บทที่ 40 - ด่านลับ

เอี๊ยด

ประตูเหล็กส่งเสียงเสียดสีจนน่าเสียวฟัน

เมื่อมันเปิดออกกว้าง หุ่นกระดาษกงเต๊กตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง

มอนสเตอร์สายลี้ลับสไตล์จีน

[ชื่อ: หุ่นกระดาษแต่งงานวิญญาณ]

[ระดับความอันตราย: ต่ำ]

[หมายเหตุ: พวกปลายแถว ขี้เกียจแต่งเนื้อเรื่องให้]

"ดูเหมือนจะเป็นหุ่นกระดาษที่เผาให้คนตายนะ ... "

จี้อี้แกล้งทำเป็น 'วิเคราะห์' แล้วหันไปถามคุณหนูแมว "เธอคิดว่าจุดไฟเผามันจะตายไหม"

"ใครเผาล่ะ" คุณหนูแมวจับปกเสื้อของตัวเอง

"ฉันแต่งตัวเรียบร้อยจะตาย เป็นเพราะคุณจี้ปามองคนด้วยสายตาหื่นกามต่างหากล่ะ"

" ... "

นี่เธอหลุดโฟกัสไปไหนเนี่ย

"หุ่นกระดาษตัวนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง"

จี้อี้หยิบไฟแช็กกันลมออกมา

ฟุ่บ

เขาพุ่งพรวดเข้าไปอย่างรวดเร็ว

แกร๊ก

เปลวไฟเล็กๆ ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมา แต่พอสัมผัสโดนตัวหุ่นกระดาษ มันก็ดับวูบไปทันที

จี้อี้ " ?"

"ใครมันใช้มังงะโบรูโตะมาทำหุ่นกระดาษวะเนี่ย เผาไม่ไหม้"

หุ่นกระดาษ " ... "

ปัง!

ทันใดนั้น

หุ่นกระดาษก็ยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่ท้องของจี้อี้อย่างแรง

จี้อี้ไม่ได้อัปค่าความคล่องตัว ความเร็วในการตอบสนองจึงตามไม่ทันและไม่สามารถหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว

ปัง

ร่างของเขากระเด็นลอยไปกระแทกพื้นอย่างจัง

แต่เนื่องจากร่างกายมีความแข็งแกร่งสูง การโจมตีแค่นี้จึงไม่ทำให้บาดเจ็บเลย

"ไม่รู้จักมารยาทเอาซะเลย มาลอบโจมตีคนแก่วัย 26 แบบนี้ได้ไง!"

จี้อี้ลุกขึ้นมาด้วยความโมโห กะจะประเคนหมัดอัดหุ่นกระดาษให้เละเป็นโจ๊ก

แต่คุณหนูแมวกลับพุ่งเข้ามาถึงตัวหุ่นกระดาษซะก่อน

เธอฟาดขวานลงไปเต็มแรง

หุ่นกระดาษขาดสองท่อนในทันที

[ผ่านด่านชั้นที่ 1 แล้ว]

[ได้รับรางวัล: กระดาษชำระหนึ่งม้วน]

" ... "

มองดูกระดาษชำระ 2 ในช่องเก็บของแล้ว จี้อี้ก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"มอนสเตอร์ด่านต่อๆ ไปปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ นายคอยซัปพอร์ตอยู่ข้างหลังก็พอ"

คุณหนูแมวหันหลังกลับมาทำมุม 45 องศาแล้วพูดกับจี้อี้

" ... โอเค"

ทั้งสองคนเดินไปที่มุมห้อง

ตรงนั้นมีบันไดทางขึ้นไปชั้นสอง

"มอนสเตอร์ในโหมดคู่จะรับมือยากกว่านิดหน่อย แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ ฉันจะปกป้องคุณจี้ปาเอง"

"ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย"

"งั้นนายเลิกมาหลบอยู่หลังก้นฉันได้ไหม"

"ได้สิ"

จี้อี้มุดออกมาจากใต้กระโปรง

"มองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ ด้วย มหัศจรรย์มาก ดูกี่ทีก็ยังแปลกใหม่"

" ... "

จี้อี้ทึ่งจริงๆ นะ

"ขนาดดวงตาข้อมูลยังมองไม่ทะลุเลย อุปกรณ์ชิ้นนี้ร้ายกาจจริงๆ"

ขณะที่คิดอยู่นั้น ทั้งสองคนก็เดินมาถึงชั้นสอง

ภาพที่เห็นคือทางเดินแคบๆ

สุดทางเดินมีทางแยกสองทาง

คุณหนูแมวหันหน้ามา "ดูเหมือนจะต้องแยกกันไปคนละทางนะ นายเลือกมาทางนึงสิ"

จี้อี้ "เดี๋ยวก่อน ฉันว่ามันมีลับลมคมใน"

"อะไรเหรอ"

"มันจะเป็นทางรอดทางนึง ทางตายทางนึงหรือเปล่า ถ้าเราเลือกผิดก็จะม่องเท่งไง"

คุณหนูแมว " ... สิบชั้นแรกไม่มีกับดักแบบนั้นหรอก"

"ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ อย่างทางแยกสองทางนี้ อาจจะทางนึงตัน ทางนึงทะลุ พวกเราต้องคิดให้รอบคอบนะ"

คุณหนูแมว " ... ถ้าเจอทางตัน นายก็แค่เดินกลับมา"

"ไม่ๆๆ แล้วถ้าทางมันออกแบบมาให้เดินหน้าได้อย่างเดียวแต่ถอยหลังไม่ได้ล่ะ"

" ... " คุณหนูแมวถอนหายใจ "แล้วนายอยากจะเอายังไงล่ะ"

"ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า ในฐานะมันสมองของทีม ฉันจะคอยเฝ้าอยู่ตรงทางแยกนี้เอง เธอไปสำรวจทางซ้ายก่อน พอเห็นว่าปลอดภัยแล้วค่อยเดินกลับมาเรียกฉัน"

" ... "

คุณหนูแมวเงียบกริบไปนาน

เธอไม่ได้พูดอะไรและเดินไปทางซ้าย

ก่อนจะลับสายตา เธอหันกลับมามองก็เห็นว่าจี้อี้ยังคงยืนรออยู่ที่เดิมจริงๆ

เธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในความมืดของทางเดิน

ผ่านไปครู่หนึ่ง

จี้อี้เงี่ยหูฟังจนแน่ใจว่าคุณหนูแมวเดินไปไกลแล้ว

เขาก็รีบวิ่งพุ่งตรงไปที่ทางเดินฝั่งขวาทันที

"ถ้าไม่มีดวงตาข้อมูล ฉันคงดูไม่ออกจริงๆ ว่าที่นี่ซ่อนด่านลับเอาไว้"

[ด่านลับ: ระเบียงวงกตแห่งฝาแฝด]

[เงื่อนไขการปรากฏ: ผู้เล่นสองคนแยกย้ายกันไปกำจัดมอนสเตอร์เฝ้าด่านของแต่ละทาง และเลือกที่จะไม่ไปต่อยังชั้นถัดไป แต่เดินย้อนกลับมาที่ทางแยก]

สามสิบนาทีต่อมา

เมื่อคุณหนูแมวเดินกลับมาจากทางเดินฝั่งซ้าย ใบหน้าของเธอก็แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"คุณจี้ปาน้อยคะ มอนสเตอร์ฝั่งขวายังไม่ถูกจัดการ ฉันผ่านไปไม่ได้ค่ะ"

จี้อี้ทำหน้าตกใจ "งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันคงคิดมากไปเอง"

" ... "

ขณะที่คุณหนูแมวกำลังจะอ้าปากพูดอะไรต่อ

ฉากรอบตัวก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

ครืนครืนครืน

พร้อมกับเสียงการเคลื่อนตัวของภูมิประเทศ ทางเดินทั้งสองฝั่งก็เริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง

เมื่อเสียงครืนคลั่นสงบลง

ทางเดินธรรมดาๆ ก็กลายเป็นอุโมงค์ที่บิดเบี้ยวและน่าขนลุก

[ด่านลับ: ระเบียงวงกตแห่งฝาแฝด ปรากฏขึ้นแล้ว]

คุณหนูแมวหรี่ตาลง "นายเดาเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ"

จี้อี้เกาหัว "เปล่า ฉันแค่กลัวความมืดน่ะ ไม่กล้าเดินคนเดียว"

สีหน้าของคุณหนูแมวเปลี่ยนไปมา เธอก็ไม่ได้เปิดโปงการแสดงอันแสนห่วยแตกของจี้อี้

"ครั้งนี้คุณจี้ปาในฐานะผู้บัญชาการ จะยังคงเฝ้าทางแยกอยู่ไหมคะ"

"ไม่ล่ะ! ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ในฐานะผู้นำ ฉันควรจะลงมือทำเองและเป็นทัพหน้าต่างหาก เอาล่ะ พวกเราแยกกันไปคนละทาง ร่วมมือกันรับรองว่าต้องเคลียร์ด่านลับได้ไวแน่นอน"

"ตกลง"

ทั้งสองคนก้าวเข้าสู่ทางแยกพร้อมกัน

เส้นทางข้างหน้ามืดมิดและลึกล้ำ ทางเดินทั้งสายราวกับถูกบิดเป็นเกลียว

พื้นขรุขระไม่สม่ำเสมอ ก้อนอิฐบิดเบี้ยวผิดรูป

จี้อี้ไม่ได้วิ่ง เพราะสภาพภูมิประเทศแบบนี้มันสะดุดล้มง่าย

เขาสาวเท้าเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ

หุ่นเชิดกลไกสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

มันมีรูปร่างเหมือนคน สูงประมาณสองเมตร วัสดุดูเหมือนทำมาจากหยก

[ชื่อ: หุ่นหยาง]

[ระดับความอันตราย: ค่อนข้างต่ำ]

[หมายเหตุ: เป็นมอนสเตอร์คู่กับหุ่นหยิน เมื่อจัดการได้จะได้รับ "หยกแฝด|หยาง"]

"แค่ดูชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นไอเทมดี"

ประกายความตื่นเต้นพาดผ่านใบหน้าของจี้อี้

ฟุ่บ

"ก้าวพริบตา!"

จี้อี้พุ่งเข้าไปประชิดตัวหุ่นหยางในพริบตา

"หมัดธรรมดา!"

เขาต่อยเข้าที่ร่างของหุ่นหยางจนเศษหินกระจาย

"โซนีดัว!"

เขาวาร์ปหลบการโจมตีสวนกลับของหุ่นหยางและไปโผล่ที่ด้านหลังของมัน

"หมัดธรรมดาต่อเนื่อง!"

ปังปังปัง!

สิบหมัดในหนึ่งวินาที ทุกหมัดแฝงไปด้วยแรงกระแทกมหาศาล

หุ่นหยางยังไม่ล้ม ข้อนิวของมันบิดงออย่างผิดธรรมชาติและพุ่งเข้ากอดรัดไปด้านหลัง

"โซล!"

จี้อี้หายตัวไปจากจุดเดิมอีกครั้ง ก่อนจะไปโผล่ตรงหน้าหุ่นหยาง

"ท่าไม้ตาย - หมัดเอาจริง!"

ตูม!

หมัดพุ่งออกไปราวกับกระสุน พลังหมัดอันมหาศาลระเบิดแรงกระแทกนับสิบตันในพริบตาที่สัมผัสตัวหุ่นเชิด

เพล้ง!

หุ่นเชิดพังยับเยิน ชิ้นส่วนหล่นกระจายเต็มพื้น

โจมตีทีเดียวจอด!

"ซี๊ด ... "

จี้อี้กุมหมัดที่โชกไปด้วยเลือดของตัวเอง

"แม่งเอ๊ย โดนเศษหินบาดมือซะงั้น"

แม้พอยต์สถานะลับจะมอบร่างกายที่สามารถรองรับความเร็วได้ดั่งใจนึก แต่มันก็ยังห่างไกลจากคำว่าฟันแทงไม่เข้าอยู่ดี

"ไม่ได้ซื้อพวกอุปกรณ์ทำแผลอย่างผ้าพันแผลมาด้วยสิ ... คงต้องลองใช้คาร์โบไฮเดรตข้าวสารดูแล้วล่ะ"

ดวงตาข้อมูลบอกเขาว่าเส้นเลือดที่มือฉีกขาด จำเป็นต้องได้รับการปฐมพยาบาล

เขาหยิบข้าวสารออกมา

แล้วกำข้าวสารเต็มกำมือยัดเข้าปาก

"หืม ได้ผลแฮะ"

ดวงตาข้อมูลแสดงสถานะตัวละครออกมาเป็นตัวเลขชัดเจน

[พลังชีวิต: 97%]

[พลังชีวิต: 98%]

[พลังชีวิต ... ]

หลังจากกินข้าวสารดิบไปสามกำมือ แผลก็สมานและตกสะเก็ด แถมยังรู้สึกว่าเรี่ยวแรงกลับมาเต็มเปี่ยมด้วย

เป็นสกิลที่ดีจริงๆ

"ฉันต้องเรียนรู้สกิลทั้งหมดของอาหลัวให้ได้ ไม่ให้เสียค่าเล่าเรียนฟรีๆ แน่นอน"

หลังจากตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่

จี้อี้ก็หันไปมองรางวัลที่เพิ่มเข้ามาในช่องเก็บของ

[ชื่อไอเทม: หยกแฝด|หยาง]

[ผลลัพธ์:]

[จบแล้ว]