406 - ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

ตลอดทาง เขาสังเกตพฤติกรรมของทั้งห้าคน และพบว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นเป็นไปอย่างมีระเบียบ พวกเขาเดินเป็นกลุ่มราวกับทหาร

"หรือว่าพวกนี้จะมาจากกองทัพ?"

ดวงตาของหยางฟ่านฉายแววเย็นเยือกยิ่งขึ้น

เพิ่งออกมาจากคฤหาสน์เสวียนเว่ยโหวไม่นาน ก็โดนลอบสังหารจากกลุ่มคนที่ดูเหมือนเป็นทหารเช่นนี้

เขาจะไม่สงสัยว่าเฉินอิงหลงอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ได้อย่างไร?

แต่แล้ว หยางฟ่านก็ชะงัก

เพราะจุดหมายที่ทั้งห้าคนมุ่งหน้าไปคือ... คุกดำของตงฉ่าง!

หม่ากงกง!

ชื่อของบุคคลหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของเขาทันที

สีหน้าของหยางฟ่านมืดครึ้มลง

"ที่แท้ก็เป็นเจ้าสินะ... ฮึ!"

แม้ว่าบนใบหน้าของเขาจะปรากฏรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยโทสะ

เจ้าคนเฒ่าผู้นี้ไม่เพียงแต่แอบเปลี่ยนเป้าหมายภารกิจของเขา

ยังส่งคนมาลอบสังหารเขาอีก!

เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป!

แต่หม่ากงกงคือผู้แข็งแกร่งระดับเทียนกวน

ด้วยพลังของหยางฟ่านในตอนนี้ ยังไม่อาจสังหารอีกฝ่ายได้ เว้นแต่ว่า...

สายตาของหยางฟ่านค่อยๆ หันไปจ้องลูกแก้วพลัง แปดมังกรล่าชีวิต

เขาไม่แน่ใจว่า ด้วยพลังของตนเองในตอนนี้ จะสามารถปลดปล่อยพลังอาคมนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่

---

ทางด้านคุกดำของตงฉ่าง

ทั้งห้าคนเดินเข้าไป

"กลับมาแล้วหรือ?"

หม่ากงกงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนึ่งถือเข็มปักผ้า ดวงตาแม้ไม่มองขึ้นมา แต่ก็เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบๆ

ทั้งห้าคนคุกเข่าลง หัวหน้ากลุ่มรายงาน

"เรียนหม่ากงกง พวกเราได้ซุ่มโจมตีหยางฟ่านกลางทาง แต่มันระแวดระวังยิ่งนัก สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเราได้ล่วงหน้า!"

"แม้ว่าจะสามารถกดดันมันได้ แต่วิชาหลบหนีของมันเหนือชั้นนัก พวกเราตามไม่ทัน..."

"ขอหม่ากงกงลงโทษ!"

ทั้งห้าคนก้มหน้าจรดพื้น รอฟังคำสั่ง

หม่ากงกงพ่นลมหายใจแผ่วเบา ก่อนกล่าวขึ้น

"ในเมื่อมันสามารถหลุดรอดจากพวกเจ้าไปได้ ก็ถือว่าไม่ธรรมดา... ช่างเถอะ พวกเจ้าไปรับโทษกันเถอะ คนละสามสิบแส้"

"ขอบพระคุณหม่ากงกง!"

ทั้งห้าคนเผยสีหน้าซาบซึ้ง ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

หม่ากงกงวางเข็มปักผ้าลงช้าๆ

แววตาของเขาเย็นชา

"ไม่แปลกใจเลยที่ได้รับการสนับสนุนจากตงฉ่าง... เพิ่งจะบรรลุระดับปรมาจารย์ แต่กลับสามารถต้านทานร้านลอบสังหารได้... เกรงว่าอีกไม่นานคงจะเทียบชั้นกับสุดยอดปรมาจารย์ได้แล้ว..."

"คนเช่นนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้!"

"ไม่ใช่แค่เขา... แต่รวมถึงเถาอิงด้วย..."

"บังอาจขัดขวางผลประโยชน์ของข้า ไม่ว่าใครก็ตาม มีเพียงหนทางเดียว...ต้องตาย!"

หม่ากงกงหยิบเข็มขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนปักลงไปบนผ้าปักผืนหนึ่ง

ภาพที่ปรากฏบนผ้าเป็นเงาร่างของเทพเซียนจากสำนักเต๋า

ถึงแม้เค้าโครงจะดูเลือนราง แต่มองเผินๆ คล้ายกับสตรีนางหนึ่ง!

…

ภายนอกคุกมืดของตงฉ่าง หยางฟ่านยืนตระหง่าน สีหน้าดุดัน

เขายังไม่แน่ใจว่าอาศัยพลังวิเศษของตน จะสามารถสังหารอีกฝ่ายได้ในทันทีหรือไม่ จึงต้องดำเนินการด้วยความระมัดระวัง

"สักวันข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้ เจ้าหมาเฒ่า!"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ตลอดทางที่กลับไปยังเมืองเอี้ยนหนาน หยางฟ่านเดินไปพลางคิดไป

ยังไม่ทันถึงลานบ้าน เขาก็ได้กลิ่นหอมของเนื้ออบลอยมาแต่ไกล อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย คงไม่แน่ว่าสุนัขในหมู่บ้านบางตัวอาจโชคร้ายไปแล้ว!

เขาบ่นพึมพำในใจสองประโยค ก่อนจะก้าวเข้าไปในลานบ้าน

ขณะเดียวกัน พี่ใหญ่สุนัขก็กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร พอเห็นมีคนเข้ามา มันก็คว้าหม้อวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ในพริบตาเดียว มันก็หายลับไปในห้อง แล้วปิดประตูเสียงดังโครม

"นี่มันยิ่งทำให้มีพิรุธชัดๆ!"

เจิ้งเทียนมุมปากกระตุก มองไปที่หยางฟ่านซึ่งเดินเข้ามาที่ประตู ก่อนจะรีบลุกขึ้นทำความเคารพ

"คำนับท่านผู้ดูแล!"

"อืม ไม่ต้องมากพิธี"

หยางฟ่านโบกมือเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "สถานการณ์ในเมืองเป็นอย่างไรบ้าง?"

เจิ้งเทียนรีบส่งรายงานมาให้ "กงกง นี่เป็นรายงานที่เหยียนเล่ยส่งมา แต่เมื่อเช้านี้เขาก็นำกำลังออกไปแล้ว บอกว่าจะไปสืบสวนบางอย่าง"

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นจากด้านนอก

ทั้งสองหันไปมอง เห็นเจ้าหน้าที่ตงฉ่างคนหนึ่งควบม้าฝ่าเข้ามาด้วยความเร่งรีบ

เมื่อเห็นหยางฟ่าน เขายังไม่ทันได้ชะลอม้า ก็รีบกระโดดลงมา ก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าแล้วคลานเข้ามาข้างหน้า

"กงกง! ขอร้องล่ะ ได้โปรดช่วยหัวหน้าหน่วยเหยียนเถิด! เขากำลังจะถูกฆ่าแล้ว!"

"ว่าอะไรนะ!?"

หยางฟ่านตกใจ รีบคว้าตัวอีกฝ่ายขึ้นมาทันที สีหน้าเคร่งขรึม "เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?"

"ขอท่านรีบไปกับข้าเถิด ระหว่างทางข้าจะเล่าให้ฟัง!"

เจ้าหน้าที่ตงฉ่างมีท่าทางร้อนรน

"ตกลง!"

หยางฟ่านสั่งให้เจิ้งเทียนรวบรวมกำลังพล ส่วนตัวเขาก็รีบเดินทางไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ผู้นั้น

ระหว่างทาง หยางฟ่านก็ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของอีกฝ่าย

แท้จริงแล้ว ตลอดช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขากำลังตามล่าพวกที่เหลือรอดจากนิกายชิงทารก รวมถึงเหล่าขุนนางและพวกที่คอยช่วยเหลือพวกมัน

จากการสืบสวน พวกเขาพบว่ามีคนหนึ่งที่น่าสงสัยอย่างยิ่ง

บุคคลนั้นคือเจ้าของบ้านพักเทียนหูซานจวง...ตู้ซินเทียน

แม้ว่าเขาจะมาจากตระกูลขุนนางตู้ แต่กลับไม่ได้มีความสามารถทั้งทางด้านการปกครองหรือการต่อสู้ จึงไม่เคยได้รับการยอมรับจากวงศ์ตระกูล

อย่างไรก็ตาม บุตรีของเขา ตู้ฮุ่ยซิน กลับเป็นหญิงที่มีพรสวรรค์โดดเด่นในศิลปะการดนตรีและวรรณกรรม นางสามารถแต่งเข้าวังและกลายเป็นพระสนมของไท่จื่อ

ตามสุภาษิตว่า "บิดาได้ดีเพราะบุตรี" นับแต่นั้น ตระกูลของตู้ซินเทียนก็ก้าวขึ้นเป็นขั้วอำนาจใหม่

เขาจึงใช้เงินทองสร้างคฤหาสน์อีกหลังในเขตชานเมือง และใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย ร่ำสุราเคล้านารี

ภายหลังเขาได้ถูกชักนำเข้าสู่นิกายชิงทารก และได้รับตำแหน่งในนิกาย ด้วยสถานะบิดาของพระสนมฝ่ายไท่จื่อ ซึ่งอาจเป็นว่าที่ราชบิดาแห่งแผ่นดินในอนาคต เขาจึงช่วยปิดบังความผิดของนิกายชิงทารกครั้งแล้วครั้งเล่า

เหยียนเล่ยและพรรคพวกสืบสวนเรื่องนี้ลับๆ แต่กลับถูกตู้ซินเทียนล่วงรู้

เขาบ้าคลั่งถึงขั้นส่งคนล้อมโจมตีเหล่าเจ้าหน้าที่ของตงฉ่าง ไม่เพียงเท่านั้น ยังใช้หน้าไม้และเกราะหนักเข้าโจมตีอีกด้วย!

เหยียนเล่ยไม่ทันตั้งตัว ถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ทำได้เพียงกัดฟันสู้สุดชีวิต

…………