บทที่ 218
บทที่ 218
บทที่ 218
ต่างฝ่ายต่างมีแผนการแอบแฝง
ดังนั้นอู๋เทียนจึงเมินเฉยต่อคำพูดของทาบุ เขาถือว่าทาบุเป็นเป้าหมายที่ต้องกำจัดอยู่แล้ว
สำหรับก็อบลินที่ใกล้ตาย ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก
เมื่อเห็นว่าอู๋เทียนไม่สนใจ ทาบุก็รู้สึกหมดสนุก จึงไม่พูดอะไรอีก ร่วมทางไปยังพระราชวัง มุ่งหน้าไปยังทางเข้าคุกใต้ดิน...
ระหว่างทาง
อู๋เทียนก็ได้รับรู้ข้อมูลบางอย่าง
ทาบุและโบลินน่า ต่างก็เป็นก็อบลินวีรบุรุษ
ในด้านความแข็งแกร่ง
โบลินน่าแข็งแกร่งกว่าเพราะเธอเป็นจอมเวทย์
ส่วนทาบุเป็นก็อบลินวีรบุรุษสายนักฆ่า
อย่าคิดว่านักฆ่าจะเอาชนะจอมเวทย์ได้ง่ายๆ ...
เพราะบอสระดับพลังวีรบุรุษ ไม่ใช่สิ่งที่การแพ้ทางด้านอาชีพจะตัดสินผลแพ้ชนะได้ง่ายๆ
อย่างน้อย
ทาบุก็ถูกโบลินน่ากดขี่มาโดยตลอด
ส่วนที่ทาบุสามารถออกคำสั่งก็อบลินเหล่านั้นได้
อย่างแรกเลยคือ โบลินน่าไม่เคยมองว่าก็อบลินทั่วไปเป็นพวกเดียวกัน คิดสั่งฆ่าก็ฆ่า คิดสั่งสังเวยก็สังเวย เพื่อสำรวจซากปรักหักพังโบราณ ก็อบลินมากันกว่าหมื่นตน ตอนนี้เหลือเพียงสองถึงสามพันตน
จะเห็นได้ว่าสูญเสียไปมากแค่ไหน!
อย่างที่สอง
เป็นเพราะทาบุเป็นลูกชายของเจ้าเมืองก็อบลิน
แต่เจ้าเมืองก็อบลินตนนั้นเสียชีวิตไปแล้ว ทาบุจึงประกาศตนเป็นเจ้าเมืองก็อบลิน ซึ่งในนามแล้วก็ไม่มีใครคัดค้าน
เป็นเพราะชื่อเสียงของเจ้าเมือง มันถึงมีอำนาจมากมายเช่นนี้
แน่นอน
ต้องมีความลับมากมายที่ไม่ได้เปิดเผยออกมา
อย่างไรก็ตาม อู๋เทียนไม่ถาม ทาบุก็จะไม่พูด
ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีแผนการแอบแฝง...
ไม่นานนัก
อู๋เทียนก็มาถึง "ตำหนัก" แห่งหนึ่ง
ที่นี่เคยเป็นตำหนักของราชินี มีทางเข้าคุกใต้ดิน ปัจจุบันเหลือเพียงซากปรักหักพัง
ใจกลางซากปรักหักพัง มีช่องขนาดใหญ่มากเปิดอยู่
และตรงจุดนั้นสามารถมองเห็นบันไดเวียนโบราณทอดตัวยาวลงไปเบื้องล่าง!
"คุกใต้ดินเป็นพื้นที่ขนาดไม่เล็กไปกว่าเมืองบนพื้นดิน ใครจะไปรู้ว่ากษัตริย์ในอดีตทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากแค่ไหน ส่วนโบลินน่าก็อยู่ในที่คุมขังอสูรบรรพกาล"
"ซึ่งมันไกลมาก!" ทาบุโบกมือ นำหน้าเดินลงไป
อู๋เทียนยืนนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจบันทึกช่องเซฟที่ทางเข้า
...
"..."
"เซฟทับข้อมูลช่องที่ 3!"
"เซฟข้อมูลสำเร็จ!"
แผนการที่รอบคอบที่สุด คือการเซฟข้อมูล!
หลังจากมั่นใจแล้ว
อู๋เทียนก็จูงมืออาลิเซีย ก้าวลงบันไดเวียน
ในคุกใต้ดินอยู่เบื้องล่าง
ผ่านบันไดที่ทอดยาวไกล
ในความมืดและเงียบสงัด บางครั้งก็มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา น่าขนลุกขนพองเป็นอย่างยิ่ง
อาลิเซียหวาดกลัว จับมืออู๋เทียนแน่น หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา
ไม่ว่าเธอจะกล้าหาญแค่ไหน
ก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง
เมื่อเผชิญกับสภาพแวดล้อมที่น่ากลัวเช่นนี้ การที่ไม่ร้องไห้ออกมาก็นับว่าดีมากแล้ว
กึก...
กึก ...
...
ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้ากับเสียงหยดน้ำ อู๋เทียนจูงมืออาลิเซียเดินลงไปอย่างช้า ๆ ด้านหน้ามีทาบุเดินนำไปอย่างเงียบๆ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่
ในที่สุดบันไดเวียนก็สิ้นสุดลง
พวกเขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่!
จะเห็นได้ว่า
ห้องโถงแห่งนี้เป็นจุดศูนย์กลาง มีประตูแปดบาน ดูโบราณและผุพัง แต่ก็ไม่ถึงขั้นเสียหายจนใช้การไม่ได้
ดูเหมือนว่าคุกใต้ดินจะได้รับการดูแลรักษาไว้ดีกว่าซากปรักหักพังบนพื้นดิน
อู๋เทียนลองย่ำๆตามพื้น
สัมผัสที่ได้มันบอกว่าพื้นนี้ถูกปูด้วยอิฐชนิดหนึ่งที่ไม่รู้จัก แต่มีลักษณะคล้ายหินอ่อน
"ฟู่———!"
ทันใดนั้น
ทาบุก็ขยับมือ ตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่บนผนังพลันสว่างขึ้นทีละดวง
แสงสว่างส่องไปทั่วบริเวณ
"มาเถอะ รีบไปหาโบลินน่า ตอนนี้พวกสมุนก็อบลินน่าจะเริ่มต่อสู้กันแล้ว!" ทาบุพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เหลือบมองไปรอบ ๆ แล้วพูดกับก็อบลินยอดมือธนูว่า "คีน เจ้าพาพวกมันไปสมทบ!"
"ขอรับ! ว่าแต่แล้วเรื่องท่านหญิงโบลินน่า..." คีนพูดเบาๆ
ทาบุสู้ตัวต่อตัวกับโบลินน่าไม่ได้ ครั้งนี้หากไม่มีก็อบลินระดับผู้นำอย่างพวกเขา แล้วจะชนะโบลินน่าได้ยังไง?
"พวกเรามีวีรบุรุษสองคน ถึงขนาดนี้ยังเอาชนะยัยโบลินน่าไม่ได้อีกเรอะ?" ทาบุหัวเราะอย่างดูถูก มันโบกมือส่งสัญญาณว่าให้รีบไป
คีนผงกหัวรับคำสั่ง รีบพาหัวหน้าคนอื่นๆ ออกไป
"ทางเชื่อมระหว่างพื้นดินกับคุกใต้ดินมีไม่น้อย แต่ที่ใกล้กับโบลินน่าที่สุดก็คือที่นี่! พวกเราไปกันเถอะ" ทาบุยิ้ม เดินไปตามทางเดินด้านตะวันออก
อู๋เทียนทำหน้าตาย เดินตามไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทาง
พวกเขาเดินผ่านทางเดินยาว ตำหนัก อุทยาน
รวมถึงคุกและสถานที่อื่นๆ
โครงกระดูก เครื่องทรมาน ภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย ความเจ็บปวด การดิ้นรน และการทารุณกรรม ด้านมืดของอาณาจักรโบราณล้วนถูกบันทึกไว้
ในขณะเดียวกัน สถาปัตยกรรมของคุกใต้ดินก็วิจิตรงดงามยิ่งกว่าบนพื้นดิน
"สถาปัตยกรรมที่นี่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ถ้าเป็นไปได้ ฉันอาจจะย้ายบางส่วนเข้าไปเก็บไว้ในมิติเล็กๆของฉัน" จู่ๆ อู๋เทียนก็ฉุกคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้
หลังจากดูดซับ "ชิ้นส่วนมิติ" แล้ว ช่องเก็บของของเขาก็ได้รับการอัปเกรดเป็นมิติเล็กๆ
กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีผู้ใดสามารถรุกล้ำ เหมือนดั่งป้อมปราการ!
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย!
ถ้าเป็นไปได้...
หากย้ายอาคารหรือสมบัติบางส่วนเข้าไปก็คงจะดีไม่น้อย!