115 - กลิ่นของท่าน

115 - กลิ่นของท่าน

หยางฟ่านเดินออกจากตงฉ่างด้วยท่าทางเหม่อลอย ก่อนจะบังเอิญพบกับเถาอิงและซุนหรงที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก

"เสี่ยวฟ่าน เจ้าหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ? หรือมีข่าวสำคัญจะบอก?"

เถาอิงเลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับแสดงความสนใจทันที

หลังจากสืบสวนเรื่องเซียวซูเฟย เขาพบว่านางได้รับอนุญาตให้ออกจากวังไปวัดฮวาเหยียน แต่ผู้อนุญาตกลับเป็นหวังฮองเฮา แทนที่จะเป็นฮ่องเต้จูเกาเลี่ย ซึ่งทำให้เถาอิงรู้สึกกังวลอย่างยิ่ง

หยางฟ่านตกใจเล็กน้อยที่พบเถาอิง แต่ก็รีบตั้งสติ ก่อนจะเหลือบมองถุงเงินของทั้งคู่แล้วกลับมามีสมาธิ

"พรุ่งนี้ข้าต้องออกจากวัง ข้าเลยมาถามว่าท่านมีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมหรือไม่?"

หยางฟ่านกล่าวด้วยท่าทีมั่นใจ

เถาอิงพยักหน้าก่อนจะกล่าวเตือนว่า

"ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่เจ้าต้องจำไว้ให้ดี"

"โปรดสั่งการเถอะ"

"ต้องอยู่ข้างเฉินเฟยตลอดเวลา ห้ามห่างแม้แต่ครึ่งก้าว!"

คำพูดจริงจังของเถาอิงทำให้หยางฟ่านถอนหายใจโล่งอก เพราะคิดว่าคงไม่มีคำสั่งพิเศษเพิ่มเติม

"วางใจได้เลย ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

เถาอิงพยักหน้ารับ

หลังจากจัดการเรื่องของเถาอิง หยางฟ่านเดินทางไปที่เขาหมื่นพยัคฆ์ด้วยหวังจะล่าสัตว์และสะสมทรัพยากรเพิ่มเติม

อย่างไรก็ตาม ฝูงเสือดูเหมือนจะฉลาดขึ้น พวกมันไม่ออกห่างจากเขตปลอดภัย ทำให้หยางฟ่านกลับไปด้วยความผิดหวัง

เขาได้เพียงเสือหลงฝูงไม่กี่ตัว ซึ่งพอจะสกัดเป็นเม็ดยาบำรุงร่างเสือได้สามเม็ด ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้เล็กน้อย

ก่อนจากไป เขายังแวะไปที่บ้านพักชั้นเดียวใกล้เชิงเขาหมื่นพยัคฆ์อีกครั้ง

แต่คราวนี้ หยางฟ่านพบว่าขันทีเฒ่าหลัวฟ่านหายไปแล้ว ผู้ที่ดูแลแทนเป็นขันทีที่ดูผอมบางกว่า ซึ่งทำให้หยางฟ่านรู้สึกผิดหวัง

"คนให้ข้าจัดการมันมีน้อยเกินไปจริงๆ"

หยางฟ่านเดินออกจากเขาหมื่นพยัคฆ์ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด หยางฟ่านลังเลว่าจะไปที่ตำหนักชิวอันเพื่อขอเม็ดยาจากฝ่ายรัชทายาทที่ถูกปลดหรือไม่

แม้จะมีตราตงฉ่างและตราราชองครักษ์ติดตัวเพิ่มความปลอดภัย แต่เมื่อเข้าใกล้ตำหนักชิวอัน เขาก็สังเกตเห็นว่าการรักษาความปลอดภัยแน่นหนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หยางฟ่านรู้สึกไม่สบายใจ

เขาเห็นกลุ่มตงฉ่างลาดตระเวนในพื้นที่โดยไม่พยายามปิดบังตัวตน

อย่างไรก็ตาม หยางฟ่านเลือกที่จะไม่เข้าไปสอบถาม

ตงฉ่างมีกฎระเบียบที่เข้มงวด งานแต่ละหน่วยถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน การสืบเรื่องของหน่วยอื่นถือเป็นเรื่องต้องห้าม

เขาจึงตัดสินใจกลับตำหนักฉางชิง แต่ตำหนักชิวอันกลับตกอยู่ในสภาพตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

ที่หน้าตำหนัก ป้าย "ชิวอัน" ตั้งตระหง่าน ขณะที่ขันทีเฒ่าหนึ่งคนยืนจ้องป้ายด้วยสายตาเหม่อลอย

ผิวหนังของเขาหย่อนคล้อย ใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นเต็มไปหมด

"ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วสินะ…"

ขันทีเฒ่าคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

ขันทีหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะกล่าวว่า

"ตู้กงกง ท่านมัวยืนมองป้ายอยู่นี่เองหรือ?"

ตู้กงกงยิ้มบางๆ "เมื่ออายุมากขึ้น ก็อดนึกถึงอดีตไม่ได้ ข้ายังจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ข้ามาที่นี่คือเมื่อมาพร้อมกับฮ่องเต้องค์ก่อน… ไม่นึกเลย… ไม่นึกเลย…"

คำพูดของเขาขาดช่วง พร้อมเสียงสะอื้นเบาๆ

ขันทีหนุ่มแสดงท่าทีรำคาญ แต่ยังคงตอบอย่างเยือกเย็น

"ตู้กงกง เราเชิญท่านมาเพื่อตรวจสอบเรื่องขันทีที่หายตัวไปจากตงฉ่าง ขอเชิญท่านไปยังที่เกิดเหตุด้านข้างเถอะ"

"เช่นนั้น ก็ไปเถอะ"

ตู้กงกงก้าวตามขันทีหนุ่มไปอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่ไม่ไกลจากตำหนักชิวอัน

ที่นั่นคือจุดที่หยางฟ่านเคยมา และพบว่ามีผิวหนังมนุษย์กลืนกินขันทีเฒ่าคนหนึ่ง!

"เฉากงกง คำนับตู้กงกง!"

เหล่าขันทีจากตงฉ่างที่อยู่ในพื้นที่รีบโค้งคำนับด้วยความเคารพเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา

ไม่มีใครคาดคิดว่า ขันทีหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้นี้ จะเป็นหนึ่งในสามเจ้าหน้าที่สืบสวนชั้นสูงของตงฉ่าง

เขาคือ เฉาชิงหยวน!

ชายหนุ่มที่มีตำแหน่งรองจากเพียงเผิงอัน ผู้ควบคุมตงฉ่างเท่านั้น

เขาได้รับฉายาว่า "เจอเผิงอันดีกว่าเจอยมทูตเฉา" เนื่องจากความโหดเหี้ยมและการทำงานที่เด็ดขาด

เฉาชิงหยวนโบกมือให้เหล่าขันทีถอยออกไป จากนั้นก็หันไปมองตู้อู๋หยงแล้วกล่าว

"ตู้กงกง นี่คือจุดที่เจ้าหน้าที่ของข้าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"

ตู้อู๋หยง พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้า ผ่านจมูกที่ฝึกฝนมาอย่างชำนาญ ดวงตาที่ขุ่นมัวกวาดมองไปรอบๆ

แววตาของเขาฉายแสงแปลกประหลาดออกมา ก่อนจะส่ายศีรษะช้าๆ

"ข้ารับรู้กลิ่นของเนื้อหนังที่เลือนหายไปเพียงเล็กน้อย แต่มันถูกกำจัดอย่างระมัดระวัง การสืบหาต้นตอคงเป็นไปได้ยาก…"

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดเสียงเศร้า "เฮ้อ แก่แล้ว…สู้สมัยหนุ่มๆ ไม่ได้เลย…"

เฉาชิงหยวนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงเย็น

"ตู้กงกง ท่านฝึกทักษะระดับเนื้อทองคำจนสำเร็จแล้วมิใช่หรือ? ท่านยังตามร่องรอยของกลิ่นเนื้อที่หายไปไม่ได้เลยหรือ?"

ตู้อู๋หยงส่ายหน้าและยิ้มขื่นๆ

"ภายในตำหนักชิวอันยังคงมีอำนาจของปราณมังกรหลงเหลืออยู่ ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านผิดหวัง"

กล่าวจบ เขาหมุนตัวเดินจากไปอย่างเชื่องช้า

ปัง!

เฉาชิงหยวนกระแทกเท้าลงกับพื้นจนเกิดรอยร้าวเป็นเส้นตาข่ายแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ

"ไอ้เฒ่าบัดซบ!"

ดวงตาของเขาเปล่งประกายอำมหิต

"แก่แล้วก็ยังไร้ประโยชน์! เมื่อข้าทะลวงผ่านประตูสวรรค์ ข้าจะต้องจัดการตาเฒ่าสามคนให้หมดสิ้น!"

จากนั้น เฉาชิงหยวนกวาดตามองเหล่าขันทีที่อยู่โดยรอบ

"เฝ้าที่นี่ต่อไป! ข้าจะรอดูให้ได้ว่าใครมันกล้ามาสังหารคนของข้า! ตำหนักชิวอันนี้ แม้แต่ฉีอ๋องยังตายไปนานแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าจะมีใครคลานออกมาจากโลงศพมาทำตัวเป็นผีหลอกได้อีก!"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

ขันทีทั้งหลายก้มศีรษะส่งเขาออกไป จากนั้นก็แยกย้ายกันไปประจำจุด คอยควบคุมสถานการณ์อย่างเข้มงวด

โชคดีที่หยางฟ่านไม่ได้มาที่นี่ในเวลานั้น ไม่อย่างนั้นต่อให้มีปีกก็คงหนีไม่พ้น

ขณะที่ตู้อู๋หยงเดินห่างออกมา ใบหน้าของเขากลับซีดขาวด้วยความหวาดกลัว

"เป็นไปไม่ได้…ไม่มีทางเป็นไปได้!"

"กลิ่นของท่าน…ทำไมยังคงอยู่บนโลกนี้?"

ตู้อู๋หยงตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ฝ่าบาท…นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?"

เพราะสิ่งที่เขาได้กลิ่นก่อนหน้านี้ ไม่ใช่กลิ่นธรรมดา

แต่มันเป็น กลิ่นเนื้อหนังของ*อดีตฮ่องเต้!

(มันต้องเป็นไท่จื่อคนเก่าไหมครับ แต่ต้นฉบับมันมาอย่างนั้นก็เลยแปลไปตามนี้)

………….