314 - ทดสอบพลัง
314 - ทดสอบพลัง
314 - ทดสอบพลัง
ตูม!
หน้าตำหนักเล็ก ร่างของทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง
แรงปะทะรุนแรงถึงขนาดทำให้อากาศโดยรอบระเบิดออกเป็นวงกว้าง ก่อให้เกิดรอยบิดเบี้ยวของมิติเป็นเส้นสายชัดเจน
ทั้งสองฝ่ายโรมรันกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร
ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!
หยางฟ่านถือกระบี่ไร้แสง ใช้ทักษะกระบี่ห้าทัณฑ์โบราณอย่างต่อเนื่อง
กระบี่สั้นหนึ่งนิ้ว อันตรายเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน ทุกกระบวนท่าพุ่งหมายเอาชีวิต พลังอันหนักหน่วงและกลิ่นอายดุร้ายราวคุกนรก ทำให้หานถังรู้สึกขนลุกไปทั่วร่าง
ตูม!
หานถังไม่คิดเลยว่าตนเองจะต้องมาพ่ายแพ้อย่างหมดรูปในสถานการณ์นี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ขณะที่กระบวนท่าของหยางฟ่านกำลังลดพลังลงชั่วขณะ เขาฉวยโอกาสสะบัดกระบี่ออกไปอย่างรุนแรง คมกระบี่พุ่งตรงไปที่หัวใจของหยางฟ่านอย่างโหดเหี้ยม!
กระบี่นี้รวดเร็วดั่งดาวหางพุ่งชนจันทร์ หากแทงเข้าไปได้ ต่อให้เป็นกำแพงเหล็กยังทะลุผ่าน แล้วนับประสาอะไรกับร่างเนื้อของมนุษย์!
แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้หานถังต้องตกตะลึง!
หยางฟ่านกลับละทิ้งกระบี่ ใช้มือเปล่ายื่นออกไป ดุจอสรพิษคู่หนึ่งที่พุ่งออกจากรัง ฟิ้ว! เขาใช้มือจับที่ตัวกระบี่ของหานถังโดยตรง!
หานถังเห็นเช่นนั้น ดวงตาเย็นเฉียบ สังหารจิตในใจพลุ่งพล่านขึ้นไปอีก เขาแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม บิดคมกระบี่หมายจะตัดฝ่ามือของหยางฟ่านให้ขาด!
แต่แล้ว...
สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เขาตกตะลึงจนขวัญกระเจิง!
หยางฟ่านเพียงแค่ลากนิ้วผ่านกระบี่ บีบ แล้วบิดกระบี่อย่างแรง!
กร๊อบ!
กระบี่หนักระดับหมื่นหลอมที่อยู่ในมือของหานถัง ถูกบดขยี้จนกลายเป็นเศษเหล็ก!
นี่มัน...ร่างกายของหยางฟ่านแข็งแกร่งถึงขั้นใดกันแน่!
"เป็นไปไม่ได้!"
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว หยางฟ่านก็พุ่งตัวเข้าใกล้ในพริบตา ท่าทางของเขามุดต่ำลง ก่อนจะกระแทกไหล่เข้าใส่หานถังราวกับทวนยาวพุ่งแทง!
ตูม!
หยางฟ่านพุ่งเข้าชนร่างของหานถังเต็มๆ!
เพียงแค่กระแทกครั้งเดียว เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้น หานถังร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด บริเวณอกของเขายุบลงอย่างเห็นได้ชัด!
การโจมตีนี้แทบจะเจาะร่างของหานถังจนทะลุ!
แค่ก!
เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปากของหานถัง ไม่อาจหยุดได้
"พุทธบุตรถึงกับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้วหรือ?"
หานเชี่ยนอวิ๋นที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ถึงกับอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
หยางฟ่านยังไม่ได้ใช้ร่างทองพุทธะ แต่กลับมีพลังขนาดนี้ ไม่เสียแรงที่เป็นพุทธบุตร!
แค่คิดถึงร่างทองพุทธะ นางก็หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย
หยางฟ่านในสภาพนั้น...ช่างสง่างามเหลือเกิน!
ส่วนหานถัง ตอนนี้เขาแทบจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ไม่เพียงแต่จับตัวหยางฟ่านกับหานเชี่ยนอวิ๋นไม่ได้ แต่ตัวเขากลับตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเสียเอง!
กระดูกหน้าอกที่แตกหักทิ่มแทงเข้าไปในร่าง ทำให้เขาไอเป็นเลือดไม่หยุด และหยางฟ่านเองก็ไม่คิดจะปล่อยให้เขาตั้งหลักได้เลย
ขณะนั้นเอง หานถังพลาดจังหวะไปเสี้ยวลมหายใจ หยางฟ่านมองเห็นช่องโหว่ทันที
เขาก้าวไปข้างหน้าด้วยการกระทืบเท้ากับพื้น!
หานถังรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกพุ่งเข้าใส่ แต่ยังไม่ทันจะตอบสนอง หยางฟ่านก็จับไหล่ของเขาไว้แล้ว!
พร้อมกันนั้นเอง หยางฟ่านใช้แรงบิดร่างหมุนไปด้านหลังของหานถังด้วยความเร็วสูง!
ตูม!
ไหล่อีกข้างของหานถังถูกหยางฟ่านจับไว้แน่น!
ภายในใจของหานถังพลันเย็นเฉียบไปถึงกระดูก
"เดี๋ยวก่อน!"
เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไปแล้ว ร้องตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง
แต่หยางฟ่านตัดสินใจแล้วว่าเขาคือศัตรู จะยอมปล่อยให้มีชีวิตรอดได้อย่างไร?
"ศัตรู ต้องถูกกำจัดให้สิ้น!"
ตูม!
พลังอันดุร้ายระเบิดออกมาจากร่างของหยางฟ่าน กล้ามเนื้อทั่วร่างดึงรั้งเหมือนคันธนูที่ถูกง้างเต็มแรง
เขาจับแขนของหานถังไว้แน่น ก่อนจะออกแรงดึงกระชาก!
แคร่ก!
แขนทั้งสองข้างของหานถังถูกกระชากออกจากร่างในพริบตา!
จากนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้หานถังใช้พลังเฮือกสุดท้ายตอบโต้ หยางฟ่านก็ยกขาขึ้นแล้วกระแทกเต็มแรง!
ตูม!
ร่างของหานถังปลิวกระเด็นไปไกล!
ตูม!
ร่างอันไร้แขนของหานถังกระแทกลงบนพื้น
เขาพยายามเงยหน้าขึ้น ร่างกายของนักสู้ระดับสูงที่แข็งแกร่งช่วยให้เขายังคงมีลมหายใจอยู่ แต่ด้วยแขนที่ขาดสะบั้น หน้าอกและแผ่นหลังที่บอบช้ำอย่างหนัก ทำให้เขาแทบไม่เหลือหนทางรอดอีกต่อไป!
"อ๊ากก! ไอ้เดรัจฉาน! เจ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้!"
เมื่อถึงทางตัน ธาตุแท้ของมนุษย์ก็เผยออกมา
หานถังดวงตาวาวโรจน์ เต็มไปด้วยจิตสังหาร เขากัดฟันลุกขึ้น พร้อมทั้งระเบิดพลังโลหิตที่เหลืออยู่ ร่างของเขากลับพุ่งเข้าหาหยางฟ่านอีกครั้งราวกับภูเขาไฟที่ปะทุ!
"อยากให้ข้าตาย เจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้! มาตายไปพร้อมกับข้าเถอะ!"
ตูม!
หานถังจุดระเบิดพลังโลหิตของตัวเอง ตั้งใจจะลากหยางฟ่านไปลงนรกด้วยกัน!
ความบ้าคลั่งถึงเพียงนี้!
แต่หยางฟ่านจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจศัตรูได้อย่างไร "อยากตายหรือ? เช่นนั้นก็ทิ้งศีรษะของเจ้าไว้ให้ข้าก่อน!"
เขายื่นมือออกไป กระบี่ไร้แสงพลันปรากฏอยู่ในมือ จากนั้นพลังของเขาก็ระเบิดออกมา ใช้ร่างกายแห่งกุยหนิวและเกราะหมีเทพ พุ่งเข้าหาหานถังโดยไม่ลังเล!
ร่างของหยางฟ่านเปล่งประกายสีทอง แสงกระบี่ส่องประกายในพริบตา ร่างของทั้งสองพุ่งสวนผ่านกันไป ต่างฝ่ายต่างเคลื่อนที่ไปข้างหน้า
หยางฟ่านหันหลังให้กับหานถัง เก็บกระบี่เข้าฝักอย่างสงบนิ่ง
ฉึก!
ทันทีที่เสียงกระบี่ถูกเก็บดังขึ้น ร่างของหานถังที่อยู่ด้านหลังพลันเกิดเสียงดังสนั่น
ศีรษะของเขาถูกปลิดออกจากร่าง เลือดพุ่งกระฉูดดั่งน้ำพุ!
ร่างไร้หัวของหานถังกระตุกสองครั้งก่อนจะล้มลงกับพื้น
สุดยอดปรมาจารย์นักรบที่ผ่านการเปลี่ยนโลหิตเก้าครั้ง ดับสิ้น!
หยางฟ่านหันกลับมา มองร่างไร้วิญญาณของหานถังแล้วถอนหายใจยาว
"พุทธบุตร?"
หานเชี่ยนอวิ๋นสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา นางมองด้วยความเป็นห่วง
หยางฟ่านส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนกล่าวว่า "แค่รู้สึกว่าปรมาจารย์นักรบระดับนี้ช่างรับมือยากจริงๆ ถ้าเขาไม่บาดเจ็บตั้งแต่แรก แล้วต้องเผชิญหน้ากับข้าแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร คงไม่อาจคาดเดาได้"
โดยเฉพาะตอนที่ต่อสู้กัน หานถังยังต้องคอยระวังสายตาของหานเชี่ยนอวิ๋นที่จ้องเล่นงานอยู่ตลอด
นี่ทำให้หยางฟ่านรู้สึกว่าชัยชนะของตนก็มีโชคช่วยอยู่บ้าง
หานเชี่ยนอวิ๋นควงแขนของหยางฟ่านเอาไว้ ก่อนกล่าวปลอบใจ "พุทธบุตร โลกนี้ไม่มีอะไรที่เรียกว่าโชคดีหรอก บ่าวผู้นี้เห็นเพียงสิ่งเดียว คือเจ้าต้องเป็นฝ่ายชนะ"
"เจ้าพูดได้ดีจริงๆ"
หยางฟ่านหัวเราะ ยื่นมือบีบจมูกของนางเบาๆ
ใช่แล้ว เขาชนะ
ฝ่ายตรงข้ามแพ้
มันก็แค่เรื่องง่ายๆ เท่านั้น
ถ้าหานถังชนะ เขาจะปรานีตนเองหรือ? อย่าพูดเล่นเลย!
แค่ดูจากการที่อีกฝ่ายแอบตามเขามาก็รู้แล้ว ว่าหานถังต้องมีแผนเดียวกันกับเขา! เมตตาต่อศัตรู ก็เท่ากับทรยศต่อตัวเอง
หานเชี่ยนอวิ๋นมองหยางฟ่านด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "จริงสิ พุทธบุตร ไฉนเจ้าจึงมาหาบ่าวผู้นี้อย่างกะทันหัน?"
หยางฟ่านตอบกลับ "สัญชาตญาณของข้าบอกว่าเจ้าอาจตกอยู่ในอันตราย ข้าจึงรีบมาหา โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร แต่เมื่อครู่นี้ ตัวประหลาดห้าคนนั้นคือใคร? พวกเขาทำไมต้องล้อมโจมตีเจ้า?"
"พวกมันคือห้าผู้เฒ่าแห่งสำนักเทียนซือ"
เมื่อพูดถึงคนเหล่านั้น สีหน้าของหานเชี่ยนอวิ๋นเต็มไปด้วยความรังเกียจและหวาดหวั่น
หากหยางฟ่านมาไม่ทัน นางคงไม่มีทางรอดพ้น
นางกระชับมือที่จับหยางฟ่านแน่นขึ้น นางจะตอบแทนบุญคุณเขาอย่างไรดี?
ขณะที่นางกำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น จู่ๆ ก็หวนคิดถึงสิ่งที่หยางฟ่านเคยเอ่ยลอยๆ ถึงแนวคิดใหม่ที่เขาอยากลอง
บางที... อาจจะลองดูได้?
"พุทธบุตร อีกไม่นานก็จะเช้าแล้ว เจ้าว่า..."
หานเชี่ยนอวิ๋นกล่าวเสียงเบา
ความหมายแฝงในคำพูดของนางนั้น ต่อให้เป็นคนโง่ก็คงเข้าใจได้
ด้วยพลังแห่งร่างทองพุทธะที่แฝงอยู่ในร่าง หยางฟ่านพลันรู้สึกว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้อีกมาก เมื่อเห็นหานเชี่ยนอวิ๋นที่มีเสน่ห์ชวนลุ่มหลงเป็นฝ่ายเชิญชวน เขาก็เริ่มรู้สึกมึนเมาไปกับบรรยากาศนี้
"แค่กๆ ข้าก็มีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับเต๋าที่อยากปรึกษาเจ้าพอดี"
กล่าวจบ ทั้งสองร่างก็เลือนหายเข้าไปในตำหนักเล็ก…
……….