บทที่ 20: อินทผลัมเคลือบน้ำผึ้ง

บทที่ 20: อินทผลัมเคลือบน้ำผึ้ง

ตราบใดที่มันอร่อย เขาก็หยิบขึ้นมากิน ทำให้มังกรในอนาคตกลายเป็นสัตว์กินทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากข้ามทะเลแคบและบินขึ้นเหนือไปตามชายฝั่ง ซึ่งควรเป็นทิศทางของดราก้อนสโตน โดรกอนก็พบว่าชายฝั่งกำลังจมลงใต้ทะเล กลายเป็นผิวน้ำใหม่ พื้นที่ทะเลขยายกว้างขึ้นไม่น้อย แต่กลับไม่มีร่องรอยของดราก้อนสโตน

เมื่อไม่แน่ใจสถานการณ์ เขาจึงทำได้เพียงบินขึ้นเหนือไปตามเส้นทางเดิม หลังจากบินต่ออีกยี่สิบนาที เกาะขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นไกลๆ เขาดีใจมากและเร่งความเร็วทันที

แต่เมื่อเข้าใกล้จึงเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเกาะ แม้เกาะจะใหญ่ แต่กลับไม่มีสิ่งปลูกสร้างที่ดีเลยสักแห่ง นับประสาอะไรกับปราสาท

มันไม่ใช่ดราก้อนสโตน และเขาก็ไม่รู้ว่าเป็นเกาะอะไร หลังจากบินสูงขึ้นอีกระยะและมองสำรวจทะเลทั้งหมดแล้วไม่พบเกาะอื่น เขาจึงทำได้เพียงบินต่อไป

อีกสิบนาทีผ่านไป เขายังไม่เห็นอะไร ทำให้เขารู้ว่าตัวเองบินผิดทิศ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเส้นทางและบินไปทางทะเลลึกทางตะวันออก หากยังหาดราก้อนสโตนไม่พบ เขาคงต้องบินวนสำรวจทะเลรอบๆ

หลังจากบินต่ออีกห้านาที เขาก็เห็นเกาะเล็กๆ อยู่ไกลๆ บนเกาะมีปราสาทสูงตระหง่าน และยังเห็นเรือขนาดใหญ่บนทะเลอย่างเลือนราง นี่ต้องเป็นที่นี่แน่นอน โดรกอนรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

ในฐานะเจ้าแห่งดราก้อนสโตน สแตนนิสมีโอกาสสูงที่จะซ่อนตัวอยู่ที่นี่เพื่อรักษาบาดแผลหลังความพ่ายแพ้ที่คิงส์แลนดิ้ง

เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น ภาพทั้งหมดของเกาะก็ชัดเจนขึ้น ปราสาททั้งแห่งถูกสร้างให้เหมือนมังกรที่กำลังทะยาน ป้อมกำแพงสูงหลายแห่งในปราสาทจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเหมือนปีกมังกรที่พับอยู่ และมีทางเดินหินยักษ์ยาวแคบทอดจากชายหาดตรงไปยังปราสาท

มีเรือรบประมาณสามสิบลำขนาดต่างๆ กระจายอยู่รอบปราสาท บางลำสภาพดี บางลำทรุดโทรม เมื่อสังเกตดราก้อนสโตนจากที่สูง โดรกอนก็ยังไม่รีบลงไป

เขาไม่รู้ว่าโต๊ะแผนที่ขนาดใหญ่อยู่ที่ไหน จำได้เพียงว่าห้องที่มีมันอยู่ตั้งอยู่บนที่สูงมากและมีระเบียงยื่นออกมา

การรอจนค่ำคงเป็นเวลาที่ดีที่สุดในการหาโต๊ะแผนที่ แต่ตอนนี้เพิ่งสิบโมงเช้า เขาไม่อยากรอนานขนาดนั้น

นักบวชหญิงของสแตนนิส หญิงแดง เมลิซานดี้ร์ อาจมาที่ดราก้อนสโตนกับเขาด้วย เธอเป็นคนอันตรายที่เคยให้กำเนิดบุตรเงาเพื่อสังหารเรนลี่ ใช้ปลิงสาปราชาจอมปลอมสามคนให้ตาย และยังชุบชีวิตจอนได้

โดรกอนระวังตัวกับเธอและวิธีการเวทมนตร์ประหลาดของพวกนักเวทมาก เขาคิดว่าควรหลีกเลี่ยงไม่พบเธอจะดีที่สุด

โดรกอนสังเกตดราก้อนสโตนจากที่สูงอย่างระมัดระวังและเลือกอาคารสูงหลายแห่ง เพราะมองรายละเอียดไม่ชัด เขาจึงตัดสินใจตรวจทีละแห่ง

เมื่อเลือกอาคารหนึ่ง เขาก็ดิ่งลงด้วยความเร็วสูง ก่อนจะชะลออย่างกะทันหันใกล้ปราสาทและลงจอดบนระเบียงของหอคอยเล็กที่ตั้งแยก

ทันทีที่ลงจอด เขาก็ได้กลิ่นแพนเค้ก เขาคิดในใจว่าเลือกผิดแล้ว หลังจากฟังเสียงเคลื่อนไหวด้านในครู่หนึ่ง เขาก็รู้ว่าที่นี่กำลังยุ่ง เขายื่นหัวเล็กๆ เข้าไปทางหน้าต่าง และแน่นอนว่ามันคือห้องครัว มีคนรับใช้หลายคนกำลังเตรียมวัตถุดิบจำนวนมาก

เขาบินออกจากห้องครัวและไปยังเป้าหมายต่อไปอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ไม่ใช่อีก

เขากระพือปีกและบินไปยังอาคารที่สูงกว่า คล้ายหอนาฬิกา ขณะที่บินผ่านหน้าต่างเล็กๆ และคว้าขอบหอคอย เขาก็รู้สึกเหมือนเห็นดวงตาคู่หนึ่งในเสี้ยววินาทีที่ผ่านหน้าต่าง

เพราะความเร็ว เขาจึงมองไม่ชัด เขาบินช้าๆ ไปยังขอบหน้าต่างเล็ก ฟังอยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อไม่เห็นความเคลื่อนไหว เขาจึงยื่นหัวเข้าไปเพื่อดูให้แน่ใจ

ทันทีที่เขายื่นหัวเข้าไป ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่หนึ่งก็กำลังเข้ามาใกล้หน้าต่างอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะตอบสนองได้ เจ้าของดวงตาคู่นั้นก็ร้องกรีดร้อง

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องทำให้โดรกอนตกใจจนเกือบตกจากขอบหน้าต่าง

เด็กหญิงตัวเล็กยืนอยู่หน้าหน้าต่าง จ้องเขาอย่างตกตะลึง หนังสือในมือของเธอตกลงพื้นเพราะความตกใจ ปากเล็กอวบของเธออ้าเล็กน้อย ดูน่ารักมาก แต่โชคร้ายที่ด้านซ้ายของใบหน้าถูกปกคลุมด้วยผิวสีเทาดำที่เหมือนเกล็ด

เจ้าหญิงเชอรีน โดรกอนรู้ชื่อของเธอทันที เธอเป็นเด็กหญิงใจดีที่ชอบอ่านหนังสือ แต่สุดท้ายกลับถูกพ่อของเธอ สแตนนิส บูชายัญอย่างไร้ความปรานีต่อเทพแห่งแสง

เมื่อก้มมองลง โดรกอนเห็นหนังสือที่ตกอยู่บนพื้น “การพิชิตเวสเทอรอสของเอกอนผู้พิชิต”

ความทรงจำที่โดรกอนจำเชอรีนได้ชัดที่สุดคือฉากที่เธอสอนอัศวินหัวหอมอ่านหนังสือ และฉากน่าเศร้าที่เธอร้องไห้ในกองไฟ ขอให้พ่อของเธอไว้ชีวิต

โดรกอนได้แต่ถอนหายใจในใจว่าเธอเกิดผิดที่และมีพ่อที่เลวร้าย เมื่อมองห้องมืดทึบที่เธออยู่ ก็พอเดาได้ว่าชีวิตปกติของเธอเป็นยังไง

เมื่อเห็นว่าโดรกอนไม่บินหนี เชอรีนก็กล้าเปิดหน้าต่างเล็กๆ เธอจึงเห็นรูปร่างเต็มของโดรกอน เกล็ดของเขาเล็กละเอียดและเป็นสีดำเงา ปีกที่กางครึ่งหนึ่งเหมือนผ้าคลุมสีแดง และมีกระเป๋าหนังสีน้ำตาลที่ใหญ่กว่าร่างของเขาแขวนอยู่ที่คอเรียว

“เจ้า เจ้าเป็นมังกรหรือ?” เชอรีนถามอย่างลังเล

โดรกอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

“เจ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูด?” เชอรีนร้องอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นโดรกอนพยักหน้า

เมื่อเห็นโดรกอนพยักหน้าอีกครั้ง เชอรีนก็ถามต่อ “เจ้าฟักออกมาจากไข่? เจ้ามาทำอะไรที่นี่ กระเป๋าของเจ้าใหญ่ขนาดนี้ มันไม่หนักหรือ?”

โดรกอน ".."

เมื่อรู้ว่าโดรกอนฟังได้แต่พูดไม่ได้ เชอรีนก็พูดกับตัวเอง “เจ้าดูเหมือนบาเลเรี่ยน ความน่าสะพรึงสีดำมาก เขาเป็นมังกรที่ใหญ่ที่สุดและมีอายุยืนที่สุดในประวัติศาสตร์ ข้าอ่านจากหนังสือ!”

หลังจากพูดจบ เชอรีนก็ยื่นปกหนังสือให้โดรกอนดู และเปิดภาพประกอบด้านในให้เขาดู

เมื่อเชอรีนพูดถึงกระเป๋า โดรกอนก็จำได้ว่าข้างในยังมีอินทผลัมเคลือบน้ำผึ้งอยู่สองสามลูกที่เขาเก็บไว้เป็นของว่าง มันเหมาะมากที่จะใช้เอาใจเด็กหญิงตัวเล็ก

กรงเล็บเล็กของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าหนังและหยิบอินทผลัมเคลือบน้ำผึ้งที่เหลือสามลูกส่งให้เชอรีน

“นี่ ให้ข้าหรือ?” เชอรีนถามอย่างประหลาดใจ ขณะมองอินทผลัมสีแดงใส

เมื่อเห็นโดรกอนพยักหน้า เธอก็ยื่นมือออกมาอย่างระมัดระวัง หยิบหนึ่งลูกแล้วใส่เข้าปาก เมื่ออินทผลัมเข้าปาก เธอก็หลับตาอย่างมีความสุข รู้สึกว่ามันอร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยกิน

เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเชอรีนที่หรี่ตา และมองห้องมืดแคบที่เธออยู่ เขาก็เดาว่าพ่อแม่ของเธอคงไม่เคยให้ของดีๆ เธอกิน แม้เธอจะเป็นเจ้าหญิง แต่ชีวิตของเธอก็คล้ายกับแดเนริส เจ้าหญิงทาร์แกเรี่ยน

เมื่อมองใบหน้าเล็กๆ ของเธอ โดรกอนก็นึกถึงว่าโรคของจอราห์เคยถูกแซมเวลรักษาได้ ใบหน้าของเชอรีนก็น่าจะรักษาได้เช่นกัน

แต่ตอนนี้แซมเวลคงยังอยู่ที่เดอะวอลและกำลังหนีไวท์วอล์กเกอร์อยู่ ใครจะรู้ว่าเขาจะไปถึงซิทาเดลเมื่อไร ก่อนหน้านั้น เขาต้องทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ถูกสแตนนิสเผาทั้งเป็น

วิธีเดียวที่จะช่วยเชอรีนคือพึ่งอัศวินหัวหอม คนลักลอบขนของที่เคยนำหัวหอมและปลาเค็มมาให้สแตนนิสตอนเขาขาดเสบียง

หากตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในคุกใต้ดิน เขาก็คงอยู่ไม่ไกลจากที่นั่น อย่างไรก็ตาม เขามีชีวิตยืนยาวกว่าสแตนนิสและรอดชีวิตจนถึงตอนจบ

เชอรีนกินอินทผลัมหนึ่งลูกแล้วเลียริมฝีปาก มองอินทผลัมที่เหลือในกรงเล็บของโดรกอน แต่ไม่ยื่นมือไปหยิบ โดรกอนยื่นกรงเล็บไปข้างหน้า เชอรีนมองอินทผลัมสองลูกที่เหลือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้ากินแค่ลูกเดียวก็พอ ที่เหลือเจ้ากินเถอะ”

โดรกอนมองท่าทีเสียดายของเธอแล้วรู้สึกขำ เขายื่นกรงเล็บไปข้างหน้าอีกครั้ง คราวนี้เชอรีนจึงหยิบอีกลูกอย่างระมัดระวัง

“ในกระเป๋าของเจ้ามีอะไร มันใหญ่ขนาดนี้ มันไม่หนักหรือ?” เชอรีนถามอย่างอยากรู้ขณะกิน

เธอไม่ได้หวังจะได้อาหารอย่างอื่นจากข้างใน เพียงแต่อยากรู้ว่าทำไมมังกรตัวเล็กอย่างโดรกอนถึงสะพายกระเป๋าที่ใหญ่กว่าตัวเอง เธอไม่คิดว่าข้างในจะเต็มไปด้วยอินทผลัมเคลือบน้ำผึ้งทั้งหมด

โดรกอนเอียงคอ ถอดกระเป๋าออก แล้ววางบนขอบหน้าต่าง เป็นสัญญาณให้เชอรีนเปิดดูเอง เพื่อตอบสนองความอยากรู้ของเธออย่างเต็มที่

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🐲Game of Thrones : เกิดใหม่เป็นมังกรพร้อมความสามารถกลืนกิน

🧩มาร์เวล: มิวแทนท์คนเดียวในโลกกับระบบเช็คอินรับพลังพิเศษแบบสุ่ม

🐒โกคูทะลุมิติ เริ่มต้นที่จักรวาลมาร์เวล

🐙มาร์เวล: เริ่มต้นด้วยการก่อตั้งองค์กรไฮดรา

🔫มาร์เวล: เส้นทางพ่อค้าอาวุธเถื่อน

👻ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้ามาในฮอกวอตส์?

🏗️วันสิ้นโลก: ป้อมปราการของฉันสามารถอัปเกรดได้แบบไร้ขีดจำกัด