บทที่ 105 - ถ้านายกล้าเข้าไป ฉันจะเรียกนายว่าพ่อเลยวันนี้

บทที่ 105 - ถ้านายกล้าเข้าไป ฉันจะเรียกนายว่าพ่อเลยวันนี้

ถ้าขืนปล่อยให้เฉินหมิงกอบโกยทรัพยากรทั้งหมดไปได้อย่างง่ายดายแบบนี้

เมืองหลินหยวนของพวกเขา...

จะไม่กลายเป็นไอ้โง่ให้เขาหลอกกินฟรีหรอกเหรอ?

ดังนั้น คนของเมืองหลินหยวนจึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่เจ้าเมืองเซี่ยเท่านั้น

เพราะถ้าเจ้าเมืองเซี่ยไม่ออกปากสั่งการ

พวกเขาก็คงทำอะไรเฉินหมิงไม่ได้อยู่ดี

ในขณะนั้น

ในที่สุดเจ้าเมืองเซี่ยก็ละสายตาจากรอยแยกมิติ

แล้วหันมามองกลุ่มคนจากเมืองหลินหยวน

"กฎถูกตั้งไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หากพวกคุณมีข้อกังขา ก็จงหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้ว่าสัตว์ประหลาดอเวจีในบริเวณนี้ไม่ได้ถูกเฉินหมิงเป็นคนลงมือสังหาร"

"มิเช่นนั้น ตามกฎแล้ว ทรัพยากรเหล่านี้ก็ย่อมตกเป็นของเฉินหมิงอย่างถูกต้อง"

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ บรรดาผู้คนจากเมืองหลินหยวนต่างก็เงียบกริบ

สัตว์ประหลาดอเวจีตายกันแบบพิลึกพิลั่นกันหมด

แถมเรื่องราวก็จบลงอย่างรวดเร็วเกินไป

ตั้งแต่ที่ค่าพลังงานบนศิลาโลหะเริ่มมีความผิดปกติ

จนกระทั่งดิ่งลงไปแตะที่ศูนย์

ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเท่านั้น

ตอนนี้ทั่วทั้งเขตที่หนึ่ง มีเพียงซากศพของสัตว์ประหลาดทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

ไม่เห็นแม้แต่เงาของ 'ศัตรู' เลยสักคนเดียว

แล้วพวกเขาจะไปหาหลักฐานมาจากไหนกันล่ะ?

ให้ขุดดินลงไปสามศอกเพื่อหาหลักฐานงั้นเหรอ

หรือจะให้ไปปั้นน้ำเป็นตัว สร้างศัตรูในจินตนาการขึ้นมาสักคน?

เอาเข้าจริงๆ ประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ

ถ้าเรื่องนี้มันเป็นฝีมือของรอยแยกมิติจริงๆ

พวกเขาก็ไม่กล้าเข้าไปสืบอยู่ดีแหละ

ไอ้ของพรรค์นี้ ขืนมุดหัวเข้าไปก็มีแต่ตายกับตาย

จะให้พวกเขาเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อสืบหาความจริงน่ะเหรอ...

ขอผ่านดีกว่า

ใครอยากอายุสั้นก็เชิญเลย!

คำพูดของเจ้าเมืองเซี่ย ดูเหมือนจะลำเอียงเข้าข้างเฉินหมิงอยู่ไม่น้อย

ซึ่งในความเป็นจริง

เจ้าเมืองเซี่ยก็กำลังลำเอียงเข้าข้างเฉินหมิงอยู่จริงๆ นั่นแหละ

ส่วนความจริงเบื้องหลังการตายหมู่ของสัตว์ประหลาดอเวจี รวมถึงบทบาทของเฉินหมิงในเหตุการณ์นี้...

เขาไม่ได้คิดที่จะขุดคุ้ยให้ลึกซึ้งหรอก

เจ้าเมืองเซี่ยทอดสายตามองลงไปยังเฉินหมิงเบื้องล่าง

เขารู้สึกสนใจในตัวเด็กหนุ่มคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

ดูท่าว่าในอนาคต มณฑลเจียงหนานคงจะให้กำเนิดบุคคลระดับตำนานขึ้นมาแล้วล่ะมั้ง

เมื่อเทียบกับเรื่องนี้แล้ว

ทรัพยากรเล็กๆ น้อยๆ ในอเวจีพวกนี้ แทบจะไม่มีค่าอะไรเลย

เขตที่หนึ่งหมดไปแล้วไงล่ะ

ทรัพยากรในเขตอื่นก็ยังอยู่นี่นา?

ไม่ได้สูญหายไปทั้งหมดเสียหน่อย

"ในเมื่อสัตว์ประหลาดอเวจีในเขตที่หนึ่งตายกันหมดแล้..."

ผู้ตรวจการหลินกระแอมเบาๆ แล้วรีบเปลี่ยนคำพูดใหม่:

"ในเมื่อพวกเธอจัดการจนหมดแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่แต่ในเขตชั้นนอกแล้วล่ะ"

"ตามพวกเราเข้าไปในเขตชั้นในกันเถอะ"

กระแสคลื่นพลังงานในเขตชั้นในของอเวจี

ใกล้จะปะทุเต็มทีแล้ว

การเข้าไปในตอนนี้ ก็นับว่ามาได้จังหวะพอดี จะได้ไม่พลาดโอกาสสำคัญ

ตอนแรก ตามแผนที่วางไว้ ทีมอันดับหนึ่งจากแต่ละเมืองจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในกิจกรรมกระแสคลื่นพลังงานมากนัก

เพราะโอกาสทองระดับนี้

ไม่ใช่สิ่งที่กลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพเลเวล 10 จะสามารถรับมือไหว

แต่ก็ยังพอให้เข้าไปเก็บเกี่ยวผลพลอยได้เล็กๆ น้อยๆ ได้บ้าง

ทว่า มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่า เฉินหมิงนั้นมีความพิเศษเหนือใคร

ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ...

ผลงานสุดอลังการในดันเจี้ยน 'หุบเขาราตรี' ที่อยู่นอกเมืองอวิ๋นไห่นั่นก็เป็นเครื่องการันตีชั้นดีแล้ว

"ผมยังมีธุระอีกนิดหน่อย ถ้าพวกท่านรีบ จะล่วงหน้าไปก่อนก็ได้นะครับ?"

เฉินหมิงกล่าวแทรกขึ้นมาในจังหวะนั้น

เขาจำเป็นต้องเดินทางผ่านรอยแยกมิติ เพื่อกลับไปยังอเวจีต่างโลกอีกครั้ง

เพราะยังมีกองทัพมารกระดูกและสมบัติที่ปล้นมาได้ รอให้เขาไปเก็บกู้อยู่

แต่พอพูดจบประโยคนี้

ยังไม่ทันที่เจ้าเมืองเซี่ยและผู้ตรวจการหลินจะได้ตอบอะไร

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของเมืองหลินหยวนกลับตาลุกวาวขึ้นมาทันที

ราวกับว่าพวกเขาจับจุดสำคัญอะไรบางอย่างได้

"ฮ่าๆ พวกเราไม่รีบหรอก!"

"ใช่ๆๆ พวกเราไม่ได้รีบอะไรเลยสักนิด!"

"อเวจีนั้นกว้างใหญ่ไพศาลนัก หนทางสู่เขตชั้นในก็แสนยาวไกล ให้พวกเราร่วมทางไปด้วยดีกว่า"

"หลานชายเฉินหมิง ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเรารอได้!"

ท่าทีของกลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพระดับสูงเมืองหลินหยวนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ในขณะเดียวกัน

สายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปที่เฉินหมิงเขม็ง ราวกับฝูงหมาป่าหิวโซที่กำลังจ้องมองก้อนเนื้ออันโอชะ

มีธุระงั้นเหรอ?

ในเมื่อสัตว์ประหลาดอเวจีก็ถูกกวาดล้างไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ยังมีธุระบ้าบออะไรให้ต้องทำอีก?

คำตอบมันก็เห็นๆ กันอยู่...

ไอ้เด็กนี่มันต้องมีอะไรปิดบังอยู่แน่ๆ!

และก็มีแนวโน้มสูงมากที่จะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สัตว์ประหลาดตายหมู่ในอเวจีครั้งนี้

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...

ไม่ไปเว้ย!

ยังไงก็ไม่ยอมไปเด็ดขาด!

พวกเขาตั้งใจจะอยู่ดูให้เห็นกับตาว่าไอ้เด็กเฉินหมิงนี่มันกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่

"เอ่อ..."

เฉินหมิงมองดูท่าทีของกลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพเมืองหลินหยวนที่เปลี่ยนสีหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับส่งยิ้มแป้นแล้นมาให้เขา

เฉินหมิงรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจสภาพจิตใจของคนพวกนี้เท่าไหร่...

คงทำได้แค่เคารพการตัดสินใจล่ะมั้ง

"งั้นก็ตกลงครับ"

"ก็ไม่ได้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอก"

ยังไงเขาก็แค่ต้องเดินไปกลับผ่านรอยแยกมิติรอบเดียวเท่านั้นแหละ

ตอนแรกกะจะให้พวกเขาล่วงหน้าไปก่อน

จะได้ไม่ต้องมาเห็นตอนที่เขาเดินเข้าไปในรอยแยกมิติคนเดียวให้ตื่นตระหนกกันเล่นๆ

แต่ในเมื่อ...

ทุกคนอยากจะดูนัก

เขาก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ

"ไม่ทราบว่าหลานชายเฉินหมิง ยังมีธุระอะไรอีกงั้นเหรอ?"

ครูใหญ่ของเมืองหลินหยวนคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม

"ถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยเหลือ ก็บอกมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

เฉินหมิงส่ายหน้า

"ไม่ต้องหรอกครับ"

จากนั้น เขาก็เดินตรงไปยังลานกว้างที่ปกคลุมไปด้วยกระแสพลังปั่นป่วน

"แค่เข้าไปทำธุระนิดหน่อยในรอยแยกมิตินี้แหละครับ แป๊บเดียวเอง ไม่เสียเวลาหรอก"

พอพูดจบประโยค

ทั้งลานก็เงียบกริบลงในทันที

บรรยากาศนิ่งสนิทไปสองวิครึ่ง

ยกเว้นฉินจือเสวี่ยและเพื่อนอีกสองคน

บรรดาผู้เปลี่ยนอาชีพเมืองหลินหยวน ไปจนถึงผู้ตรวจการหลินและเจ้าเมืองเซี่ยที่ลอยอยู่กลางอากาศ ต่างก็จ้องมองเฉินหมิงเป็นตาเดียว

ไอ้หมอนี่มันพร่ำเพ้ออะไรอยู่?

หรือว่าพวกเขาหูฝาดไปเอง?

เข้าไปทำธุระ... ในรอยแยกมิติเนี่ยนะ?

บ้าที่ไหนมันจะเข้าไปทำธุระในรอยแยกมิติกันวะ?!

อยากตายนักหรือไง?

"นี่นาย..."

"พูดจริงดิ?"

ท่ามกลางความเงียบงัน

กลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพเมืองหลินหยวนมองเฉินหมิงด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า

"เฮ้อ..."

ชายชราคนหนึ่งส่ายหน้าเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบ

"รอยแยกมิติ ไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะสามารถย่างกรายเข้าไปได้หรอกนะ"

"ไอ้หนูเอ๊ย ช่างโอหังเสียจริง ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย"

ในสายตาของคนเมืองหลินหยวน

การกระทำของเฉินหมิงเหมือนกับคนสิ้นหวังที่จนตรอก

เพื่อที่จะปกปิดความจริงเรื่องที่ตัวเองแอบฉกทรัพยากรจากสัตว์ประหลาดในอเวจีไป

ถึงขั้นกล้าพูดเรื่องบ้าๆ อย่างการเข้าไปในรอยแยกมิติออกมาได้

เหอะๆ...

วัยรุ่นก็แบบนี้แหละน้า

ผู้เปลี่ยนอาชีพหนุ่มคนหนึ่งมองเฉินหมิงด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน

"ไหนๆ ลองเข้าไปให้ดูหน่อยสิ?"

"ถ้านายกล้าเข้าไป ฉันจะเรียกนายว่าพ่อเลยวันนี้"

เขากะจะหักหน้าเฉินหมิง

ให้อับอายจนแทรกแผ่นดินหนี

แล้วก็ถือโอกาสตีเหล็กตอนที่กำลังร้อน...

บีบให้อีกฝ่ายยอมคายความจริงเรื่องสาเหตุการตายของสัตว์ประหลาดในอเวจีออกมา

เฉินหมิง: "..."

พวกรดับสูงของเมืองหลินหยวนนี่

ทำไมแต่ละคนชอบเล่นใหญ่จังวะ?

แถมยังมีพวกชอบเที่ยวรับคนเป็นพ่อซี้ซั้วอีก...

ฉันไม่เคยมีลูกชายแบบแกเว้ย

เฉินหมิงถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความอีกต่อไป

เดินฝ่าชั้นกระแสพลังปั่นป่วน ตรงเข้าไปยังรอยแยกมิติที่อยู่ตรงกลางอย่างรวดเร็ว

"มีฝีมือพอที่จะทะลวงผ่านชั้นพลังงานมิติเข้าไปได้ ก็ถือว่ามีดีอยู่บ้างแหละนะ"

ผู้เปลี่ยนอาชีพคนหนึ่งวิจารณ์

"เสียอย่างเดียว ขี้โม้ไปหน่อย..."

"เชี่ยยยย?!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ

เขาก็เปลี่ยนคำพูดทันควัน พร้อมกับสบถคำหยาบออกมาเสียงดังลั่น

เบื้องหน้า

ท่ามกลางสายตาของทุกคน

เฉินหมิงเอื้อมมือไปสัมผัสกับรอยแยกมิติโดยไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย

วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็หายวับไปจากลานกว้างในพริบตา

"ไม่ใช่ละพวกมึง?"

"มันเข้าไปจริงๆ เหรอวะเนี่ย?!"