388 - เจ้าต้องรับผิดชอบข้า

388 - เจ้าต้องรับผิดชอบข้า

ในห้องเงียบ

เมื่อหยางฟ่านเข้ามา เซียวซูเฟยก็เดินเข้าไปด้านในแล้ว

เส้นผมสีดำยาวดั่งสายน้ำตกปล่อยสยายลงด้านหลัง อาภรณ์วังอันงดงามทำให้นางยิ่งดูโดดเด่น ในขณะนี้ มือทั้งสองของนางประสานกันแน่นด้วยความตื่นเต้น

นางหลับตาลงเบาๆ ขนตายาวสั่นระริก

หยางฟ่านใช้ตราประทับสะกดวิญญาณช่วยนางปรับจิตใจมาหลายครั้ง ทุกครั้งทำให้นางรู้สึกแตกต่าง และช่วยให้นางสงบได้อย่างยากเย็น

"ข้าจะเริ่มแล้ว"

"ตราประทับสะกดวิญญาณ!"

หยางฟ่านจ้องมองเซียวซูเฟย ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยพลังตราประทับสะกดวิญญาณ

แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อพลังปราณไหลเวียน บาดแผลจากแส้ที่หลังของเขาก็ปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คาดคิด!

"อื๊อ!"

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนหว่างคิ้วของเซียวซูเฟย ร่างทั้งร่างของหยางฟ่านก็ชะงักไป

การร่ายตราประทับสะกดวิญญาณทำให้กล้ามเนื้อที่บาดเจ็บด้านหลังถูกกระตุ้น ความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้ามาทันที จนเหงื่อเย็นเริ่มซึมออกมาจากหน้าผาก

ความเจ็บปวดทำให้สติของเขาตื่นขึ้นมาทันที

"เสี่ยวฟ่าน เจ้าป็นอะไรหรือ?"

เซียวซูเฟยลืมตาขึ้นอย่างระแวดระวัง และก็พบสิ่งผิดปกติของเขาในทันที

เหงื่อเย็นไหลรินลงมาบนหน้าผากราวกับหยาดน้ำค้างในยามเช้า นางตกใจจนเผลอสะดุ้ง

นางรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว และในตอนนี้เอง นางเพิ่งสังเกตว่าด้านหลังของหยางฟ่านถูกย้อมไปด้วยเลือดจนชุ่ม!

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน!

เซียวซูเฟยยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของนางพร่าเลือน

เขาบาดเจ็บหนักขนาดนี้ แต่ยังพยายามช่วยข้าปรับจิตใจเป็นอันดับแรกอย่างนั้นหรือ!

"เจ้าคนโง่ นี่มันโง่เกินไปแล้ว!"

ความรู้สึกซาบซึ้งเอ่อล้นขึ้นมา

"ให้ข้าดูบาดแผลของเจ้า!"

นางยื่นมือขาวนวลออกไป มือของนางสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่แตะลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อสำรวจบาดแผล ความเจ็บปวดก็ยิ่งตีขึ้นในใจ

แต่การกระทำของนางทำให้หยางฟ่านรู้สึกเจ็บจนต้องกัดฟันแน่น

"เจ็บ!"

"นางคิดจะทำอะไรของนางกัน!"

เขายังไม่ทันจะเอ่ยปาก เซียวซูเฟยก็โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง

เมื่อมือของนางสัมผัสลงบนแผล หยางฟ่านก็ถึงกับเหงื่อซึม

เจ็บเหลือเกิน!

พิษของมังกรอสรพิษนั้นร้ายกาจยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกทางกายถูกขยายขึ้นเป็นร้อยเท่า เพียงแค่สัมผัสเบาๆ ก็ทำให้ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นนับไม่ถ้วน

แต่เขารู้ว่าเซียวซูเฟยหวังดี จึงไม่อาจปฏิเสธออกไปได้

"เจ็บเดี๋ยวเดียวก็หาย…"

หยางฟ่านถอนหายใจลึกๆ ในใจ

แต่แม้จะพยายามอดทน แผ่นหลังก็ยังสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ ความเจ็บปวดจากพิษของมังกรอสรพิษทำให้เขาแทบทนไม่ไหว

"อย่าขยับ!"

ขณะนั้นเอง เซียวซูเฟยก็ลงมือ

นางหมุนตัวมาอยู่ด้านหลัง ค่อยๆ จับคอเสื้อของเขา แล้วเริ่มปลดเสื้อที่ชุ่มเลือดออก

เสื้อผ้าที่แนบติดกับแผลถูกดึงออกช้าๆ

เสียงฉีกขาดของผ้าทำให้หยางฟ่านสะดุ้งเฮือก ความเจ็บปวดพุ่งทะลุขึ้นไปถึงสมอง

ความรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์และตกนรกในชั่วพริบตาเดียว

และในขณะเดียวกัน เซียวซูเฟยก็ตะลึงงันจ้องมองแผ่นหลังของเขา

รอยแผลจากแส้ปรากฏเด่นชัด เส้นแผลสีแดงพาดทับกันไปมา จนแทบจะปกคลุมทั้งแผ่นหลังของเขา!

น้ำตาของนางไหลออกมา นางทั้งโกรธ ทั้งปวดใจ

"ใครกันที่โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ กล้าทำร้ายเจ้าได้ถึงขนาดนี้!"

"ไม่เป็นไร แค่บาดแผลเล็กน้อย ข้าเพียงแค่โดนลูกหลงในตงฉ่างเลยถูกหวดไปหลายสิบแส้…"

หยางฟ่านเห็นเซียวซูเฟยร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดใจ จึงรีบพูดให้ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

"บาดแผลเล็กน้อยน่ะหรือ!"

"ข้าจะไปเอายาให้เจ้า!"

เซียวซูเฟยรีบลุกขึ้นไปหายา แต่ถูกหยางฟ่านรั้งไว้

"ข้ามีอยู่แล้ว…"

"เช่นนั้น ข้าจะเป็นคนช่วยเจ้าทายา!"

เซียวซูเฟยกล่าวอย่างมุ่งมั่น

หยางฟ่านตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นดวงตาของนางที่คลอไปด้วยน้ำตา สุดท้ายก็ไม่อาจใจแข็งพูดออกไปได้

เขาทำได้เพียงยื่นขวดยาทารักษาบาดแผลให้

"เจ้าเข้ามา แล้วนอนคว่ำตรงนี้"

เซียวซูเฟยให้หยางฟ่านเอนตัวลงบนเตียง ขณะที่นางนั่งอยู่ข้างๆ เปิดขวดน้ำยาและเริ่มทายาให้เขา

เลือดเปื้อนเต็มมือของนาง

แต่ใบหน้าของนางกลับไม่แสดงความรังเกียจแม้แต่น้อย

"อยู่นิ่งๆ จะได้ไม่เจ็บ…"

เซียวซูเฟยกล่าวเสียงแผ่วเบา ขณะใช้มือนุ่มนวลช่วยเขาทายา หยางฟ่านรู้สึกถึงความใส่ใจของนาง

หรือว่านี่จะเป็นบททดสอบสำหรับข้ากันนะ?

หยางฟ่านรู้สึกเหมือนอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ดวงตาของเขาแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ พิษของมังกรอสรพิษทำให้ความรู้สึกของเขาถูกขยายขึ้นอย่างมาก มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

เขาพยายามจะลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ เพราะรู้สึกว่าสติของตนกำลังจะถูกอารมณ์ที่ทวีคูณเข้าครอบงำ

"พระสนม ข้าสบายดีแล้ว…"

ความรู้สึกนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ เกรงว่าจะควบคุมตนเองไม่ได้ เขาจึงรีบพูดออกมา

ขณะที่เขาพูด เขาก็พยายามลุกขึ้น

แต่เซียวซูเฟยกำลังโน้มตัวเข้ามาเพื่อทายาที่ด้านหลังของเขา ทั้งสองจึงชนกันเข้าโดยไม่คาดคิด

เซียวซูเฟยเกือบจะเสียหลักล้มลง หยางฟ่านจึงรีบยื่นมือพยุงนางไว้

สายตาของทั้งคู่สบกัน

บรรยากาศแปลกประหลาดแผ่ซ่านระหว่างทั้งสอง

มือของเซียวซูเฟยเปื้อนเลือดของหยางฟ่าน เลือดที่ผสานกับพิษของมังกรอสรพิษทำให้นางรู้สึกแปลกๆ

ขณะที่มองหน้าหยางฟ่านตรงหน้า นางก็รู้สึกเหมือนตกอยู่ในฝันที่เคยมีมาก่อน

"เสี่ยว…เสี่ยวฟ่าน เจ้า…เจ้า…"

นางถึงกับพูดไม่ออก

ใบหน้าของนางที่ดูบอบบางชวนหลงใหล ยิ่งทำให้นางดูราวกับสตรีงามจากดินแดนลุ่มแม่น้ำทางใต้

แต่จิตใจที่แข็งแกร่งของหยางฟ่านก็ทำงานขึ้นมาในเวลานี้

เขาพยายามสะกดกลั้นตนเอง!

พยายามจะผลักเซียวซูเฟยออกไป

แต่พิษของมังกรอสรพิษกลับทำให้ร่างกายของเขาขัดขืนคำสั่ง มือที่ควรผลักกลับดึงนางเข้ามาแทน

ชั่วพริบตาเดียว เซียวซูเฟยรู้สึกเหมือนสมองของนางว่างเปล่า

ทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับในความฝันของนางจริงๆ

พิษของมังกรอสรพิษปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์

เวลาผ่านไปนาน

เมื่อพิษของมังกรอสรพิษสลายไป ทั้งสองก็กลับมามีสติอีกครั้ง เหลือไว้เพียงเงาของคนสองคนที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป

เซียวซูเฟยนั่งเอนตัวพิงขอบเตียง ดวงตาของนางเหม่อลอย

หยางฟ่านเองก็ไม่คิดว่าสถานการณ์จะลงเอยเช่นนี้

ในใจเขาถึงกับรู้สึกว่าตนเองกำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่

แม้ว่าจะเป็นความสำเร็จในอีกแง่หนึ่ง แต่หากมีใครในวังพบเห็นความผิดปกติของเซียวซูเฟยล่ะก็ ทุกอย่างจะจบสิ้นแน่!

"เสี่ยวฟ่าน"

ขณะนั้น เซียวซูเฟยก็พูดขึ้นมาเบาๆ

"เจ้าต้องรับผิดชอบข้า…"

………..