บทที่ 83 กำจัดหลักฐาน
บทที่ 83 กำจัดหลักฐาน
บทที่ 83 กำจัดหลักฐาน
【หลบลี้สีคราม】
เลเวลที่เรียนรู้ได้:10
คุณภาพทักษะ: สีม่วง
คำอธิบาย: หลังเรียนรู้แล้ว จะได้รับทักษะนี้ สามารถแอบเข้าไปในร่างกายของศัตรูเพื่อแฝงตัว และก่อนที่เป้าหมายจะตาย ผู้ใช้จะไม่ได้รับดาเมจ!
ข้อจำกัด: สายนักฆ่า
------
“ทักษะนี้...ทำไมมันเหมือนกับ..”
อู๋เทียนเหลือบมองหนังสือทักษะ ด้วยสีหน้าแปลกประหลาดปนลามก
ถ้าให้พูดในแง่ลามก มันก็เหมือนกับการเปลี่ยนตัวเองเป็นอสุจิแล้วฉีดเข้าไปหลบในร่างสาวๆชัดๆ แต่เอาเถอะ นี่ก็พอเข้าใจได้ เพราะสัตว์ประหลาดตัวฟ้านั่น มันสามารถอาศัยอยู่ในร่างกายของหวังซางเหอได้ ส่วนเรื่องที่มันสามารถควบคุมหวังซางเหอ...... น่าจะเป็นลูกเล่นอื่น
“ตกใจหมดเลย!!” มู่หวงเออร์เห็นสถานการณ์พลิกผันก็โล่งใจ
เมื่อสัตว์ประหลาดตัวฟ้าตาย หวังซางเหอก็หมดสติล้มลงกับพื้น กรงแห่งความเงียบงันก็หายไป ทั้งสองสาวจึงกลับมาเป็นปกติ
"ไม่นึกเลยว่านายจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับทองจริงๆ" มู่หวงเออร์มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเดา ว่าบางทีอู๋เทียนอาจจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับทอง แต่นั่นก็เป็นแค่การคาดเดาในใจ โอกาสที่จะเป็นจริงก็น้อยมาก แต่ตอนนี้มอนสเตอร์ตัวนั้น "พูดออกมา" เธอก็เลยมั่นใจ!
"นายสามารถต้านทานความเงียบ(สถานะใบ้)ได้ เป็นเพราะอุปกรณ์ชิ้นนี้เหรอ?"
มู่หวงเออร์เพิ่งสังเกตเห็นที่คอของอู๋เทียน มันส่องแสงสีแดงเลือดระยิบระยับ ราวกับไข่มุก
"ใช่ เป็นอุปกรณ์ระดับทอง"
อู๋เทียนรู้ว่ามู่หวงเออร์มีภูมิหลังไม่ธรรมดา ต้องดูออกว่าอุปกรณ์นี้อยู่ในระดับไหน จึงไม่ปิดบัง
เพราะยังไงซะ เมื่อ 【ดวงใจแห่งความเงียบงัน】 เริ่มแสดงผลพิเศษ ก็จะมี "เอฟเฟกต์" ปรากฏขึ้น นี่เป็นเอกลักษณ์ของอุปกรณ์ระดับทอง คนอื่นสามารถดูออกได้ง่าย อย่างตอนนั้น พวกทีมผู้ตื่นรู้ในโลกก็อบลินที่คิดแย่งอาลิเซีย ก็สังเกตเห็นเพราะจุดนี้เช่นกัน
"สุดยอดไปเลย!"
มู่หวงเออร์ดวงตาเป็นประกาย ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนประโยคเหล่านั้นลงไป
ในใความคิดเธอ เธอไม่คิดว่าอู๋เทียนจะได้รับอุปกรณ์นี้มาด้วยฝีมือตัวเองคนเดียว เพราะต่อให้เป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับทอง ก็ต้องใช้เวลาในการเติบโต คาดว่าคงมีขุมอำนาจที่ยิ่งใหญ่มากๆ สังเกตเห็นพรสวรรค์พิเศษของอู๋เทียน เลยดึงเขามาเข้าร่วมขุมอำนาจนั้น!
และอีกฝ่ายถึงขั้นแจกทักษะระดับทอง! อุปกรณ์ระดับทอง! คาดว่าอนาคตของอู๋เทียนได้ถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว!
"อิจฉานายจริงๆ!"
มู่หวงเออร์พูดจากใจ กอดรูปปั้นเทพในอ้อมแขน ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถเริ่มต้นแบบเหนือชั้นเหมือนกับอู๋เทียน แต่เธอก็มีเส้นทางของตัวเอง
ตราบใดที่เธอได้รับมรดกดวงใจแห่งฟีนิกซ์ อนาคตก็ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน!
"???"
อู๋เทียนงง ไม่รู้เลยว่ามู่หวงเออร์คิดอะไรอยู่ เขามองหวังชางเหอที่นอนอยู่บนพื้น แล้วถามหยางอี้อี้ "พี่ พี่ว่าจะทำยังไงดี"
แน่นอน ที่เขาหมายถึง คือจะจัดการกับหวังซางเหออย่างไร?
"..."
หยางอี้อี้กัดฟัน แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร แต่ก็ลังเล เธอเป็นแค่เด็กสาว ถึงแม้ว่าจะเคยฆ่ามามากมาย แต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ ตอนนี้ต้องลงมือกับมนุษย์ที่ไม่สามารถต่อต้านได้ เธอก็อดลังเลไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น หวังซางเหอน่ะถูกควบคุม...
“ฆ่าทิ้งเถอะ”
มู่หวงเออร์พูดอย่างเย็นชา “หวังซางเหอไม่ใช่คนดีอะไร เรื่องเลวร้ายที่เขาทำ พี่อี้อี้ก็เคยได้ยิน ครั้งนี้ที่ออกมา ฉันตั้งใจจะใช้เขาเป็นเหยื่ออยู่แล้ว ใช้เสร็จก็ฆ่าทิ้ง!”
"เขากล้าคิดไม่ซื่อกับพี่อี้อี้ ฉันต้องฆ่าเขา!"
คำพูดเหล่านี้เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ปะทุขึ้น!
อู๋เทียนที่กำลังจะเอ่ยเสนอ พอเห็นจิตสังหารของมู่หวงเออร์ ก็ถึงกับสะดุ้ง
ถึงขั้นนี้คงไม่ผิดแล้ว พวกเธอสองคน ... เป็นยูริจริงๆสินะ(หญิงxหญิง)?
ให้ตายเหอะ นี่มันสุดยอดไปเลย.... อู๋เทียนกำลังนึกถึงภาพที่ไม่เหมาะสมในหัว เป็นภาพที่สาวงามสองคนกำลัง.....
ไม่ได้แล้ว คิดต่อไปไม่ได้แล้ว!
อู๋เทียนกลืนน้ำลาย บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
“เสี่ยวเทียน นายว่าไง” หยางอี้อี้มองอู๋เทียน “ดูเหมือนว่าเขาจะถูกมอนสเตอร์ควบคุม เราควรฆ่าเขามั้ย”
"ฆ่า!" อู๋เทียนตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ข้อแรก หวังซางเหอคิดไม่ซื่อกับพี่ ข้อสอง เขาไม่ใช่คนดี ข้อสาม เขารู้มากเกินไป"
"ตกลง!"
หยางอี้อี้เชื่อใจอู๋เทียนมากที่สุด พออู๋เทียนพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกสบายใจ เหวี่ยงขวานยักษ์ตัดลงไป!
ตูม!
ตัดอีกที!
ตูม!
ขวานปีศาจสามานย์ ตัดร่างหวังซางเหอเป็นชิ้นๆ
เมื่อเห็นฉากนี้ อู๋เทียนก็เกิดอาการขนลุกขนพอง
พี่สาว! ฆ่าธรรมดาก็พอ ทำไมต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ด้วย?
ดูเหมือนหยางอี้อี้จะมองออกว่าอู๋เทียนกำลังคิดอะไรอยู่ เธอหันมาพูดว่า "เขาถูกมอนสเตอร์แฝงตัว บางทีพอฟื้นขึ้นมามอนสเตอร์ตัวนั้นก็อาจจะปรากฏตัวขึ้นอีกก็ได้ ฉะนั้น ฉันจะกำจัดพาหะที่มันใช้พักพิง สับเขาเป็นชิ้นๆๆ ดีกว่า!"
สิ้นเสียง
【ฟันลมหมุน】!
【ฟันลมหมุน】!
ช่างน่าสงสารหวังชางเหอ ยังไม่ทันได้เผยธาตุแท้ออกมา ก็ถูกสาวน้อยที่บ้าคลั่งสับเป็นชิ้นๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ กลายเป็นเถ้าธุลี
"เอาล่ะ คนที่มากับเขาก็ตายหมดแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ" มู่หวงเออร์ยิ้ม ขยับมือเล็กๆ กุมมือของอู๋เทียนอย่างอ่อนโยน