387 - พิษมังกรร้าย

387 - พิษมังกรร้าย

เมื่อครู่นี้ ตอนที่หยางฟ่านบุกเข้ามา เถาอิงสัมผัสได้ว่าพลังโลหิตของอีกฝ่ายมีการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน จึงเอ่ยถามว่า

"เจ้าทะลวงเข้าสู่ระดับจงซือแล้วหรือ?"

"โชคดีที่สำเร็จ"

เถาอิงยิ่งรู้สึกพอใจ

หยางฟ่านเพิ่งอายุเพียงสิบเจ็ดปี แต่กลับมีพลังระดับนี้ ต่อให้ไม่มีเขาคอยสนับสนุน อีกฝ่ายก็สามารถหาที่ยืนในตงฉ่างได้ด้วยตนเอง!

แน่นอน ว่าการมีหรือไม่มีผู้สนับสนุน ก็ยังแตกต่างกันอยู่ดี

"หรือว่าข้าควรรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม?"

ความคิดเช่นนี้แล่นเข้ามาในใจของเถาอิง

เช่นนี้ ก็จะสามารถผูกมัดกันอย่างสมบูรณ์

ชื่อเสียงและสถานะ เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์ที่สุด มันสามารถพันธนาการทั้งตนเองและอีกฝ่าย ทำให้ทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างแท้จริง

เพราะสิ่งที่เขาและเจิ้งเว่ยเหนียนกำลังจะทำต่อไปนั้น ยิ่งใหญ่อย่างยิ่ง...

—

เถาอิงเม้มริมฝีปาก แต่ยังไม่รีบร้อนกล่าวออกมา

"รอดูอีกหน่อยก่อนก็แล้วกัน"

ดังนั้น เขาจึงโยนขวดยาเพิ่มพลังโลหิตให้หยางฟ่าน

"เจ้าพึ่งทะลวงระดับไปหมาดๆ แล้วกลับมาได้รับบาดเจ็บ ต้องระวังให้ดี กลับไปพักผ่อนเสีย"

รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนเสียจนหยางฟ่านรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

"ขอรับ ท่านกงกง"

หยางฟ่านรับยามาก่อนจะรีบหายตัวไปในพริบตา

เขารู้สึกว่าแววตาของเถาอิงเมื่อครู่นี้ แปลกไปเล็กน้อย...

—

ไม่นาน หยางฟ่านกลับมาถึงตำหนักฉางชิง

พิษมังกรห้าสิบแส้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ตอนนี้ทั่วร่างของเขายังคงปวดระบม

โดยปกติแล้ว ในตงฉ่างไม่ค่อยมีใครที่สามารถทนรับโทษห้าสิบแส้ได้ หากไม่ตาย ก็พิการ หรือไม่ก็ยัดเงินเพื่อให้ผ่านพ้นไป

เมื่อถึงเวลานั้น ขันทีชราเพียงแค่สะบัดแส้เบาๆ ให้เสียงดังเปรี๊ยะๆ ทว่าแส้ไม่ได้โดนร่างของผู้ถูกลงโทษจริงๆ

แต่หากสังเกตให้ดี ตอนนี้สภาพของหยางฟ่านดูแปลกไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาแฝงแสงสีแดงจางๆ

ยิ่งเวลาผ่านไป สีแดงนั้นกลับยิ่งเข้มขึ้นเรื่อยๆ!

นี่คือพิษของมังกรพิษ!

แต่จริงๆ แล้ว มันก็ไม่ใช่พิษเสียทีเดียว

เพราะหยางฟ่านมีเครื่องรางคุ้มภัยอยู่กับตัว อีกทั้งยังฝึกฝนทักษะกายาเพชรที่แทบจะทำให้เขาต้านทานพิษทุกชนิดได้

ดังนั้น เขาไม่คิดเลยว่าตนเองจะได้รับผลกระทบจากมัน

แต่ปัญหาก็คือ—พิษของอสูรมังกรพิษระดับเทียนกวนนี้ ไม่ใช่แค่พิษ แต่มันก็เป็นยาด้วย!

เป็นยาที่ช่วยเพิ่มประสาทสัมผัสให้รุนแรงขึ้นนับร้อยเท่า!

มันสามารถขยายความเจ็บปวดของมนุษย์ได้ และแน่นอน มันก็สามารถเพิ่มพูนความรู้สึกด้านอื่นๆ ได้เช่นกัน ไม่ว่าจะเป็น ความต้องการ หรือ ความสุข...

ท้ายที่สุดแล้ว ธรรมชาติของมังกร นั้นได้ซึมซาบเข้าไปถึงกระดูกและเนื้อหนังของมัน

ดังนั้น แส้พิษมังกรที่ถูกสร้างขึ้นจากเอ็นของอสูรมังกรพิษนี้ จึงสืบทอดสรรพคุณบางอย่างของมันไปด้วย!

หยางฟ่านเดินเข้าไปในตำหนักฉางชิงโดยไม่ทันคิดอะไรเดิมทีเขาตั้งใจจะไปหาเฉินเฟยให้ช่วยทายาที่แผ่นหลังให้ แน่นอนว่าเขาสามารถหาคนอื่นช่วยก็ได้

แต่หากมีหญิงงามอยู่เคียงข้าง ใครจะไปเลือกทางอื่น?

ให้ขันทีตายซักคนมาทายาให้เขา? แค่คิดถึงท่าทางระมัดระวังเกินเหตุของพวกมัน กับท่าทางกระตุ้งกระติ้งจนขนลุก หยางฟ่านรู้สึกว่าเขาอาจหันกลับไปเสียบพวกมันด้วยง้าวของตัวเองแทน

แต่เมื่อเดินเข้าไปในตำหนักแล้ว เขากลับพบว่าผู้คนภายในตำหนักลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

และเฉินเฟยเองก็ไม่อยู่ในตำหนัก

มีเพียงเซียวซูเฟยที่อยู่ในนั้น นางสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงอ่อนเนื้อผ้าบางเบาแนบเรือนร่างอวบอิ่ม นอนเอนกายอยู่บนตั่งพลางแกว่งปลายเท้าสีขาวเนียนดุจหยก

ชายกระโปรงเลื่อนลง เผยให้เห็นท่อนขาเรียวขาวละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบ

ที่ข้อเท้านางสวมสร้อยหยกที่ร้อยด้วยเส้นไหมสีแดง ดูงดงามและมีค่าอย่างยิ่ง

ในขณะนั้น นางเอนศีรษะลงบนฝ่ามือ พลางถือหนังสือเล่มหนึ่งแกว่งเท้าไปมา

ดูเหมือนกำลังเปิดดูสมุดภาพที่ขุดออกมาจากใต้หมอนของเฉินเฟยเป็นครั้งคราวนางขมวดคิ้ว บางครั้งก็เผยรอยยิ้มเล็กๆใบหน้างดงามโดดเด่น กิริยาชวนหลงใหล ท่าทางเย้ายวนชวนให้ใจเต้น

"เสี่ยวฟ่าน เจ้ามาทำไม?"

สตรีมักไวต่อสายตาของผู้อื่น เซียวซูเฟยพลันรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง นางพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง หันกลับไปมองก็พบว่าหยางฟ่านกำลังเดินเข้ามา

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ปลายเท้าของนาง ทำให้ใบหน้าของเซียวซูเฟยขึ้นสีเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว นางรีบซุกเท้าเข้าไปใต้ชายกระโปรง

"คำนับเซียวซูเฟย"

หยางฟ่านไม่กล้ามองนาน รีบก้มหน้าคำนับ "วันนี้ไม่มีอะไรทำ ข้าจึงกลับมาก่อนกำหนด"

เขารู้สึกถึงกระแสความคิดประหลาดแล่นพล่านอยู่ในใจทำให้ทั้งตัวของเขารู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อครู่… เขาแทบจะพุ่งเข้าไปกดนางลงกับพื้น!

อีกด้านหนึ่ง เซียวซูเฟยมองซ้ายมองขวาภายในตำหนักไม่มีใครนอกจากนางกับหยางฟ่าน นางกระพริบตาก่อนจะเผยรอยยิ้มเจิดจรัส

"เช่นนั้นเอง! ดูเหมือนมารดาของเฉินเฟยจะเข้าวังวันนี้ นางเลยไปหา"

"ตอนนี้ในตำหนัก… มีเพียงเราสองคน"

นางก้าวลงจากตั่ง ปลายเท้าขาวเนียนแตะลงบนพื้นเย็นเฉียบแต่กลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

"แค่เราสองคน?"

หยางฟ่านก้มหน้าลง เสียงของนางกระแทกเข้าไปในใจของเขา

รู้สึกว่านางกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง?

ขณะที่เขากำลังคิด ก็พบว่ามีปลายเท้าสีขาวเรียวมาอยู่ตรงหน้าใกล้แค่เอื้อม

กลิ่นหอมจางๆ จากร่างของเซียวซูเฟยแผ่เข้ามาห้อมล้อมเขา กลิ่นหอมนุ่มละมุนคล้ายดอกลิลลี่อ่อนโยนและเย้ายวน

หยางฟ่านไม่อาจห้ามตัวเอง สูดหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว

เซียวซูเฟยมองหยางฟ่านที่อยู่ตรงหน้า พลันรู้สึกว่าใบหน้าของเขาช่างหล่อเหลาเสียจนอยากจะยื่นมือไปหยิกแก้มของเขา

เมื่อคิดเช่นนั้น นางก็ทำเช่นนั้นจริงๆ

ปลายนิ้วของนางแตะลงบนแก้มของหยางฟ่าน

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เซียวซูเฟยรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน รู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับว่าชั่วขณะนี้ หยางฟ่านเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว

"พระสนม?"

หยางฟ่านกลืนน้ำลาย ดวงตาเริ่มเปล่งประกายสีแดงเข้มขึ้นอีกระดับ

เซียวซูเฟยไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา

นางยังคงบีบแก้มเขาเล่นอีกสองสามที ก่อนจะเสียดายเลื่อนมือกลับ

นางหรี่ตาลงพลางกล่าว "เสี่ยวฟ่าน ช่วงนี้ข้ารู้สึกปวดศีรษะอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหนื่อยเกินไปหรืออย่างไร"

"เจ้าช่วยดูให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?"

น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลเช่นนี้ ใครจะกล้าปฏิเสธ?

"ได้"

หยางฟ่านรับรู้ได้ถึงสัญลักษณ์เล็กๆ ที่เขาทิ้งไว้ในจิตใจของนาง ซึ่งในตอนนี้กำลังเกิดการสั่นไหวเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าสภาวะจิตใจของนางกำลังมีบางอย่างผิดปกติ

เขาจึงพยักหน้ารับ

ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องด้วยกัน…

………….