บทที่ 16 : คืนเดียวดูดซากอสรพิษวิญญาณมรกตจนแห้งเหือด!

บทที่ 16 : คืนเดียวดูดซากอสรพิษวิญญาณมรกตจนแห้งเหือด!

“คืนนี้จะดูดเลือดใครดีนะ...”

สิ่งแรกที่ฉู่เซิงทำก็คือการตัด ‘ตู้กับข้าวระยะยาว’ อย่างกู่เยว่ซีออกจากตัวเลือกทันที

ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจ แต่เป็นเพราะจักรพรรดินีผู้นี้ยังอ่อนแอเกินไป นักรบระดับหนึ่งขั้นกลางนั้นมีค่าพลังโลหิตอยู่เพียงน้อยนิด หากให้เขาดูดสักคำในตอนนี้ ก็คงไม่ต่างอะไรกับการดื่มน้ำเปล่า ไม่พอจะอุดร่องฟันเสียด้วยซ้ำ

“เหะๆเป้าหมายของข้า แน่นอนว่าต้องเป็น...”

สายตาของฉู่เซิงลอดผ่านรอยแยกที่ถูกปีกของตนเองฟันจนขาดออกไป ก่อนจะจับจ้องไปยังถุงสีดำใบใหญ่ที่อยู่ใต้เตียงอย่างแม่นยำ

เพราะในนั้น มี ‘บุฟเฟ่ต์เลือดงู’ สายเลือดชั้นสูงรอเขาอยู่ทั้งตัว!

แต่ทว่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

เพราะกู่เยว่ซียังไม่หลับ หากแอบกินต่อหน้านาง มีหวังถูกห้ามอย่างแน่นอน!

ดังนั้นจึงจำเป็นต้องแอบย่องเข้าไปอย่างลับๆ!

ฉู่เซิงตัดสินใจอดทนรอต่อไปก่อน โดยแสร้งทำเป็นนอนตายอยู่ในกล่องพลาสติก

ในขณะเดียวกัน กู่เยว่ซีหลังจากที่ผ่านพ้นความตกตะลึงในตอนแรกไปแล้ว ก็ค่อยๆสงบสติอารมณ์ลงได้

นางทอดสายตามองไปยัง ‘อสูรกาย’ ที่มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวในกล่องอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะเก็บกวาดซากงูแห้งบนพื้นด้วยความรู้สึกที่สลับซับซ้อน จากนั้นจึงลากร่างกายและจิตใจที่เหนื่อยล้าของตนเองล้มตัวลงนอนบนเตียง และด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ทำให้นางผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

นางหลับแล้ว!

โอกาสมาถึงแล้ว!

เมื่อฉู่เซิงมั่นใจว่าลมหายใจของกู่เยว่ซีได้กลับมาสม่ำเสมอและคงที่แล้ว เขาก็ค่อยๆมุดตัวออกมาจากกล่องอย่างระมัดระวัง ก่อนจะบินขึ้นอย่างเงียบเชียบ โดยจงใจกดเสียงการกระพือปีกของตนเองให้เบาที่สุด ราวกับเป็นสายลมยามค่ำคืนที่แทบจะสัมผัสไม่ได้

เขาบินไปร่อนลงข้างๆถุงสีดำใบใหญ่ที่อยู่ใต้เตียงอย่างแผ่วเบา

ปากถุงนั้นถูกมัดไว้อย่างลวกๆจนเหลือช่องว่างอยู่ไม่น้อย ซึ่งสำหรับเขาแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับประตูที่เปิดอ้าซ่า!

ฉู่เซิงมุดตัวเข้าไปได้อย่างง่ายดาย และในทันใดนั้น กลิ่นคาวเลือดอันหอมหวานและเข้มข้นก็ห้อมล้อมตัวเขาไว้ในทันที

ได้เวลาโซ้ยแล้ว! สหายทั้งหลาย!

เขาบินไปเกาะบนซากงู ก่อนจะใช้ [หนามแหลมทะลวงเกราะ lv3] ที่ไม่ต่างอะไรกับสว่านขนาดจิ๋วของตนเอง แทงลงไปอย่างสุดแรงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!

“ฉึก!”

ครั้งนี้ แทบจะไม่มีแรงต้านทานใดๆเลย! อีกทั้งยังไม่ต้องเสียเวลาหาจุดอ่อนอีกต่อไป!

เกล็ดหนังของอสรพิษวิญญาณมรกตที่เคยแข็งแกร่งจนยุงธรรมดาไม่สามารถทำอะไรได้นั้น ตอนนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าจะงอยปากระดับ 3 ของเขา มันก็ไม่ต่างอะไรกับกระดาษ ถูกเจาะทะลวงเข้าไปได้อย่างง่ายดาย!

และในวินาทีต่อมา เลือดแก่นแท้ของอสูรที่ทั้งทรงพลังและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าครั้งก่อน ก็ได้หลั่งไหลผ่านจะงอยปากทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที!

สุดยอด!

ฉู่เซิงรู้สึกราวกับว่าทุกเซลล์ในร่างกายของเขากำลังโห่ร้องด้วยความยินดี!

[พลังโลหิต +3.2]

[พลังโลหิต +3.5]

[พลังโลหิต +3.3...]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง และครั้งนี้ แม้แต่เสียงเตือนภัยก็ไม่มี!

เห็นได้ชัดว่า หลังจากที่วิวัฒนาการแล้ว ความสามารถในการรองรับของร่างกายเขาก็แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง สามารถทนทานต่อแรงกระแทกจากพลังงานสายนี้ได้อย่างสบายๆ!

ณ เวลานี้ เขาไม่ต่างอะไรกับชายฉกรรจ์ที่อดอยากมาสามวันสามคืน กำลังตะกละตะกลามกินโต๊ะจีนอยู่

ท้องของเขาพองขึ้นอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในเวลาไม่นาน มันก็กลายเป็นเหมือนลูกโป่งสีแดงที่ห้อยติดอยู่กับตัว ดูไปแล้วแทบจะใหญ่กว่าลำตัวของเขาเสียอีก

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังโลหิตได้ 10.5 หน่วย! ค่าพลังโลหิตปัจจุบันคือ 22.1!]

[ติ๊ง! กำลังย่อยสลายโลหิต, คาดว่าจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง, จะได้รับแต้มวิวัฒนาการ 3.2 แต้ม! และอายุขัย 10 ชั่วโมง!]

….

คำเดียว!

แค่คำเดียวเท่านั้น ก็เพิ่มค่าพลังโลหิตไปกว่าสิบหน่วย!

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาในการย่อยก็ลดลงจากสามชั่วโมงในตอนที่ดูดเลือดงูครั้งก่อน เหลือเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง!

“ให้ตายเถอะ! ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าเลยนี่หว่า!”

ฉู่เซิงถอนจะงอยปากออกอย่างพึงพอใจพลางมองดูตัวเลขบนหน้าต่างสถานะของตนเอง ในใจรู้สึกเบิกบานจนแทบจะระเบิด

ด้วยความเร็วระดับนี้ คืนนี้อย่างน้อยก็น่าจะทำค่าพลังโลหิตได้ถึงสี่สิบห้าสิบหน่วยสบายๆ!

เขาจึงนอนแผ่หลาอยู่ข้างๆซากงูอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มต้นการ ‘ย่อยอาหารหลังมื้อค่ำ’ ของตนเอง

หนึ่งชั่วโมง ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

[ติ๊ง! การย่อยโลหิตเสร็จสิ้น! ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +3.2! อายุขัย +10 ชั่วโมง!]

ฉู่เซิงรู้สึกว่าท้องที่เคยป่องกลมของตนเองพลันแฟบลงในพริบตา พร้อมกับความหิวโหยอย่างรุนแรงที่ถาโถมเข้ามาอีกระลอก

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แทงจะงอยปากของตนเองเข้าไปในซากงูอีกครั้ง

คำที่สอง!

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังโลหิตได้ 9.8 หน่วย! ค่าพลังโลหิตปัจจุบันคือ 31.9!]

หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป

คำที่สาม!

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังโลหิตได้ 8.5 หน่วย! ค่าพลังโลหิตปัจจุบันคือ 40.4!]

และแล้ว ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดที่กู่เยว่ซีกำลังหลับใหลอยู่นั้นเอง ฉู่เซิงก็ได้เริ่มต้นโหมดบุฟเฟ่ต์สุดบ้าคลั่งของเขาขึ้น

ดูดหนึ่งคำ ย่อยหนึ่งชั่วโมง แล้วก็ดูดอีกหนึ่งคำ...

เขาทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

ณ เวลานี้ เขาไม่ต่างอะไรกับจอมโจรผู้ขยันขันแข็ง ที่กำลังค่อยๆขนย้ายเสบียงในยุ้งฉางของเจ้านายออกไปทีละน้อยๆ

ตลอดทั้งคืน ฉู่เซิงทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา รวมแล้วเป็นจำนวนถึงเจ็ดครั้งเต็มๆ!

จนกระทั่งในครั้งที่แปด เขาถึงได้พบว่าภายในซากงูตัวนี้ ไม่สามารถดูดเลือดที่มีประโยชน์ออกมาได้อีกแม้แต่หยดเดียวแล้ว ที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงแค่น้ำเลือดธรรมดาๆเท่านั้น

“เอิ้ก~”

เมื่อท้องฟ้าเริ่มสาง ฉู่เซิงก็เรอออกมาอย่างพึงพอใจ และหลังจากที่การย่อยครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นลง เขาก็ได้เปิดหน้าต่างสถานะของตนเองขึ้นมาดู

พอได้เห็นตัวเลขอันงดงามที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า อารมณ์ของเขาก็ดีดขึ้นสูงจนแทบจะโบยบิน!

[โฮสต์: ฉู่เซิง]

[เผ่าพันธุ์: ยุงโลหิตปีกดาบ]

[อายุขัย: 95 วัน]

[พลังโลหิต: 48.5]

[แต้มวิวัฒนาการ: 16.5]

เพียงแค่คืนเดียว! ค่าพลังโลหิตพุ่งพรวดไปกว่าสามสิบหน่วย! แต้มวิวัฒนาการยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพิ่มขึ้นมาโดยตรงถึงสิบหกแต้ม!

สาเหตุหลักก็เป็นเพราะซากอสรพิษวิญญาณมรกตถูกดูดจนแห้งไปแล้ว มิเช่นนั้นคงจะได้มากกว่านี้อีกหน่อย...

“เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ!”

ฉู่เซิงถอนหายใจเบาๆจากนั้นจึงค่อยๆมุดตัวออกมาจากถุงอย่างเงียบเชียบ บินกลับมายังโต๊ะ แล้วก็มุดกลับเข้าไปในกล่องพลาสติกตามเดิม

หลังจากหลับตาพักผ่อนแล้ว เขาก็เริ่มครุ่นคิดว่าจะใช้แต้มวิวัฒนาการที่ได้มาเพิ่มอีกสิบกว่าแต้มนี้อย่างไรดี

เพราะอย่างไรเสียก็ต้องรอให้ค่าพลังโลหิตถึงหนึ่งร้อยหน่วยก่อนจึงจะสามารถวิวัฒนาการครั้งต่อไปได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การเก็บแต้มวิวัฒนาการเหล่านี้ไว้เฉยๆก็ดูจะเสียเปล่า สู้เอาไปอัปเกรดทักษะไม่ดีกว่าหรือ!

จะอัปเกรด [หนามแหลมทะลวงเกราะ] หรือว่าจะอัปเกรดทักษะใหม่อย่าง [คมดาบปีกวายุ] ดี? หรือว่าจะอัปเกรดทั้ง [แกะรอยโลหิต] และ [มิติเผ่าแมลง] ไปด้วยเลย?

แต่แล้ว ในขณะที่เขากำลังคำนวณหาทางที่จะใช้แต้มให้เกิดประโยชน์สูงสุดอยู่นั้นเอง

กู่เยว่ซีที่นอนอยู่บนเตียง ก็ค่อยๆพลิกตัวตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

นางบิดขี้เกียจ พลันรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ก่อนจะเตรียมตัวเริ่มต้นการฝึกฝนสำหรับวันใหม่

ตามความเคยชิน นางเดินไปยังข้างเตียง ก่อนจะก้มตัวลงเพื่อลากถุงสีดำใบใหญ่นั้นออกมา

ทว่า สัมผัสที่ได้รับกลับทำให้นางถึงกับชะงักไป

“หืม? ทำไม...มันเบาขนาดนี้?”

ลางสังหรณ์อันไม่เป็นมงคลพลันผุดขึ้นมาในใจ

นางรีบกระชากถุงใบนั้นออกมาทันที ก่อนจะกระชากปากถุงให้เปิดออก!

และในวินาทีต่อมา ม่านตาของนางก็พลันแข็งค้าง

ณ ตอนนั้น ภายในถุง ไหนเลยจะมีซากงูที่ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่?

สิ่งที่เหลืออยู่คือหนังงูที่ทั้งเหี่ยวแห้งและหดตัว ราวกับถูกตากลมมานานนับสิบปี นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างน่าสมเพช

“...”

ความเงียบ…

ความเงียบงันราวกับป่าช้าเข้าปกคลุม

หลังจากผ่านไปนานนับสิบวินาที ในที่สุดความคิดที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะทะลักทลาย แต่ก็เจือไปด้วยความสับสนมึนงงจนถึงขีดสุด ก็ได้ระเบิดก้องขึ้นในหัวของฉู่เซิง!

“อสรพิษวิญญาณมรกตของข้า!!!”

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวนี้ มันช่างอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ที่สลับซับซ้อนเกินบรรยาย

มีทั้งความเจ็บใจ ความโกรธแค้น ความคลุ้มคลั่ง

แต่สิ่งที่มากกว่านั้นกลับเป็นความสับสนมึนงงราวกับโลกทั้งใบได้พังทลายลง และความรู้สึกที่ยากจะเชื่อสายตา

กู่เยว่ซีจ้องมองซากที่ตอนนี้ได้กลายเป็น ‘หนังงูแห้ง’ โดยสมบูรณ์บนพื้นเขม็ง ก่อนจะหันขวับไปทันที

สายตาของนางคมกริบดุจดาบ พุ่งตรงไปยัง ‘ตัวต้นเหตุ’ ที่กำลังแกล้งตายอยู่บนโต๊ะ!

ต้องเป็นมันแน่!!

ทั้งห้องนี้ มีเพียงแค่มันเท่านั้นที่ดูดเลือดเป็น! ถ้าไม่ใช่ฝีมือมันแล้วจะเป็นใครไปได้?!

หมดแล้ว!

หมดสิ้นแล้ว!

ทรัพยากรในการฝึกฝนที่นางต้องขายบ้านและทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแลกมา ความหวังทั้งหมดของนางในการทะลวงสู่ระดับนักรบขั้นสองในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า…

ทั้งหมดนี้...กลับถูกยุงเพียงตัวเดียวดูดจนแห้งเหือดภายในคืนเดียวงั้นรึ?!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!

“เจ้า...เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?!”

ความคิดของกู่เยว่ซีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

นางไม่เข้าใจ!

ยุงเพียงตัวเดียว จะทนรับพลังจากเลือดแก่นแท้ของอสูรที่มหาศาลถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

ร่างกายเล็กๆของมัน บรรจุพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวขนาดนั้นลงไปได้อย่างไรกัน?

ทำไมมันถึงไม่ระเบิดร่างตายคาที่ไปเสียล่ะ?!

เรื่องนี้มันขัดต่อหลักเหตุผลโดยสิ้นเชิง!

ขัดต่อความรู้ทั้งหมดที่นางสั่งสมมาตลอดทั้งสองชาติภพเสียอีก

…………..