บทที่ 15: คาล โดรโก

ในฐานะเมืองท่า แอสตาพอร์อาจไม่รุ่งเรืองเท่าคาร์ธ แต่ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรือในแต่ละวันก็ยังน่าตกตะลึง

เมืองนี้มีชื่อเสียงจากการผลิตผู้ไร้มลทิน ขุนนางและโจรสลัดจากทั่วทุกมุมโลกเดินทางมาซื้อพวกเขาทุกวัน

ทั้งเมืองสร้างจากอิฐสีแดงเป็นหลัก และมีพีระมิดขั้นบันไดตั้งอยู่ทั่วไป ฐานของพีระมิดถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเขียว

ท่าเรือเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก เสียงตะโกนดังขึ้นและเงียบลงสลับกัน

เรือบรรทุกสินค้าจอดเรียงรายตามชายฝั่ง และคนงานกำลังยุ่งอยู่กับการขนย้ายสินค้า

ตามคำแนะนำของหัวหน้าพ่อค้าที่ถูกจับมาจากคฤหาสน์ของซาโร แดเนริสจึงให้เรือจอดรวมกันที่ขอบท่าเรือก่อน โดยวางแผนว่าจะติดต่อผู้ซื้อแล้วค่อยไปขนสินค้าและทำธุรกรรมที่ศูนย์กลางของท่าเรือ

จอราห์พาแอกโกไปสืบข่าวเกี่ยวกับเหล่านายทาส เพราะผู้ไร้มลทินทั้งหมดถูกฝึกโดยพวกเขา

แดเนริสเดินเล่นไปตามท่าเรือกับบลัดไรเดอร์อีกสองคน ราคฮาโรและโควาร์โร

หลังจากย่อขนาดแล้ว โดรกอนก็ยังคงยืนอยู่บนไหล่ของเธอ เหยียดศีรษะมองซ้ายมองขวา

ด้วยการคุ้มกันอย่างใกล้ชิดของเขา จอราห์จึงรู้สึกปลอดภัยพอที่จะไปตามหานายทาส

เรกัลและวิเซเรี่ยนบินวนอยู่สูงเหนือศีรษะของพวกเขา ทำให้คนงานท่าเรือและพ่อค้าต่างเงยหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง ชื่นชมปาฏิหาริย์แห่งการถือกำเนิดใหม่ของมังกรแท้

เดิมทีแดเนริสต้องการขังพวกมันไว้ในห้องโดยสาร เพราะกลัวว่าจะไม่ปลอดภัยหากพาพวกมันออกมา

เมื่อมีมังกร ย่อมต้องมี “วีรบุรุษ” ที่ต้องการเป็นผู้สังหารมังกรปรากฏขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากคำพยากรณ์ของโดรกอนก่อนหน้านี้ แดเนริสก็กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริงในแอสตาพอร์

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินข้อความทางจิตของโดรกอน เธอก็ปล่อยให้เขาจัดการมังกรทั้งสองตัว และปล่อยให้พวกมันบินวนอยู่ในระดับสูง

ลูกธนูจากที่นี่ไม่สามารถยิงขึ้นไปไกลขนาดนั้นได้

และโดรกอนก็ไม่ใช่เป้าหมายที่อ่อนแอ หากเขาพบสิ่งผิดปกติ เขาจะหยุดมันในทันที

ตอนนี้แดเนริสไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว และสามารถใช้เงินซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ตัวเองได้อย่างสบาย

หลังจากชิมอินทผลัมราดน้ำผึ้ง เธอก็เดินไปกินไส้กรอกดำไป ไม่ลืมแบ่งให้โดรกอนบนไหล่กัดบ้างเป็นครั้งคราว

ไส้กรอกเล็กน้อยนี้แน่นอนว่าไม่พอสำหรับเขา แต่มันก็เป็นของว่างที่ดี

นอกจากชิมอาหารอร่อยแล้ว แดเนริสยังซื้อผ้าไหมเทียมเนื้อละเอียดสองผืน เข็มกลัดสีเขียวหนึ่งชิ้น และไข่มุกกำหนึ่งเพื่อตกแต่งห้องของเธอ

“กึกกึก”

ลูกบอลขนาดกำปั้นที่มีลวดลายสีสันกลิ้งมาหยุดที่เท้าของแดเนริส ทำให้เธอหยุดเดิน

ตรงหน้าเธอ เด็กหญิงอายุประมาณเจ็ดหรือแปดปีที่สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งกำลังมองเธออย่างหวาด ๆ อยากเข้ามาแต่ก็ลังเล

แดเนริสยิ้มให้เธอ และก้มลงหยิบลูกบอล

ขณะที่เธอกำลังจะส่งคืนให้เด็กหญิง เด็กหญิงก็ยิ้มหวานให้เธอ และทำท่าบิดมือ

แดเนริสชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอมองเด็กหญิงอย่างสอบถาม และทำท่าด้วยมือถามว่าเธอควรเปิดลูกบอลหรือไม่

เมื่อมองดูการสบตาของทั้งสอง และเห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กหญิง ความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่ดีพลันผุดขึ้นในใจของโดรกอน

เขาบินขึ้นและเตะลูกบอลที่แดเนริสกำลังบิดเปิดออกไป

“ข้าเสียใจจริง ๆ”

เสียงต่ำลึกที่มีเพียงเด็กหญิงเท่านั้นที่ได้ยินออกมาจากปากของเธอ

ลูกบอลตกลงบนพื้นและเปิดออก

แมลงสีเขียวเข้มตัวหนึ่งค่อย ๆ คลี่ร่างของมัน หางแบบแมงป่องชูสูงขึ้น

เหล็กในที่ส่องประกายแสงสีม่วงน้ำเงินสั่นไม่หยุด

ศีรษะที่ก้มอยู่ค่อย ๆ เงยขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าชั่วร้ายที่คล้ายใบหน้าสตรีอย่างน่าประหลาด

แมนติคอร์คลานเข้าหาแดเนริสทันทีที่เห็นเธอ เคลื่อนที่ด้วยความเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ

“ฉึก!”

ขณะที่โดรกอนกำลังจะพ่นไฟมังกร มีมีดสั้นคมกริบพุ่งเข้าปักตรงกลางตัวแมนติคอร์พอดี

แมนติคอร์ดิ้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตาย หยดพิษสีเขียวหยดลงจากร่างของมัน

เมื่อหันกลับไป เด็กหญิงคนนั้นก็หายไปในฝูงชนที่วุ่นวายแล้ว

“ฝ่าบาท หวังว่าข้าจะไม่ได้ทำให้ท่านตกใจ”

ชายผู้ถือมีดสั้นถอดหมวกคลุมสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าผมหงอกที่ดูมีอายุเล็กน้อย

“คาลีซี!”

บลัดไรเดอร์ของแดเนริสเพิ่งตั้งสติได้ พวกเขาตะโกนและเตรียมจับชายชราคนนั้น แต่แดเนริสหยุดพวกเขาไว้

แม้ไม่มีชายชรา โดรกอนก็ไม่ยอมให้แมนติคอร์เข้าใกล้เธออยู่แล้ว

แต่เขาช่วยเธอ และเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนจะอยู่กับเด็กหญิงคนนั้น

“ฝ่าบาท เกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่?”

จอราห์และแอกโกฝ่าฝูงชนที่กำลังวุ่นวายเข้ามาอย่างรีบร้อน พวกเขาเพิ่งกลับมาและเห็นแดเนริสอยู่ท่ามกลางความโกลาหล

เมื่อจอราห์วิ่งมาถึงข้างแดเนริส และเห็นชายชราตรงหน้า เขาก็ชะงัก

เมื่อเห็นปฏิกิริยาประหลาดของจอราห์ แดเนริสจึงถาม

“เซอร์จอราห์ เขาคือใคร?”

จอราห์สูดลมหายใจเบา ๆ แล้วพูด

“เขาเคยเป็นราชองครักษ์ของกษัตริย์โรเบิร์ต และเคยรับใช้บิดาของท่านด้วย หนึ่งในนักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งเวสเทอรอส ผู้ที่ผู้คนเรียกว่า แบร์ริสตันผู้กล้า”

“ฝ่าบาท ข้าล้มเหลวในการปกป้องบิดาของท่าน และล้มเหลวในการรักษาคำสาบานแห่งเสื้อคลุมขาวของข้า โปรดอนุญาตให้ข้ารับใช้เป็นองครักษ์ของราชินี เพื่อทำหน้าที่ที่ยังไม่เสร็จสิ้นให้สำเร็จ”

“ครั้งนี้ ข้าจะปกป้องท่านจนกว่าจะตาย”

หลังจากพูดจบ เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง ก้มศีรษะ และรอคำสั่ง

เมื่อมองดูแบร์ริสตันสาบานความจงรักภักดี หน้าอกของแดเนริสก็สั่นไหว และเธอไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

เธอรู้สึกราวกับได้รับการปกป้องจากบิดาอีกครั้ง

ตระกูลทาร์แกเรี่ยนยังไม่ถูกลืมจากเจ็ดอาณาจักร

และเธอก็ยังไม่ถูกลืม

“เซอร์แบร์ริสตัน ข้าขอยอมรับคำสาบานของเจ้า จงจำคำปฏิญาณของราชองครักษ์ไว้ และข้าจะไม่ทำให้ความจงรักภักดีของเจ้าต้องสูญเปล่า”

แบร์ริสตันลุกขึ้นและยืนอยู่ด้านหลังแดเนริส

“ฝ่าบาท ผู้ที่พยายามลอบสังหารเจ้าเมื่อครู่น่าจะเป็นชายผู้เศร้าโศก จากกิลด์นักฆ่าโบราณในคาร์ธ แมนติคอร์คือกลอุบายที่พวกเขามักใช้”

“ก่อนที่พวกเขาจะสำเร็จ พวกเขามักจะกระซิบว่า ‘ข้าเสียใจจริง ๆ’” แบร์ริสตันพูดกับแดเนริส

“ใครจ้างพวกเขามาฆ่าข้า? และยังใช้เด็กหญิงอีก” แดเนริสถามจอราห์

“ยากจะพูด บางทีอาจเป็นพวกนักเวทที่สูญเสียพลัง ราชวงศ์จอมเสแสร้ง หรือผู้ดูแลสิบเอ็ดคนที่ยังมีเจตนาร้าย” จอราห์พูดหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“นั่นอาจไม่ใช่เด็กหญิง แต่เป็นคนแคระที่ปลอมตัวเล็กน้อย ชายผู้เศร้าโศกแทบไม่เคยล้มเหลวในการลอบสังหาร และหากพวกเขาล้มเหลว พวกเขาจะไม่กลับมาอีก” แบร์ริสตันพูดเสริม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แดเนริสและจอราห์ก็ค่อย ๆ รู้สึกโล่งใจ

“ฝ่าบาท ข้าได้ติดต่อกับนายทาส คราซนิส แล้ว เขากำลังรอเจ้าอยู่ที่จัตุรัสแห่งความภาคภูมิ ที่นั่นมีผู้ไร้มลทินหนึ่งพันคนกำลังรอขาย” จอราห์พูดรายงานผลการสืบข่าว

“ดี พวกเราไปดูกัน”

แดเนริสมีอารมณ์ดีมาก และนำกลุ่มเดินไปยังจัตุรัสแห่งความภาคภูมิ

ระหว่างทาง จอราห์เดินไปและเตือนแดเนริส

“ชาวแอสตาพอร์ลืมภาษากิสโบราณไปนานแล้ว และใช้วาลีเรี่ยนระดับต่ำ หลังจากฝ่าบาทไปถึง อย่าเปิดเผยว่าท่านเข้าใจภาษาของพวกเขา มันจะช่วยให้ต่อรองราคาได้ง่ายขึ้น”

แดเนริสพยักหน้า จากนั้นก็ถามแบร์ริสตันเกี่ยวกับข่าวของคิงส์แลนดิ้ง

นอกจากเรื่องที่เธอเคยได้ยินมาก่อน เขายังนำข่าวใหม่มาด้วย

สแตนนิส น้องชายของกษัตริย์โรเบิร์ต พ่ายแพ้ที่คิงส์แลนดิ้ง และไทวินถอดทีเรี่ยน แลนนิสเตอร์ออกจากตำแหน่งมือขวาของกษัตริย์ และรับตำแหน่งนั้นเอง

กษัตริย์องค์ใหม่ จอฟฟรี่ย์ ยกเลิกการหมั้นกับซานซ่า บุตรสาวคนโตของตระกูลสตาร์ค และหมั้นหมายกับมาจัวรี กุหลาบน้อยแห่งไฮการ์เดน

[ทีเรี่ยน แลนนิสเตอร์คงใกล้จะหนีแล้ว ข้าตั้งตารอจริง ๆ! การตายของเจ้าสัตว์ประหลาดจอฟฟรี่ย์ก็ใกล้เข้ามาแล้วเช่นกัน]

หลังจากแบร์ริสตันพูดจบ โดรกอนก็บ่นอยู่ในใจ

แดเนริสคุ้นเคยกับคำบ่นประหลาดของโดรกอนแล้ว

เธอไม่คิดว่าทีเรี่ยน แลนนิสเตอร์จะถูกปลดจากตำแหน่งมือขวาของกษัตริย์อย่างรวดเร็วเช่นนี้ และยังอาจต้องหนีอีกด้วย

อาจมีการเปลี่ยนแปลงใหญ่บางอย่างเกิดขึ้นกับตระกูลแลนนิสเตอร์หรือไม่?

และกษัตริย์องค์ใหม่ จอฟฟรี่ย์ จะตายจริงหรือ?

นักฆ่าคนใดจะสามารถฆ่าเขาได้ในขณะที่เขาอยู่ลึกภายในพระราชวัง?

เมื่อมาถึงจัตุรัสแห่งความภาคภูมิพร้อมกับคำถามเหล่านี้ รูปปั้นฮาร์ปี้ขนาดมหึมาที่ปรากฏต่อหน้าก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน

รูปปั้นนั้นทำจากทองคำทั้งหมด มีใบหน้าสตรีและร่างกายนกอินทรี พร้อมหางแมงป่องที่ชูสูงอย่างน่าสะพรึง

กรงเล็บของมันถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก ถูกพันธนาการไว้แน่น

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………