บทที่ 104 - เมืองหลินหยวนของเรายังต้องมาขอบใจนายด้วยงั้นสิ?

บทที่ 104 - เมืองหลินหยวนของเรายังต้องมาขอบใจนายด้วยงั้นสิ?

"ปาร์ตี้หมิงเฉินอยู่ที่ไหนกัน"

ผู้ตรวจการหลินนึกถึงกลุ่มของเฉินหมิงขึ้นมาเป็นอันดับแรก

ในเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขนาดนี้ในเขตที่หนึ่ง

พวกเฉินหมิงก็คงหนีไม่พ้นที่จะได้รับผลกระทบไปด้วยแน่ๆ

ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ของพวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง...

"หวังว่าคงจะปลอดภัยดีนะ"

ผู้ตรวจการหลินมองลงไปยังอเวจีที่พังพินาศอยู่เบื้องล่าง

การที่พื้นที่อเวจีขนาดใหญ่ได้รับความเสียหายถึงเพียงนี้

คงจินตนาการไม่ออกเลยว่าต้องผ่านการต่อสู้ระดับไหนมา

ถ้าดาวรุ่งพุ่งแรงที่เปี่ยมไปด้วยศักยภาพอย่างเฉินหมิงต้องมาเป็นอะไรไปล่ะก็...

ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของสมาพันธ์เลยทีเดียว

"ใช่ๆ ไอ้เด็กพวกนั้นมันต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแน่ๆ!"

"หาตัวให้เจอ ต้องเค้นถามให้รู้เรื่อง"

พวกคนจากเมืองหลินหยวนไม่ได้สนใจความเป็นความตายของพวกเฉินหมิงหรอก

พวกเขาร้อนใจอยากจะสืบหาความจริงเบื้องหลัง 'โศกนาฏกรรมอเวจี' ในครั้งนี้มากกว่า

ทรัพยากรทั้งหมดในเขตที่หนึ่งชั้นนอกเชียวนะ...

หายวับไปกับตาหมดเลย!

นี่มันยิ่งกว่ามหาโจรปล้นบ้านเสียอีก!

พวกผู้บริหารระดับสูงของเมืองหลินหยวน ในตอนนี้แทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว

"พวกเขายังอยู่ในอเวจีเขตนี้แหละ..."

เจ้าเมืองเซี่ยเอ่ยขึ้นช้าๆ

สายลมแผ่วเบาพัดผ่านหน้าเขาไป แล้วเลือนหายไปในพริบตา

"ไปกันเถอะ"

...

...

อีกด้านหนึ่ง

บริเวณด้านนอกของลานกว้างที่มีกระแสพลังปั่นป่วน

เฉินหมิงตรวจดูผลประกอบการจากการกวาดล้างอเวจีทั้งหมดในครั้งนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ในมิติเก็บของทางจิตของเขา

อัดแน่นไปด้วยทรัพยากรหายากหลากหลายชนิดกองพะเนินเทินทึก

มีเยอะจนพอจะตั้งตัวเป็นพ่อค้าขายส่งทรัพยากรหายากได้สบายๆ เลยทีเดียว

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ

ไม่มีทรัพยากรธาตุมิติชิ้นที่สองโผล่มาให้เห็นเลย

"ดูเหมือนการที่ได้เจอเจ้าวัวดำตัวใหญ่นั่น จะเป็นความโชคดีล้วนๆ น่าจะเป็นทรัพยากรธาตุมิติเพียงชิ้นเดียวที่มีอยู่ในอเวจีเขตนี้ล่ะมั้ง"

เฉินหมิงถอนหายใจยาว

ถึงจะแอบผิดหวังอยู่นิดหน่อย แต่ก็อยู่ในระดับที่พอรับได้

ทรัพยากรธาตุมิติไม่ใช่ผักปลาตามตลาดสักหน่อย

แค่โผล่มาให้เห็นชิ้นนึงก็ถือว่าบุญโขแล้ว

"ในเมื่ออเวจีเกิดจากการทับซ้อนของมิติสองโลก ตามหลักการแล้ว..."

"มันก็น่าจะมีของวิเศษธาตุมิติเจ๋งๆ ซ่อนอยู่บ้างสิ"

ถึงจะรู้ว่ามิติที่ทับซ้อนกัน กับทรัพยากรธาตุมิติ มันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันโดยตรงก็ตามที

แต่เฉินหมิงก็ยังไม่ยอมถอดใจง่ายๆ

เขตชั้นนอกยังมี [เขาหักมายาเวหา] โผล่มาให้เห็นได้ตั้งชิ้นนึงเลยนี่นา

เขตชั้นใน เขาก็ไม่ได้โลภมากขออะไรเยอะแยะหรอก

ไม่ได้เรียกร้องระดับของไอเท็มด้วย...

ขอแบบนี้อีกสักสองสามชิ้น คงไม่มากเกินไปใช่ไหม?

"น่าจะถึงเวลาแล้วล่ะมั้ง"

เฉินหมิงเบนสายตากลับไปมองรอยแยกมิติบนลานกว้างอีกครั้ง

สถานการณ์การกวาดล้างอเวจีอีกฝั่ง

ก็น่าจะใกล้เสร็จแล้วเหมือนกัน

ถึงแม้การค้นหาทรัพยากรธาตุมิติในอเวจีฝั่งนี้จะไม่คืบหน้า

แต่ทรัพยากรพลังจิตบริสุทธิ์จากต่างโลก ก็เป็นอะไรที่น่าตั้งตารอไม่น้อย

และยิ่งไปกว่านั้น...

สำหรับอเวจีฝั่งนู้น เฉินหมิงไม่ได้ออมมือให้เลยสักนิด

เขาปล่อยกองทัพมารกระดูกออกไปเหยียบแสนตัว

มืดฟ้ามัวดิน เดินทัพกันอึกทึกครึกโครม

เป้าหมายคือการกวาดล้างพื้นที่อเวจีฝั่งนู้นทั้งหมดให้เกลี้ยง

เพราะยังไงซะ ทรัพยากรพลังจิตก็ถือเป็นของหายาก

ถ้าไม่กอบโกยมาให้เยอะๆ จะไปพอยาไส้อะไรล่ะ

แถมฝั่งตรงข้ามก็เป็นต่างโลกด้วย...

เฉินหมิงเลยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด

คำสั่งที่เขาให้ไปคือกวาดล้างสัตว์ประหลาด ไม่ได้สั่งให้ไปเข่นฆ่าผู้เปลี่ยนอาชีพของโลกนู้นเสียหน่อย

เฉินหมิงน่ะเป็นคนดีจะตายไป

ตอนนี้ยังไม่ได้มีความคิดอยากจะเป็นจอมมารกระดูกผู้ชั่วร้ายที่ไปรุกรานโลกของคนอื่นหรอกนะ

ในขณะนั้นเอง

ก็มีเสียงแหวกอากาศดังมาจากที่ไกลๆ

ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งสิบกว่าคนก็เหาะเหินเดินอากาศมา

ทุกคนล้วนเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพเลเวล 40 ขึ้นไปทั้งสิ้น!

และสองคนที่นำหน้ามา ก็คือเจ้าเมืองเซี่ยและผู้ตรวจการหลินที่พาเฉินหมิงมายังอเวจีนี่เอง

เมื่อเห็นว่าเฉินหมิงปลอดภัยดี

ผู้ตรวจการหลินก็พยักหน้าเบาๆ

ถือว่าเบาใจลงไปเปราะหนึ่ง

"รอยแยกมิติ!"

แต่สายตาของเจ้าเมืองเซี่ย กลับพุ่งเป้าไปที่ลานกว้างเบื้องหน้าเป็นอันดับแรก

ในบริเวณที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระแสพลังปั่นป่วนนั้น มีรอยแยกยาวเหยียดพาดผ่านกลางอากาศธาตุ

นี่มันรอยแยกมิติชัดๆ!

สายตาของเจ้าเมืองเซี่ยดูลึกล้ำ สีหน้าเคร่งเครียดเอาการ

ตอนนั้นเอง

กลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพจากเมืองหลินหยวนที่ตามมาด้านหลัง ก็สังเกตเห็นรอยแยกมิตินี้เช่นกัน

พวกเขาเผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

"ทำไมถึงมีรอยแยกมิติโผล่มาตรงนี้ได้ล่ะ เมื่อก่อนไม่เห็นจะมีเลยนี่"

"รอยแยกมิติใหญ่เบ้อเริ่มเลย!"

หลายคนอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

ในอเวจีก็มีรอยแยกมิติที่พังทลายอยู่บ้างเหมือนกัน

ถือเป็น 'ของขึ้นชื่อ' อย่างหนึ่งในอเวจี

แต่รอยแยกมิติพวกนั้นมันไม่ได้สมบูรณ์หรอกนะ

ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่รอยแตกเล็กๆ เท่านั้น

อันที่ใหญ่ที่สุด ก็มีขนาดแค่เท่าท่อนแขนเท่านั้นแหละ

ถึงกระนั้น มันก็ยังอันตรายสุดๆ อยู่ดี

แต่ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้...

กลับมีรอยแยกมิติที่สมบูรณ์แบบปรากฏอยู่

"หรือว่ามันเพิ่งจะโผล่มาหมาดๆ กัน?"

"ที่สัตว์ประหลาดในอเวจีถูกล้างบาง จะเกี่ยวอะไรกับรอยแยกมิตินี้ไหมนะ?"

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของเมืองหลินหยวนต่างครุ่นคิดกันหัวหมุน

แล้วก็โยงเรื่องที่สัตว์ประหลาดถูกกำจัดเกลี้ยงไปผูกกับเรื่องนี้ทันที

"พวกเธอคือปาร์ตี้หมิงเฉินใช่ไหม?"

ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของเมืองหลินหยวนร่อนลงพื้น แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเฉินหมิง

"เมื่อกี้ในอเวจีเขตนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เขาเอ่ยปากถาม

เมื่อได้ยินคำถามนั้น

ฉินจือเสวี่ย, หลินเวย และซุนหยางต่างก็นิ่งเงียบไปตามๆ กัน

เกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ...

แล้วพวกเราจะไปตอบได้ยังไงล่ะ?

จะให้บอกว่าเฉินหมิงอัญเชิญกองทัพจากยมโลกมากวาดล้างอเวจีงั้นเหรอ?

ข้ออ้างนี้ไม่ว่าจะฟังมุมไหนมันก็ดูเวอร์วังเกินไปหน่อย

ดังนั้น ทั้งสามคนจึงรู้ตัวดีว่าควรจะหุบปากไว้จะดีกว่า

เรื่องพรรค์นี้ ต้องให้เฉินหมิงเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะเล่าหรือไม่เล่า

"อ้อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ..."

เฉินหมิงทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขามองซ้ายมองขวา

แล้วก็ชี้ไปที่รอยแยกมิติบนลานกว้างเบื้องหน้า

ก่อนจะพูดหน้าตาเฉยว่า:

"พอไอ้เจ้านี่โผล่มา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมสัตว์ประหลาดในอเวจีถึงได้คลุ้มคลั่งกันขึ้นมา"

"ก็เลยไม่มีทางเลือก ฉันก็เลยต้องจัดการสัตว์ประหลาดแถวนี้ให้หมด จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์มอนสเตอร์สไตรก์พุ่งเป้าไปถล่มเมืองหลินหยวนไงล่ะ"

ผู้เปลี่ยนอาชีพของเมืองหลินหยวนคนนั้นถึงกับกะพริบตาปริบๆ

สีหน้าแข็งค้างไปเลย

"แค่นี้เนี่ยนะ?"

"แค่นี้จริงๆ เหรอ?"

เฉินหมิงพยักหน้า "ใช่แล้ว แค่นี้แหละ ง่ายๆ แค่นี้เลย"

ผู้เปลี่ยนอาชีพของเมืองหลินหยวน: "..."

ถ้าฟังจากที่พูดเนี่ย

เมืองหลินหยวนของเรายังต้องมาขอบใจนายด้วยงั้นสิ?

ด้านบน

เมื่อได้ยินข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยของเฉินหมิง

แม้แต่ผู้ตรวจการหลินยังอดมุมปากกระตุกไม่ได้

ไอ้เด็กนี่มันพูดจาเหลวไหลชัดๆ

รอยแยกมิติทำให้สัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่งเนี่ยนะ?

แล้วแถมยังตัวคนเดียวจัดการกับสัตว์ประหลาดที่คลุ้มคลั่งทั้งหมดได้อีก?

"นายจัดการยังไง?"

ครูใหญ่ของเมืองหลินหยวนคนหนึ่งจ้องเขม็งไปที่เฉินหมิงด้วยสีหน้าถมึงทึง

"ก็ฆ่าทิ้งให้หมดไง แล้วจะให้จัดการยังไงอีกล่ะ"

เฉินหมิงตอบหน้าตาย

"เหอะ..."

กลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพของเมืองหลินหยวนถึงกับหัวเราะเยาะด้วยความโมโห

นายเป็นแค่ผู้เปลี่ยนอาชีพเลเวล 10 ดันมาบอกว่าถล่มอเวจีซะราบเป็นหน้ากลองเนี่ยนะ?

หลอกผีเถอะ!!

"ถ้างั้น ที่นายพูดหมายความว่า ทรัพยากรทั้งหมดในเขตที่หนึ่งชั้นนอก ตอนนี้ตกอยู่ในมือนายหมดแล้วใช่ไหม?"

พวกผู้บริหารระดับสูงของเมืองหลินหยวนขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเฉินหมิงแล้ว

ขอแค่ทรัพยากรยังอยู่ก็พอ

"ก็แหงล่ะ สัตว์ประหลาดในอเวจีดรอปทรัพยากร ฉันเป็นคนฆ่า มันก็ต้องตกเป็นของฉันสิ"

เฉินหมิงตอบอย่างหน้าตาเฉย

ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้ เจ้าเมืองเซี่ยไม่ได้ตั้งกฎเกณฑ์อะไรไว้นี่นา

พอไม่มีกฎ

นั่นก็แปลว่าใครมีฝีมือก็เอาไปได้เลยไม่ใช่เหรอ?

"นี่นาย..."

กลุ่มคนถึงกับพูดไม่ออก

"ท่านเจ้าเมืองเซี่ย!"

พวกเขาพร้อมใจกันหันไปมองเจ้าเมืองเซี่ย

ถึงจะไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดในอเวจีพากันม่องเท่งไปได้ยังไงก็เถอะ

แต่มันน่าจะเกี่ยวข้องกับรอยแยกมิตินี้จริงๆ

บางทีอาจจะเป็นเพราะพลังมิติที่ผิดปกติ หรืออาจจะเป็นเพราะปัจจัยอื่นๆ ก็ได้

ถึงทำให้สัตว์ประหลาดในอเวจีพากันตายเรียบแบบนี้

ส่วนเฉินหมิง...

ไอ้หมอนี่มันต้องฉวยโอกาสแน่ๆ!

แอบฉกทรัพยากรจากสัตว์ประหลาดที่ตายเกลื่อนไปจนหมดเกลี้ยง

นับว่ามันฟลุ๊คสุดๆ ไปเลย!