บทที่ 30: เป้าหมาย: เดอะวอลล์

บทที่ 30: เป้าหมาย: เดอะวอลล์

หลังจากแดเนริสพูดจบ จอราห์เป็นคนที่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด เขามองเธอด้วยความประหลาดใจและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคัดค้านว่า “ฝ่าบาท วาริสไม่ใช่คนที่เชื่อถือได้ เขาเป็นคนที่รับผิดชอบการสอดแนมท่านและรายงานกลับไปยังคิงส์แลนดิ้ง การลอบสังหารท่านต้องเป็นฝีมือที่เขาจัดการแน่นอน”

เมื่อพูดจบ จอราห์ก็หันสายตาไปทางแบร์ริสตัน เมื่อเห็นสีหน้าสงบของเขา จอราห์ก็เดาได้ว่าแบร์ริสตันคงรู้ข่าวนี้มาสักพักแล้ว ในขณะที่เขาเพิ่งรู้ตอนนี้

ราชินีของเขาไม่ได้ปรึกษาเขาในเรื่องสำคัญแบบนี้เลย เขาอดคิดถึงเด็กสาวตัวเล็กที่เคยเชื่อฟังเขาตั้งแต่สมัยอยู่บนทุ่งหญ้าไม่ได้

“ข้ารู้เรื่องนี้ เขาอาจทำไปเพราะไม่มีทางเลือก” แดเนริสอธิบาย พร้อมนึกถึงเสียงในใจของโดรกอน

มิสซานเดย์และคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าวาริสคือใคร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีปฏิกิริยามากนักต่อการประกาศความภักดีของเขา

“แต่คนคนนี้ลื่นเหมือนปลาไหล เจ้าเล่ห์ เต็มไปด้วยแผนการ และไม่ควรเชื่อถือเลย” เมื่อคิดถึงคำสั่งที่วาริสเคยให้เขา จอราห์ก็ยังคัดค้านอย่างหนักแน่น

แดเนริสไม่คิดว่าจอราห์จะมีอคติต่อวาริสมากขนาดนี้ และอดขมวดคิ้วไม่ได้ เธอไม่ได้กังวลว่าเรื่องที่โดรกอนรับรู้จะผิดพลาด แต่กลับมีความคิดหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

หลังจากหนีออกมาจากหอคอยของผู้เป็นอมตะ แดเนริสเคยพูดถึงการทรยศสามครั้งที่เธอจะเผชิญ ตอนนั้นสีหน้าของจอราห์ดูแปลก และเสียงในใจของโดรกอนก็ยังบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจอราห์

หรืออาจมีความเกี่ยวข้องบางอย่างระหว่างจอราห์กับวาริส มือกระซิบของคิงส์แลนดิ้ง

เมื่อเห็นสายตาสงสัยที่แดเนริสมองมา จอราห์ก็รู้สึกกระวนกระวายอย่างอธิบายไม่ถูก และคำพูดที่กำลังจะพูดก็ถูกกลืนกลับลงไป

“เซอร์จอราห์ แม้ข้าจะยอมรับการรับใช้ของเขา แต่ข้าจะไม่เชื่อเขาทั้งหมด” แดเนริสพูดอีกครั้ง พร้อมกดความสงสัยในใจไว้

เมื่อแดเนริสพูดจบ จอราห์ก็ทำได้เพียงเงียบและหยุดการคัดค้าน

กองทัพผู้ไร้มลทินที่เดิมทีวางแผนจะออกเดินทางวันนี้ต้องล่าช้า เพราะโดรกอนยังไม่กลับมา เมื่อเวลาเริ่มค่ำ แดเนริสจึงประกาศว่าพวกเขาจะออกเดินทางไปยังยุนไคในเช้าวันพรุ่งนี้

เรือหกลำของพวกเขา รวมกับอีกยี่สิบกว่าลำที่พวกนายทาสแห่งแอสตาพอร์มอบให้ รวมเป็นสามสิบลำ ถูกจอดไว้ชั่วคราวในแอสตาพอร์

การเลี้ยงดูผู้ไร้มลทินมากกว่าสองพันคนเป็นปัญหาที่ยากจะแก้ ผู้ใต้บังคับบัญชาของแดเนริสล้วนเก่งเรื่องการต่อสู้ มีเพียงมิสซานเดย์เท่านั้นที่เคยเรียนรู้เรื่องเสบียงทหารจากพวกนายทาส แต่เธอไม่สามารถจัดการได้คนเดียว พวกเขาต้องคัดเลือกคนที่ไม่มีหน้าที่สู้รบจากกลุ่มผู้ไร้มลทินที่ยังฝึกไม่เสร็จและจากชาวเมืองแอสตาพอร์

ตอนนั้นเองแดเนริสถึงรู้สึกว่ากำลังขาดคน ตอนนี้เธอมีคนภายใต้คำสั่งไม่ถึงหนึ่งหมื่น และยังไม่มีเมืองที่ปกครองอย่างถาวรเลย แต่กลับหาคนที่เหมาะสมแทบไม่ได้แล้ว

แอสตาพอร์มีเพียงนักวิชาการหนึ่งคน หมอหนึ่งคน และนักบวชหนึ่งคนที่ถูกเลือกมาตั้งเป็นสภาชั่วคราวเพื่อดูแลเมืองไปก่อน เมื่อคิดถึงเจ็ดอาณาจักรในอนาคต การปกครองคงยิ่งยากขึ้นไปอีก

ขบวนคนมากกว่าสองพันคนดูยิ่งใหญ่มาก และทอดยาวหลายกิโลเมตร เมื่อมองจากที่สูง มันดูเหมือนมังกรยาวคดเคี้ยว

โดรกอนติดตามขบวนอยู่สองวัน เมื่อหิว เขาก็บินไปที่ทุ่งหญ้า ซึ่งดูเหมือนจะกลายเป็นโรงอาหารขนาดใหญ่ของเขาไปแล้ว

พอถึงวันที่สาม เขาก็เริ่มอยู่ไม่ติดที่และบินกลับไปยังเวสเทอรอสอีกครั้ง ครั้งนี้เขาวางแผนจะไปเยือนเดอะวอลล์

เขาสะพายกระเป๋า หาเอากระดาษกับปากกา และเอาพุทราน้ำผึ้งกับเป็ดย่างน้ำผึ้งมาให้เด็กสาวตัวเล็กอย่างเชอรีน ยัดกระเป๋าจนเต็ม

มากกว่าสามชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงดราก้อนสโตนและบินตรงไปยังหน้าต่างห้องของเชอรีน

เขายืนอยู่บนขอบหน้าต่างและมองเข้าไปข้างใน เชอรีนไม่ได้อยู่ในห้อง โดรกอนตั้งใจจะรอสักพัก ถ้าเธอไม่มาเป็นเวลานาน เขาจะกลับมาหาเธอหลังจากกลับจากเดอะวอลล์

หลังจากรอสิบนาที ขณะที่โดรกอนกำลังจะจากไป ประตูก็เปิดขึ้นทันที เชอรีนเดินเข้ามาพร้อมหนังสือสองเล่ม ทันทีที่เธอปิดประตู เธอก็มองไปที่หน้าต่างตามนิสัย และเงาเล็กๆ ก็สะท้อนเข้ามาในห้องผ่านกระจก

เชอรีนกระพริบตา สายตาของเธอไม่ได้หลอกเธอ เธอรีบวิ่งไปเปิดหน้าต่าง และแน่นอนว่าโดรกอนกำลังนั่งยองอยู่ตรงนั้นพร้อมกระเป๋าที่พองออก ดูน่าขำเล็กน้อย

“โดรกอน! ข้าคิดถึงเจ้ามากจริงๆ” เชอรีนลูบหลังที่เรียบลื่นของโดรกอนอย่างตื่นเต้น และพยายามดึงเขาเข้ามาในห้อง

โดรกอนไม่รอให้เธออุ้ม เขาบินเข้ามาในห้องเอง ยืนบนโต๊ะ ถอดกระเป๋า แล้วหยิบเป็ดย่างน้ำผึ้งที่ห่อด้วยกระดาษมันออกมา

“หอมมาก!” เมื่อเห็นเป็ดย่างสีทอง เชอรีนก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

ดราก้อนสโตนมีทรัพยากรขาดแคลน และสแตนนิสก็แพ้สงคราม ทำให้ไม่มีเงินแม้แต่จะซ่อมเรือ นับประสาอะไรกับอาหารดีๆ แม้แต่เขาเองยังกินไม่ดี ดังนั้นเชอรีนจึงแทบไม่มีโอกาสกินของอร่อย

เมื่อเห็นท่าทางอยากกินของเชอรีน โดรกอนก็เดาว่าเธอคงกินไม่ดีตามปกติ แต่เขาไม่คิดเลยว่าแค่เป็ดย่างตัวเดียวจะทำให้เจ้าหญิงอย่างเชอรีนหิวขนาดนี้

เขารีบเปิดกระดาษมันและส่งสัญญาณให้เชอรีนกิน เชอรีนก็ไม่เกรงใจ ใช้มือเล็กๆ สองข้างฉีกขาเป็ดออกมาและยื่นให้โดรกอน โดรกอนไม่ได้ขาดเนื้อกินอยู่แล้ว เขาจึงส่ายหัวและไม่กิน

แต่เมื่อรู้ว่าถ้าเขาไม่กินเธอก็คงไม่กิน เขาจึงใช้กรงเล็บฉีกเนื้อเล็กๆ จากท้องเป็ดแล้วเอาเข้าปาก

ไม่นานคนกับมังกรก็กินเป็ดย่างไปครึ่งตัว ส่วนใหญ่เข้าไปในท้องเล็กๆ ของเชอรีน ส่วนโดรกอนกินเพียงเล็กน้อยเป็นพิธี

เชอรีนไม่ได้ตั้งใจจะกินอีกครึ่งตัวเอง เธอต้องการเก็บไว้ให้ดาวอสในคุกใต้ดิน

เมื่อเห็นเชอรีนห่อเป็ดย่างที่เหลืออย่างระมัดระวัง โดรกอนก็รู้ว่าเธอต้องการเก็บไว้ให้อัศวินหัวหอม

หลังจากเอาพุทราน้ำผึ้งออกจากกระเป๋าแล้ววางบนโต๊ะ โดรกอนก็เตรียมจะออกเดินทาง เป้าหมายของเขาวันนี้คือเดอะวอลล์ และเขายังต้องเดินทางอีกไกล อีกทั้งเขายังอยากแวะคิงส์แลนดิ้งก่อนด้วย

“โดรกอน เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหน เจ้าพักอยู่ที่นี่และอยู่เป็นเพื่อนข้าอีกหน่อยไม่ได้เหรอ” เมื่อเห็นโดรกอนกำลังจะไป เชอรีนก็ไม่อยากให้เขาไปเลย

โดรกอนยกปีกขึ้นและชี้ไปทางตะวันออกเฉียงใต้

“เจ้าอาศัยอยู่ในนครการค้าเสรีเหรอ” เชอรีนรู้จากหนังสือว่าทางตะวันออกเฉียงใต้ของดราก้อนสโตนคือบริเวณนครการค้าเสรี

เมื่อเห็นโดรกอนส่ายหัว เชอรีนก็พูดอีกครั้ง “ไกลกว่านครการค้าเสรีอีก หรือว่าเป็นทะเลชาวดอธรากีหรือหมู่เกาะฤดูร้อน”

โดรกอนไม่คิดเลยว่าเชอรีนจะรู้จักหมู่เกาะฤดูร้อน เขาประเมินเธอต่ำเกินไปจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเธอยังเดาไม่ถูก เชอรีนก็ขมวดคิ้วน่ารัก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดาอีกครั้ง “นอกจากเกาะเล็กๆ แล้ว ดูเหมือนตรงนั้นจะมีอ่าวทาส และไกลออกไปคือทะเลทรายแดง หรือว่าเป็นอ่าวทาส”

โดรกอนยิ้ม เผยให้เห็นฟันเล็กเรียงเป็นสองแถว และพยักหน้า

“ข้าเดาถูกจริงๆ!” เชอรีนแทบกระโดดด้วยความดีใจ

“แต่เจ้าบินมาที่นี่จากที่ไกลขนาดนั้นได้อย่างไร เจ้าตัวเล็กขนาดนี้ คงต้องบินหลายวันแน่! แล้วมังกรไม่ได้โตเร็วมากเหรอ ข้าไม่ได้เห็นเจ้ามาสามวัน แต่เจ้าดูไม่โตขึ้นเลย! เจ้ากินไม่ดีหรือเปล่า”

เมื่อคิดถึงเป็ดย่างเมื่อครู่ เชอรีนก็เริ่มกังวลว่าเธอกินส่วนของโดรกอนไป เธอมองไปที่เป็ดย่างครึ่งตัวที่ห่อไว้ บางทีดาวอสไม่ควรกิน เพื่อให้โดรกอนโตเร็วขึ้น

โดรกอนไม่คิดเลยว่าเด็กสาวตัวเล็กอย่างเชอรีนจะพูดเก่งขนาดนี้ เขากำลังรีบออกเดินทางและไม่ได้ตั้งใจจะหยิบปากกากับกระดาษออกมาคุยกับเธอ จึงโบกปีกเพื่อบอกว่าเขาสามารถโตใหญ่ได้

เชอรีนไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ขณะที่เธอกำลังจะถาม โดรกอนก็บินไปที่ขอบหน้าต่างแล้ว ตอนนั้นเองเธอถึงรู้ว่าโดรกอนคงมีเรื่องต้องทำวันนี้ ไม่เช่นนั้นเขาคงเขียนคุยกับเธอเหมือนวันนั้นแล้ว

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🐲Game of Thrones : เกิดใหม่เป็นมังกรพร้อมความสามารถกลืนกิน

🧩มาร์เวล: มิวแทนท์คนเดียวในโลกกับระบบเช็คอินรับพลังพิเศษแบบสุ่ม

🐒โกคูทะลุมิติ เริ่มต้นที่จักรวาลมาร์เวล

🐙มาร์เวล: เริ่มต้นด้วยการก่อตั้งองค์กรไฮดรา

🔫มาร์เวล: เส้นทางพ่อค้าอาวุธเถื่อน

👻ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้ามาในฮอกวอตส์?

🏗️วันสิ้นโลก: ป้อมปราการของฉันสามารถอัปเกรดได้แบบไร้ขีดจำกัด

🍜เกิดใหม่เป็นนารูโตะพร้อมระบบผลตอบแทนความขยัน