว่าถูกแปะป้าย 'ขุนพลยอดฝีมือ' ไปแล้วเริ่มบังคับม้าศึกให้วิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า

กองทหารม้าเกราะดำหลายร้อยนายตามหลังมาติดๆ

เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้นถึงระดับหนึ่ง ในที่สุดหานเซ่าก็ชูดาบชี้ไปข้างหน้าอีกครั้งพร้อมกับตะโกนเสียงดังก้อง

"ศัตรูอยู่เบื้องหน้า! พวกเราต้องทำเช่นไร"

ทหารม้าเกราะดำที่ถูกปลุกปั่นอารมณ์จนฮึกเหิมตอบสนองกลับมาในทันที

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

คำว่า 'ฆ่า' แต่ละคำเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่พุ่งทะยานเสียดฟ้าทะลุเมฆา

ทหารคนเถื่อนฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะคาดไม่ถึงเลยว่าทหารแตกทัพของพวกยงกลุ่มนี้ ในสถานการณ์ที่ฝ่ายตนหยุดโจมตีและปิดล้อมแล้ว ไม่เพียงแต่จะไม่เปลี่ยนทิศทางหลบหนี

กลับกล้าเปิดฉากพุ่งเข้าใส่พวกตนซึ่งๆ หน้า

ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจ พวกมันจึงเกิดความโกลาหลขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อเห็นฉากนี้ดวงตาของหานเซ่าก็เปล่งประกาย เขารีบกระตุ้นม้าศึกพุ่งนำหน้าไปเป็นคนแรกทันที

"ทัพสยบเหลียว!"

"บุกทะลวง!"

……

[จบแล้ว]