บทที่ 41 - สัตว์อสูร นักฆ่ามือใหม่

[ชื่อ: หยกแฝด|หยาง]

[ประเภท: ไอเทม]

[ระดับ: สมบูรณ์แบบ]

[ผลลัพธ์: เป็นของคู่กับ "หยกแฝด|หยิน" ผู้ถือครองสามารถอัญเชิญอีกฝ่ายมาเป็นผู้ช่วยเข้าร่วมดันเจี้ยนได้ แต่ตอนสรุปผลดันเจี้ยน ผู้ช่วยจะไม่ได้รับรางวัล ใช้เวลาคูลดาวน์ร่วมกันคือ 7 วัน]

[สามารถนำออกจากดันเจี้ยนได้หรือไม่: ได้]

[หมายเหตุ: นี่คือไอเทมผูกมัดที่พบเห็นได้ยาก ผู้ถือครองไม่สามารถขายได้]

"ชิ ขายเอาเงินไม่ได้แฮะ"

ด้วยระดับและผลลัพธ์แบบนี้คงขายได้เงินหลักล้านสบายๆ

ส่วนเรื่องจะเอาไว้ใช้เอง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคุณหนูแมวก็คงยังไม่สนิทถึงขั้นนั้น

เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งใช้หยกแฝด สิ่งที่อีกฝ่ายซึ่งถูกอัญเชิญต้องพิจารณาก็คือความเสี่ยงที่แฝงอยู่

อีกฝ่ายจะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเขาไหมนะ

หรือถ้าถามกลับกัน เขาจะยอมช่วยเหลืออีกฝ่ายอย่างไม่หวังผลตอบแทนไหม

รู้สึกซับซ้อนในใจพิลึก

หลังจากเอาชนะหุ่นหยางได้ ประตูใหญ่ด้านหน้าก็เปิดออก

เมื่อเดินผ่านประตูและทางเดินช่วงหนึ่งมาได้

คุณหนูแมวกำลังยืนรอเขาอยู่ที่บันไดทางขึ้นไปชั้นสาม

เธอหยิบ [หยกแฝด|หยิน] ขึ้นมาแกว่งไปมา

"ดูเหมือนฉันกับคุณจี้ปาจะมีวาสนาต่อกันนะ ได้ผู้ช่วยที่เก่งกาจอย่างฉันไป ภายนอกทำเป็นนิ่งเฉยแต่ในใจแอบฟินอยู่ใช่ไหมล่ะ"

จี้อี้เกาหัว "เธอจะยอมช่วยฉันฟรีๆ งั้นเหรอ หรือว่าคิดจะเลี้ยงต้อย ... "

" ?"

คุณหนูแมวเบิกตากว้าง

"หนุ่มจิ้นนี่ช่างจินตนาการล้ำเลิศจริงๆ"

จี้อี้ " ... "

"ของฟรีไม่มีในโลกหรอกนะ เรามาตั้งกฎกันสามข้อ ไม่ว่าใครจะเป็นคนใช้ของชิ้นนี้ รางวัลตอนสรุปผลดันเจี้ยนทั้งหมดต้องตกเป็นของอีกฝ่าย"

จี้อี้พยักหน้าอย่างเข้าใจกระจ่างแจ้ง

นั่นสินะ ในสถานการณ์ความเป็นความตาย แค่รอดชีวิตออกจากดันเจี้ยนมาได้ก็พอแล้ว ยกรางวัลให้ทั้งหมดก็ไม่ถือว่าขาดทุนหรอก

ของชิ้นนี้ถ้าไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ ห้ามเอามาใช้เด็ดขาด

ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังชั้นที่สามต่อ

[กำจัด: วิญญาณร้ายคลุ้มคลั่ง]

[ได้รับไอเทม: รองเท้าบูตสั้นวายุ]

[ชื่อ: รองเท้าบูตสั้นวายุ]

[ประเภท: อุปกรณ์ป้องกัน]

[พลังป้องกัน: อ่อน]

[ระดับ: ธรรมดา]

[ผลลัพธ์: เมื่อวิ่ง ความเร็วในการเคลื่อนที่จะเพิ่มขึ้น 10%]

[สามารถนำออกจากดันเจี้ยนได้หรือไม่: ได้]

[หมายเหตุ: วิ่งเร็วไม่แน่ว่าจะชนะ ไม่หกล้มต่างหากถึงจะเรียกว่าสำเร็จ]

"เซ็ตเทพชัดๆ ... "

จี้อี้เริ่มรู้สึกว่าดวงของตัวเองก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

แต่หลังจากนั้นเขาก็ต้องเสียใจที่รีบฉลองเร็วเกินไป

[ได้รับไอเทม: บิสกิตอัดแท่ง]

[ได้รับไอเทม: ถุงนอนพกพา]

[ได้รับไอเทม: มีดปอกผลไม้ขึ้นสนิม]

เตรียมตัวเข้าสู่ชั้นที่ 7

"คุณหนูแมว ทำไมรู้สึกว่ารางวัลแสนวิเศษที่หอคอยปีศาจอวดอ้างมันดูงั้นๆ จังเลย"

"งั้นเหรอ"

คุณหนูแมวทำหน้าแปลกใจ

เธอหยิบ [พลั่วทหารอเนกประสงค์] ออกมาถือไว้แล้วพิจารณาอย่างจริงจัง

"ฉันว่าก็โอเคอยู่นะ คุณจี้อี้คาดหวังสูงไปหรือเปล่า ที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับฝันร้ายสักหน่อย ได้ไอเทมระดับชั้นเลิศมาสักชิ้นก็ถือว่าดีมากแล้ว แถมพลั่วนี่ดูน่าจะใช้งานได้จริงด้วย"

" ... "

ดวงดีโคตร!

ผ่านการต่อสู้มาหลายชั้น

จี้อี้ก็พอจะจับจุดเด่นของหอคอยปีศาจได้บ้างแล้ว

แต่ละชั้นมีภูมิประเทศไม่เหมือนกัน ขนาดพื้นที่ไม่เท่ากัน ทุกครั้งที่ก้าวลงบันได อีกฝั่งราวกับเชื่อมต่ออยู่กับมิติอื่น

ส่วนความท้าทายแบบสุ่มทั้งหมดก็สร้างความกดดันได้ไม่น้อย มันไม่ได้ปล่อยให้ผู้เล่นผ่านด่านไปได้ง่ายๆ เพียงเพราะมีเลเวลห่างกัน

"ฟู่ ฉันพักจนพอแล้วล่ะ เธอพร้อมหรือยัง"

"พร้อมเสมอ"

"ก็ใช่น่ะสิ เพราะคุณจี้ปาเอาแต่อู้ทุกรอบเลยนี่นา"

" ... "

จะมาโทษเขาก็ไม่ได้

ต่อให้เป็นคุณหนูแมว จี้อี้ก็ไม่อยากเปิดเผยความแข็งแกร่งที่เวอร์วังเกินไปนักหรอก

เข้าสู่ชั้นที่เจ็ด

แสงแดดสาดส่อง นกน้อยส่งเสียงร้องประสานกลิ่นหอมของดอกไม้

จี้อี้พบว่าบันไดด้านหลังทอดยาวออกมาจากภายในภูเขาลูกหนึ่ง

ออกมาข้างนอกแล้วงั้นเหรอ

"ไม่ใช่สิ ที่นี่ยังอยู่ภายในหอคอยปีศาจ แค่จำลองฉากขึ้นมาเท่านั้น"

อากาศที่ปลายจมูกช่างสดชื่น สัมผัสรอบตัวไม่ต่างอะไรกับป่าเขาของจริงเลย

หากไม่มีดวงตาข้อมูล ทิวทัศน์นี้ก็เรียกได้ว่าไร้ที่ติ

"คุณจี้ปา ... "

" ... ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ ถ้างั้นรอบนี้ฉันเป็นตัวหลักเอง เธอคอยซัปพอร์ตอยู่ข้างๆ ก็แล้วกัน"

"ไม่ล่ะ รอบนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ คู่ต่อสู้คราวนี้ค่อนข้างตึงมือ"

"หืม"

จี้อี้กวาดสายตามองไป ข้อมูลของเงาดำรางๆ ในป่าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ชื่อ: สัตว์อสูรเขาแกะ]

[ระดับความอันตราย: ค่อนข้างสูง]

[หมายเหตุ: สุดยอดมอนสเตอร์บ้าพลัง นักฆ่ามือใหม่ประจำดันเจี้ยนหอคอยปีศาจ]

"ไม่ถูกสิ นี่เพิ่งจะชั้น 7 เองนะ"

จี้อี้ขมวดคิ้วแน่น

สายตาของคุณหนูแมวเป็นประกาย เธอเหลือบมองจี้อี้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

'แค่มองแวบเดียวก็รู้ถึงความผิดปกติเลยงั้นเหรอ'

เธอไม่ได้เอ่ยถามข้อสงสัยในใจแต่เลือกที่จะอธิบายตามน้ำไป

"ฉันจำมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ เคยเห็นสายพันธุ์คล้ายๆ กันเป็นบอสเฝ้าด่านอยู่ชั้นที่สิบ ผู้เล่นทั่วไปอย่างน้อยต้องเลเวล 15 ถึงจะผ่านได้สบายๆ"

เลเวล 15 งั้นเหรอ ...

เขานึกถึงคำพูดของถังหูลู่ที่บอกว่าติดแหง็กอยู่ชั้น 11

หมอนั่นดูเด๋อๆ ด๋าๆ จะเอาชนะมอนสเตอร์แบบนี้ได้จริงดิ

"งั้นฉันจะคอยป่วนอยู่รอบนอก (อู้) เธอระวังตัวด้วยล่ะ"

จี้อี้หยิบมีดสั้นออกมา

ตอนแรกเซี่ยเจียอี๋คิดจะเตือนเขาว่าอาวุธระดับธรรมดายากที่จะสร้างความเสียหายให้สัตว์อสูรได้

แต่พอคิดดูอีกที ด้วยความเร็วและความแข็งแกร่งทางร่างกายของจี้อี้ ต่อให้ทำดาเมจไม่ได้แต่ก็เอาตัวรอดได้สบายมาก

"ตกลง"

เธอสูดหายใจเข้าลึก

[เปิดใช้งานสกิล: วิชาขยายพลังวิญญาณ]

[เปิดใช้งานสกิล: วิชาเร้นเงา]

ฟุ่บ

เธอพุ่งตัวออกไปไกลกว่าสามสิบเมตรในพริบตาราวกับแมวดำที่ปราดเปรียว

จี้อี้ตามไปติดๆ ด้วยความเร็วที่ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

วินาทีนี้หน้าต่างสถานะของคุณหนูแมวในสายตาของจี้อี้เกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว

[แมวของชเรอดิงเงอร์: LV.14]

[พละกำลัง: 25 (ชั่วคราว)]

[พลังวิญญาณ: 70]

[การป้องกัน: 20 (ชั่วคราว)]

[ความเร็ว: 25 (ชั่วคราว)]

[ความคล่องตัว: 15 (ชั่วคราว)]

"ค่าสถานะพุ่งปรี๊ดเลย ... แถมดูเหมือนจะคงสภาพไว้ได้นานด้วย"

นอกจากค่าสถานะที่เปลี่ยนไปแล้ว เขายังเห็นอัตราการลดลงของพลังวิญญาณของคุณหนูแมวด้วย

[พลังวิญญาณ: 98.7%]

[พลังวิญญาณ: 98.5%]

[พลังวิญญาณ ... ]

คุณหนูแมวเก่งกาจสมคำร่ำลือ

ทั้งสองคนประชิดตัวสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว

ปัง!

คุณหนูแมวเหวี่ยงขวาน ฟันเป็นรอยแผลตื้นๆ บนตัวสัตว์อสูร

ฟุ่บ

จี้อี้ตวัดมีด ประกายไฟแลบวาบ ทิ้งไว้เพียงรอยด่างสีขาวบนผิวของมัน

"เวรเอ๊ย ระดับสมบูรณ์แบบมันดีกว่าอาวุธระดับธรรมดาจริงๆ ด้วย!"

จี้อี้สบถพลางใช้ความเร็วในการตอบสนองจาก [คิดเร็ว] หลบการตวัดหางของสัตว์อสูรได้อย่างฉิวเฉียด

"ความรู้สึกตอนฟันมันแปลกๆ! จี้อี้ เจ้านี่หนังเหนียวเนื้อหนามาก การยืดเยื้อไม่เป็นผลดีต่อเราสองคน นายช่วยถ่วงเวลาให้ฉันหน่อยได้ไหม ไหวหรือเปล่า"

เมื่อเจอคำถามยอดฮิตอย่าง "นายไหวไหมเนี่ย"

จี้อี้ก็สวนกลับทันควัน "ฉันต้องไหวอยู่แล้ว! รู้ไหมว่าเพื่อนร่วมห้องตอนมหา'ลัยตั้งฉายาให้ฉันว่าหนุ่มเจ็ดน้ำในคืนเดียวเลยนะเว้ย!"

คุณหนูแมวกะพริบตาปริบๆ "กับเพื่อนร่วมห้องเหรอ ... "

" ... "

ขี้เกียจสนใจแล้วว่าคุณหนูแมวจะคิดลึกไปถึงไหน

เคร้ง!

เขาตวัดมีดกรีดผิวหนังของสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว

ตราบใดที่มีความเร็วมากพอ ต่อให้เป็นแค่กระดาษก็สามารถแทงทะลุไม้ได้

"โฮก!"

สัตว์อสูรคำรามลั่น หันขวับมาโจมตีจี้อี้

ผลของการเสริมการตอบสนองหนึ่งนาทียังอยู่ กรงเล็บที่ตบลงมาจึงดูเหมือนภาพสโลว์โมชัน

ฟุ่บ

เขาก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างอย่างแม่นยำ

"เธอต้องใช้เวลาเท่าไหร่"

เขาเอ่ยถามอย่างสบายๆ ระหว่างหลบหลีก

ถ้าสกิลคิดเร็วหมดฤทธิ์ลง เขาคงยากที่จะปิดบังความแข็งแกร่งที่แท้จริงเอาไว้ได้

เพราะถ้าความคล่องตัวไม่พอ การโจมตีของสัตว์อสูรก็รุนแรงพอจะทำร้ายเขาได้ หากต้องการหลบหลีก การควบคุมความเร็วก็คงจะดูทื่อๆ ไปหน่อย

"สามสิบวินาทีก็พอแล้ว"

คุณหนูแมวพูดจบก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่ไม่ไกล

"ขอเชิญองค์ประทับ~~~"

[เปิดใช้งานสกิล: อัญเชิญเทพแบบลวกๆ]

[จบแล้ว]