บทที่ 48 - เสี่ยวหง คนตายคนแรก

จี้อี้ได้ยินดังนั้นก็ใจหายวาบ

ตาแก่ตาบอดพูดต่อ "ข้าก็รู้ว่าพวกเราไม่ได้สนิทสนมกัน เพราะในเมืองผีร้ายแห่งนี้ พวกเราต้องทำเรื่องเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน ถ้าทำไม่สำเร็จ ความทรงจำก็จะถูกล้างจนหมดเกลี้ยง"

"แต่ขอแค่เราทำสำเร็จเพียงครั้งเดียว ก็จะสามารถทำลายลูปนี้และหลุดพ้นไปได้"

ตอนนั้นเอง

จี้อี้ที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะยาวก็ยกมือขึ้น

"ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมไม่ลองใช้วิธีสุ่มหาไปเรื่อยๆ ล่ะ จดบันทึกฆาตกรกับคนเป็นที่พวกเราสงสัยในแต่ละวันลงกระดาษ ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวันแหละที่ทายถูก มันไม่ได้ยากเลยนะ ในหมู่พวกเรา 22 คนมีฆาตกร 1 คนและคนเป็น 1 คน เท่ากับว่ามีรูปแบบความเป็นไปได้ทั้งหมด 231 แบบ"

ตอนที่จี้อี้พูด เขาสัมผัสได้ถึงสายตากว่ายี่สิบคู่ที่จ้องเขม็งมาทางเขา

ทำเอาแทบจะฉี่ราด

โดยเฉพาะสายตาของเด็กหญิงชุดแดงที่จ้องมาพร้อมกับรอยยิ้มชวนขนลุก

[คุณดึงดูดความสนใจของเสี่ยวหงได้แล้ว]

[ระดับความสนใจของเสี่ยวหง +10]

[ระดับความสนใจของเสี่ยวหง 10/50]

"หืม"

จี้อี้ร้องเอ๊ะในใจ

การทำตัวโดดเด่นเกินไปดูเหมือนจะเป็นเรื่องอันตรายนะเนี่ย

ระดับความสนใจของเสี่ยวหงไม่ใช่คำใบ้จากดวงตาข้อมูล แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

มีแถบสถานะใหม่เพิ่มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ต้องเดาเลย ถ้าหลอดนี้เต็มเมื่อไหร่ เกมนี้คงได้จบเห่แน่

[นายเดาถูกแล้วล่ะเพื่อนรัก สมกับเป็นเจ้านายของดวงตาข้อมูลจริงๆ เพราะงั้นช่วยทำตัวให้มันกลมกลืนหน่อย คนฉลาดแต่พูดมากแบบนายน่ะ มักจะโดนหมาป่าจับกินเป็นคนแรกในตอนกลางคืนเสมอนั่นแหละ]

" ... "

ในตอนนั้นเอง ตาแก่ตาบอดก็ส่ายหน้า

"นั่นไม่ใช่แผนที่ดีเลย ... ไม่ใช่แค่ความทรงจำในแต่ละวันจะถูกล้างนะ แต่ทุกอย่างในเมืองนี้ก็จะถูกรีเซตกลับไปเป็นเหมือนเดิมด้วย ต่อให้เมืองนี้ถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลอง พอเช้าวันรุ่งขึ้นมันก็จะกลับมาเป็นปกติ การจะจดบันทึกอะไรไว้มันเป็นไปไม่ได้หรอก"

จังหวะนี้ ผู้ชายที่กล้ามโตทั้งตัวและมีตะปูปักอยู่เต็มหน้าก็พูดแทรกขึ้นมา

"ครั้งแล้วครั้งเล่า การประชุมแบบเดียวกันนี้คงวนซ้ำมาไม่รู้ตั้งกี่รอบแล้ว พวกเรามานั่งคุยกันตรงนี้มันจะได้ประโยชน์อะไร"

จากนั้นเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมราวกับฉลาม ใบหน้าประดับด้วยความมืดมน

"สู้ให้ข้าฆ่าพวกแกทิ้งให้หมดดีกว่า ในนี้ต้องมีทั้งฆาตกรแล้วก็คนเป็นอยู่แน่ แบบนั้นลูปก็จะถูกทำลายไม่ใช่หรือไง"

สิ้นเสียงของเขา

ผีร้ายทั้งห้องก็หันไปมองเขาด้วยความระแวดระวัง

วืด!

ไอหยินและความอาฆาตแค้นนับไม่ถ้วนแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

[ถูกมลทินกัดกร่อน สติสัมปชัญญะกำลังลดลง]

[ถูกมลทินกัดกร่อน สติสัมปชัญญะกำลังลดลง]

[ถูก ... ]

ข้อความระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้ารัวๆ

จี้อี้รู้สึกว่าสมองของเขาเริ่มสับสนปั่นป่วน

ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดงฉาน ลำคอตีบตันจนแทบจะกระอักเลือดออกมา

[ช่างเป็นสงครามเทพเจ้าที่คนเดินดินต้องมารับเคราะห์จริงๆ ถึงฉันจะไม่แนะนำให้นายทำตัวเด่นก็เถอะ แต่ถ้านายยังไม่ทำอะไรสักอย่างล่ะก็ นายได้ตายจริงๆ แน่]

ดังนั้น

ปัง!

จี้อี้ก็ตบโต๊ะด้วยความโกรธจัด

"พอได้แล้ว! ถ้าแค่สู้กันมั่วซั่วแล้วมันทำลายลูปได้ คืนนี้พวกเรายังจะต้องมานั่งอยู่ตรงนี้อีกเหรอ!"

ไออาฆาตบนร่างของผีร้ายทุกตนลดฮวบลงทันที

สถานการณ์กลับเข้าสู่ความสงบชั่วครู่

[คุณดึงดูดความสนใจของเสี่ยวหงได้แล้ว]

[ระดับความสนใจของเสี่ยวหง +10]

[ระดับความสนใจของเสี่ยวหง 20/50]

" ... "

แม่งเอ๊ย ขืนเป็นแบบนี้ไปอีกสักพักคงได้เกมโอเวอร์แหงๆ

โชคดีที่ยังควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้

"ฉันมีข้อเสนอ"

ตอนนั้นเอง คุณหนูแมวที่เอาแต่เงียบและคอยสังเกตการณ์มาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น

"ตอนนี้พวกเรายังไม่มีเบาะแสอะไรเลย ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้คุยกันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี ไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่าตัวเองไม่ใช่ฆาตกรที่ฆ่าเสี่ยวหง และยิ่งไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนเป็น"

จี้อี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

คุณหนูแมวเดินหมากตานี้ได้ฉลาดมาก

คำพูดของเธอแฝงเจตนาแอบแฝงเอาไว้เพียบ ไม่รู้หรอกว่าฆาตกรจะหาตัวง่ายไหม

แต่คนเป็นน่ะหาตัวง่ายเกินไปแล้ว

เขากับคุณหนูแมวทำไม่ได้หรอกนะไอ้การถลกหนังหน้าหรือเอาตะปูปักหัวเนี่ย

แต่ขอแค่ทำให้ผีทุกตนยอมรับข้อตกลงที่ว่า 'คนเป็นกับผีแยกกันไม่ออก' ได้ โอกาสรอดของเขากับคุณหนูแมวก็จะมีมากขึ้น

คุณหนูแมวพูดต่อ

"ฉันขอเสนอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปหาเบาะแสในเมือง ต่อให้หาหลักฐานที่ชี้ตัวฆาตกรตรงๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็น่าจะได้เบาะแสทางอ้อมบ้าง อย่างเช่นความสัมพันธ์ของเหยื่อ หรือใครที่มีแนวโน้มว่าจะชอบฆ่าคน เพื่อหาเบาะแสของฆาตกรต่อไป"

พูดจบ คุณหนูแมวก็เสริมขึ้นมาอีกประโยคในตอนท้าย

"ส่วนเรื่องคนเป็น ฉันคิดว่าไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามอะไรมาก ไว้ค่อยจัดการทีหลังก็ได้"

ระหว่างที่พูด รูม่านตาของคุณหนูแมวก็หดเกร็ง ราวกับกำลังกวาดตามองข้อความที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[เธอดึงดูดความสนใจของเสี่ยวหงได้แล้ว ระดับความสนใจ +10 พวกนายขยับเข้าใกล้ความตายไปอีกก้าวแล้วสิ น่ายินดีด้วยจริงๆ]

จี้อี้ละสายตาออกมาและเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้อย่างแนบเนียน

สถานการณ์ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

"ข้าเห็นด้วยกับที่แม่หนูนี่พูด ... "

ผู้ชายหน้าตามืดมนที่มีผมม้าปรกตาชูมือขึ้น

"ฉันก็เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้"

ผู้หญิงชุดขาวที่สวมหน้ากากอนามัยก็ชูมือขึ้นเช่นกัน

ไม่นาน ผีร้ายตนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันแสดงความเห็นด้วย จำนวนคนที่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้มีมากกว่าครึ่ง

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ... "

ตาแก่ตาบอดลากเสียงยาว

"งั้นก็แยกย้ายกันไปจัดการตามนี้ก็แล้วกัน"

[เควสต์หลักได้รับการอัปเดตแล้ว]

[เควสต์หลักปัจจุบัน: ตามหาเบาะแสของฆาตกร]

สิบนาทีต่อมา

ภายในห้องเก็บฟืน

จี้อี้กับเซี่ยเจียอี๋แกล้งทำเป็นค้นหาของบางอย่าง

"เด็กผู้หญิงคนนั้นคือเสี่ยวหงเหรอ คุณจี้อี้รู้ได้ยังไงคะ"

"เดาง่ายจะตาย ก็มีเธอใส่ชุดแดงอยู่คนเดียวนี่"

" ... "

เซี่ยเจียอี๋รู้สึกว่าข้อสรุปนี้มันข้ามขั้นไปหน่อยไหม

แต่ดูเหมือนจะไม่มีข้อกังขาอะไรเลยแฮะ

"แล้วจุดประสงค์ที่เธอต้องปิดบังตัวตนคืออะไรล่ะ"

"ไม่รู้สิ" จี้อี้ส่ายหน้า

"คุณหนูแมว วิธีที่เธอเสนอมามันก็แค่การถ่วงเวลาเท่านั้นแหละ ในเมื่อไม่มีเหยื่อ มันก็ย่อมไม่มีฆาตกร ถ้าเป็นแบบนี้ อีกไม่นานพวกเราสองคนที่เป็นคนเป็นก็ต้องตกเป็นเป้าโจมตีอยู่ดี"

จี้อี้พูดพลางกวาดสายตามองข้าวของเครื่องใช้ในห้องไปด้วย

[ขวานด้ามหนึ่ง ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก บางทีในลูปก่อนๆ มันอาจจะถูกเอาไปจามหัวผีบางตนมาแล้วก็ได้ แต่ตอนนี้ขวานด้ามนี้สะอาดเอี่ยมอ่อง เอาไว้ผ่าฟืนอย่างเดียว]

[ก็แค่กองฟืนธรรมดา นายจะจ้องมันทำไมนักหนา หนาวหรือไงถึงอยากก่อไฟ]

[ของที่แขวนอยู่บนผนังคือปืนล่าสัตว์กับหัวหมีดำ แปลกจริงๆ เลยแฮะ ในเรื่องเล่าสยองขวัญสไตล์จีนที่อยู่ในเมืองชนบทแบบจีนแท้ๆ ทำไมถึงมีของประดับสไตล์ตะวันตกได้ล่ะเนี่ย แถมยังเอามาไว้ในห้องเก็บฟืนอีก ฉันว่าน่าจะเอาไปไว้ในห้องนั่งเล่นมากกว่านะ]

[ที่นี่ไม่มีเบาะแสอะไรหรอก ลองหาดูใหม่เถอะ]

[นั่นมันก็แค่ขี้หมา นายคิดว่าขี้หมากองนั้นมันจะมีความลับสวรรค์อะไรซ่อนอยู่หรือไง]

จิ๊

ไม่มีเบาะแสอะไรที่เป็นประโยชน์เลยแฮะ

"ลองไปหาที่อื่นดูเถอะ ในเมื่อฆาตกรอาจจะไม่มีอยู่จริง การที่เราจะหาหลักฐานฆาตกรรมไม่เจอก็เป็นเรื่องปกติ" จี้อี้กล่าว

คุณหนูแมวทำท่าครุ่นคิด "ถ้าเป็นแบบนั้น จุดประสงค์หลักในการสืบสวนของเราน่าจะพุ่งเป้าไปที่จุดประสงค์ของเสี่ยวหงมากกว่านะ ... "

"คุณจี้อี้ ลองคิดดูสิคะว่าเป็นแบบนี้หรือเปล่า พอเราเสนอวิธีที่ช่วยไขความจริงหรือรักษาสถานการณ์ให้สงบลงได้ เสี่ยวหงก็จะเพิ่มระดับความสนใจในตัวพวกเรา และพอมันไปถึงจุดหนึ่ง พวกเราก็จะตาย"

"นี่แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์แบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เสี่ยวหงอยากเห็น เพราะงั้น ... "

"เธอต้องการให้เกิดความวุ่นวายและการทำลายล้าง"

จี้อี้ชิงตอบขึ้นมาก่อน

หง่าง...

หง่าง หง่าง...

เสียงระฆังดังขึ้น เป็นสัญญาณให้ไปรวมตัวกันที่หอประชุม

ทั้งสองคนสบตากันและรีบมุ่งหน้าไปที่หอประชุมทันที

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่โถงทางเดิน

ศพของผีร้ายตนหนึ่งกำลังวางโชว์หราอยู่บนโต๊ะ

หัวของมันถูกทุบจนแบะ ของเหลวสีขาวขุ่นไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มโต๊ะ

ตาแก่ตาบอดนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน น้ำเสียงของเขาดูหนักอึ้ง

"มีคนตาย ถูกฆาตกรที่ฆ่าเสี่ยวหงลงมือ ... "

เขาใช้ดวงตาที่ไม่มีอยู่จริงกวาดตามองไปข้างหน้า

"ในหมู่พวกแก ใครเป็นคนทำกันแน่"

[จบแล้ว]