บทที่ 217

บทที่ 217

"ก่อนหน้านี้ไม่นาน ตระกูลเลือดมังกรของพวกมนุษย์อย่างพวกเจ้า ได้ออกสำรวจซากปรักหักพังโบราณแห่งนี้ บังเอิญพวกเขาได้เจอกับยัยโบลินน่าในคุกใต้ดิน ทั้งสองฝ่ายเกิดการต่อสู้กันและสุดท้ายโบลินน่าก็เป็นฝ่ายชนะ!"

"ตอนนี้ มีคนของตระกูลเลือดมังกรหลายคนตกเป็นเชลยของยัยโบลินนั่น" ทาบุกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

อู๋เทียนเหลือบมองมัน เขาย้อนคิดไปถึงสถานการณ์ตั้งแต่ที่ทาบุเริ่มเข้ามาเป็นฝ่ายชักชวนคุย ตลอดจนยอมตอบทุกคำถาม ทำการวิเคราะห์มันทั้งหมด

เมื่อรวมกับสิ่งที่ทาบุบอกเขาตอนนี้

ความคิดของทาบุ... ก็ปรากฏชัดแล้ว!

อู๋เทียนแอบหัวเราะในใจ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า "ทำตัวอ้อมค้อมซะตั้งนาน ที่แท้คงคิดจะให้ฉันร่วมมือเพื่อไปฆ่ายัยโบลินอะไรนั่นสินะ"

"ฉลาดมาก!" ทาบุหัวเราะลั่น มันพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ถูกต้อง! เราอยากร่วมมือกับเจ้า ฆ่ายัยนั่น!"

ก็อบลินตัวนี้ ตั้งใจจะร่วมมือกับมนุษย์จริงๆ!

สมุนก็อบลินรอบๆพอได้ยินต่างตกตะลึง

เพราะมนุษย์กับก็อบลินเป็นศัตรูกัน!!!

ทว่า

สิ่งที่น่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น

ไม่มีก็อบลินตนใดคัดค้าน ตรงกันข้าม ก็อบลินจำนวนไม่น้อยกลับเผยสีหน้าตื่นเต้นออกมา

ดูเหมือนว่า

การได้ฆ่าก็อบลินที่ถูกเรียกว่า "ยัยโบลินน่า" จะเป็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่สุดในใจของพวกมัน

แต่ว่าก็ว่าเถอะ พวกมันเป็นก็อบลินเหมือนกัน ทำไมถึงมีท่าทีแบบนี้?

อู๋เทียนไม่เข้าใจ ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "แต่ฉันยังไม่เชื่อใจแก"

"มนุษย์กับก็อบลินเป็นศัตรูกัน!"

ได้ยินดังนั้น

ทาบุก็ไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจ เอ่ยปากอธิบายว่า "ถูกต้อง มนุษย์กับก็อบลินเป็นศัตรูกัน แต่มนุษย์กับก็อบลินต่างก็เป็นผู้อยู่อาศัยในโลกนี้ ส่วนยัยโบลินนั่น เป็นคนนอก เป็นผู้รุกรานจากต่างโลก!"

"ฮึ่ม! ยัยนั่น! ช่างอวดดีนัก ชอบคิดว่าตัวเองแข็งแกร่ง มีตัวตนระดับตำนานคอยหนุนหลัง เลยเอาแต่ข่มเหงรังแกผู้อื่น!"

‘คนนอก!’

‘มีระดับตำนานหนุนหลัง!’

ดวงตาของอู๋เทียนเบิกกว้าง ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจ

มิน่าเล่า

ทำไมทาบุและก็อบลินเหล่านี้ถึงเกลียดโบลินน่ายิ่งนัก!

"ความแค้นระหว่างมนุษย์กับก็อบลิน เป็นเพียงการต่อสู้ภายในโลก แต่คนนอกนั่น เป็นศัตรูตัวจริง!" ทาบุกล่าวพร้อมกับยิ้ม "เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูภายนอก การต่อสู้ภายในของพวกเราควรละไว้ชั่วคราว เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

อู๋เทียนยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป

ก็อบลินโดยรอบต่างมองหน้ากัน นิ่งเงียบ ไม่กล้าพูดอะไร

ชั่วขณะหนึ่ง

บนลานกว้างก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า

ผ่านไปเนิ่นนาน

อู๋เทียนเงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า "ก็ได้ ฉันตกลง"

"เยี่ยมมาก! เพื่อเป็นรางวัล เจ้าสามารถพาเชลยมนุษย์ทั้งหมดที่ยัยโบลินน่าจับไว้กลับไปได้ และหากเจ้าต้องการข้อมูลอะไร เราก็สามารถให้ได้!" ทาบุกล่าวอย่างรวดเร็ว ทำตัวใจกว้างจนผิดปกติ

แต่ที่จริงแล้ว

อู๋เทียนรู้ดีว่า ทาบุต้องมีแผนการแอบแฝงอยู่แน่

มันปิดบังอะไรบางอย่างไว้แน่ๆ

เช่น เรื่องที่ว่าทำไมมันถึงเกลียดโบลินน่านัก?

เช่น เรื่องที่ว่าทำไมมันถึงต้องฆ่ายัยโบลินนั่น?

เช่น เรื่องที่ว่าหลังจบเรื่องจะทำตามข้อตกลงได้อย่างไร...?

อู๋เทียนไม่ได้พูดออกมา เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ส่งผลกระทบต่อเขา!

ทาบุเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นวีรบุรุษของพันธมิตรมนุษย์

เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

"งั้นก็... ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน!" อู๋เทียนยิ้ม

"ฮ่าฮ่าฮ่า ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน!" ดวงตาของทาบุแดงก่ำ

"ออโรร่า เจ้าพาก็อปลินระดับต่ำไปโจมตีลูกน้องของโบลินน่า!"

"คีน พวกเจ้ามากับเรา!" ทาบุสั่งการด้วยรอยยิ้มเย็นชา

ทันใดนั้น

ก็มีหัวหน้าหลายตนนำก็อบลินที่มีเลเวล ราวๆ10 กว่า ๆ นับพันตนออกไป

ส่วนทาบุก็พาหัวหน้าที่เหลือ เชิญอู๋เทียนไปยังพระราชวังของซากปรักหักพังโบราณ

เมืองโบราณแห่งนี้ เคยเป็นเมืองหลวงมาก่อน โดยธรรมชาติแล้วย่อมต้องเคยมีพระราชวังอันรุ่งเรือง

ทว่ากาลเวลาช่างโหดร้าย

พระราชวังที่เคยรุ่งเรืองและงดงามในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นซากปรักหักพังผุพัง

มีเพียงภาพแกะสลักและจิตรกรรมฝาผนังอันวิจิตรงดงามที่ยังคงหลงเหลืออยู่ บ่งบอกถึงอารยธรรมในอดีต

"คุกใต้ดิน คือจุดเด่นที่สุดของเมืองโบราณแห่งนี้ ขนาดของคุกใต้ดินนั้นใหญ่ไม่แพ้เมืองบนพื้นดิน! อาจกล่าวได้ว่าเป็นเมืองใต้ดินเลยทีเดียว"

"และข้างใต้นั้นขังนักโทษกับอสูรบรรพกาลเอาไว้!" ระหว่างเดิน ทาบุก็เอ่ยน้ำเสียงถากถางว่า "ก็อบลินกินคน และล่วงละเมิดผู้หญิงของมนุษย์ก็จริง แต่ถ้าให้วัดกันจริงๆ แล้ว ก็ยังเทียบไม่ได้กับพวกชนชั้นสูงของมนุษย์อย่างพวกเจ้า"

"ในคุกใต้ดิน กระดูกมากมายล้วนเป็นของมนุษย์ด้วยกันเอง ตามบันทึกของซากปรักหักพัง กษัตริย์ในอดีตได้จับหญิงงามมากมายขังไว้ในคุกใต้ดิน เลี้ยงดูพวกเธอราวกับสุนัขตัวเมีย จากนั้นก็เชิญพวกชนชั้นสูงมาเล่นสนุกในคุกใต้ดิน ฮี่ๆ แม้แต่ก็อบลินอย่างพวกเราก็ยังเทียบไม่ได้!"

มันเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจ

แต่อู๋เทียนไร้ซึ่งความรู้สึก เขาไม่ได้มีท่าทีเจ็บใจอะไรมากนัก

นั่นเพราะเขาไม่ใช่ชนชั้นสูงของโลกใบนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นทาบุหรือตัวเขาเอง ต่างก็มีความตั้งใจที่จะฆ่าอีกฝ่าย

การร่วมมือกันในตอนนี้ เป็นเพียงการเสแสร้งเท่านั้น การพูดไร้สาระจึงไม่มีความจำเป็น...