บทที่ 31: ลูกผู้ชายชาวจีน

บทที่ 31: ลูกผู้ชายชาวจีน

ปล.จากผู้เเปล หลังจากนี้ในโลกผู้ฝึกตนจะใช้สรรพนามย้อนยุคทั้งหมด ขออภัยไว้ ณ ที่นี้

ใคร ๆ ก็ว่าชาวนอร์ดิกใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ แต่ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขานั้นสูงมาก หลังจากเฉินซงเซ็นสัญญาก่อสร้างเรือนกระจกไปเพียงวันเดียว บริษัทสแกนดิเนเวียนกรีนก็ส่งทีมวิศวกรมาถึงหน้างานทันที

พื้นที่ก่อสร้างเรือนกระจกที่วางแผนไว้ตั้งอยู่หน้าผืนป่าละเมาะขนาดเล็ก เพราะป่าไม้ช่วยบังลมและปกป้องเรือนกระจกได้ดี นอกจากนี้ ที่ดินผืนนั้นยังราบเรียบที่สุดและยังไม่มีการปูหญ้า

คฤหาสน์ที่เคยเงียบเหงากลับมาคึกคักขึ้นทันตา คนงานกว่ายี่สิบชีวิตต่างแยกย้ายกันวุ่นอยู่กับหน้าที่ของตน สิ่งที่เฉินซงต้องทำมีเพียงอย่างเดียวคือจ่ายเงิน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงแรงให้ลำบาก

เมื่อมีคนพลุกพล่านเต็มคฤหาสน์ขนาดนี้ เขาจึงไม่สามารถฝึกยิงปืนได้และเริ่มรู้สึกเบื่อขึ้นมา บรูซผู้เป็นพ่อบ้านที่แสนสมบูรณ์แบบสังเกตเห็นเข้า จึงได้เสนอขึ้นว่า "คุณเฉินครับ ถึงตอนนี้คุณจะยังซื้อปืนไม่ได้ แต่ยังสามารถซื้อพวกอาวุธเย็นได้นะครับ หากคุณสนใจอาวุธ ผมพาไปลองเล่นพวกอาวุธเย็นดูดีไหมครับ"

เฉินซงถอนหายใจ "อาวุธเย็นมีอะไรน่าสนุก? ขนาดหมากินขี้ยังต้องรีบกินตอนร้อน ๆ เลย นับประสาอะไรกับเรื่องอาวุธล่ะ"

ชายชราได้แต่แบมืออย่างจนใจ ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าความรู้ภาษาจีนอันลึกซึ้งของตนเองนั้นยังห่างไกลนัก เขาถึงกับไปไม่เป็นเมื่อเจอคำพูดนี้เข้า!

นอกจากการคุยกับเพื่อนในวีแชทแล้ว เฉินซงก็ไม่มีอะไรทำจริง ๆ สุดท้ายจึงต้องตามชายชราไปที่ฟิตเนสคลับแห่งหนึ่ง

หลายคนรู้ดีว่าฟุตบอลของไอซ์แลนด์นั้นยอดเยี่ยมมาก แม้จะมีประชากรเพียงสามแสนกว่าคน แต่ก็สามารถพาทีมเข้ารอบสุดท้ายยูโรเปียนคัพและฟุตบอลโลกได้ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทว่าความจริงแล้ว กีฬาเพาะกายของพวกเขานั้นยิ่งเก่งกาจกว่าเสียอีก ที่นี่เคยสร้างมิสเตอร์เวิลด์และเจ้าของตำแหน่งชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมาแล้วหลายคน

เรื่องนี้เห็นได้จากฟิตเนสคลับในชนบทแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า 'โจรสลัดจอมพลัง' ขนาดของตัวอาคารใหญ่เป็นอันดับสองของเมืองรองจากโบสถ์เท่านั้น ภายในโอ่อ่าและแบ่งเป็นห้องหับมากมาย

ตอนที่รถคลาสสิกแล่นเข้ามาในลานจอดรถของคลับ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว เฉินซงมองผ่านแสงไฟออกไปและต้องตกตะลึงเมื่อเห็นรถหลากยี่ห้อจอดเรียงรายกันเป็นตับ น่าจะมีไม่ต่ำกว่าสองร้อยคัน!

"คนไอซ์แลนด์รักการออกกำลังกายกันจริง ๆ นะครับ" เฉินซงพูดกับพนักงานจอดรถ

พนักงานยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนครับ การออกกำลังกายทำให้พวกเราแข็งแรงและมีความสุข"

เฉินซงถามต่อ "คนทั้งเมืองแห่มาที่นี่กันครึ่งเมืองเลยหรือเปล่า?"

พนักงานยิ้มขำ "พูดแบบนั้นก็ดูจะเกินไปหน่อยครับ"

เฉินซงยังไม่หายสงสัย "แล้วในเมืองมีรถทั้งหมดกี่คันกันแน่? แค่ที่นี่ก็จอดกันเป็นร้อยสองร้อยคันแล้วนะ"

พนักงานตอบด้วยเสียงนุ่มนวล "เพราะนี่คือลานจอดรถของเมืองยังไงล่ะครับ"

รถในเมืองเล็ก ๆ ของไอซ์แลนด์ไม่ได้จอดอยู่หน้าบ้านตัวเองเสมอไป หากไม่มีโรงจอดรถที่รักษาอุณหภูมิได้ พวกเขาก็จะนำรถมาจอดรวมกันที่ลานจอดรถส่วนกลางซึ่งใช้พลังงานความร้อนใต้พิภพแห่งนี้ เพื่อเป็นการถนอมเครื่องยนต์ในช่วงฤดูหนาว หลังจากฟังคำอธิบายของบรูซ เฉินซงถึงได้เข้าใจว่าเขาเข้าใจผิดไปเอง

แต่ถึงอย่างนั้นคนในฟิตเนสก็ไม่ได้น้อยเลย ตอนที่พวกเขาเข้าไปทำบัตรสมาชิก เฉินซงเห็นร่างผิวขาวสะท้อนแสงนับสิบกำลังขยับเขยื้อนอยู่ในห้อง กลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายคละคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศแห่ง 'ปรัชญา' อันลึกซึ้งอบอวลไปทุกพื้นที่

โกเบลเองก็อยู่ในนั้นด้วย ชายร่างสูงสองเมตรกำลังเล่นเครื่องเลกเพรสอย่างดุดัน บนเครื่องจักรขนาดใหญ่เต็มไปด้วยแผ่นน้ำหนักขนาดเท่าฝาหม้อ เท้าขนาดยักษ์ยันอยู่บนแป้นเหยียบ กล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างปูดโปนจนถึงขีดสุด ดูราวกับโขดหินท่ามกลางพายุที่โยกไหวอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลอย่างชัดเจน!

เมื่อเห็นเฉินซง เขาก็ลุกขึ้นยืนทักทาย "เฮ้ เฉิน เพิ่งเคยเห็นนายที่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ"

เฉินซงยิ้มแหย "ผมก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกนี่แหละ ปกติไม่ค่อยชอบออกกำลังกายเท่าไหร่ มันทดสอบความมุ่งมั่นเกินไปน่ะ ซึ่งผมดันไม่มีของแบบนั้นซะด้วยสิ"

โกเบลโบกมือ "โอ้ ไม่ ๆ เพื่อนยาก ฉันจะบอกอะไรให้นะ การออกกำลังกายมันไม่เคยต้องใช้ความมุ่งมั่นหรอก แต่มันขึ้นอยู่กับว่านายมีเวลาว่างและจนพอหรือเปล่าต่างหาก"

"หมายความว่ายังไง?"

"จุดประสงค์หลักของการออกกำลังกายคือการระบายพลังงานส่วนเกิน ถ้านายไม่มีเวลาก็มาเล่นเวทไม่ได้ แต่ถ้านายมีเงิน นายก็มีวิธีอื่นในการระบายพลังงานตั้งเยอะแยะ"

"อย่างเช่นไปหาคู่นอนเหรอ?" พนักงานหลังเคาน์เตอร์หลุดขำ

"ผิดแล้ว ฉันหมายถึงสกี แข่งรถ ไม่ก็กระโดดร่มอะไรพวกนั้นต่างหาก อีกอย่างคนรวยที่ไหนจะเสียเวลาไปหาคู่นอน? พวกเขาชอบเลี้ยงเมียน้อยกันทั้งนั้นแหละ" โกเบลพูดพลางทำท่าประกอบจนน้ำลายสอ

เฉินซงรีบปราม "ที่นี่มีผู้หญิงมาออกกำลังกายอยู่นะ อย่าคุยเรื่องนี้เลย ความจริงวันนี้ผมตั้งใจจะมาฝึกยิงธนูน่ะ"

โกเบลเดินเข้ามาพาดแขนที่หนาปึกราวกับขาแรดลงบนไหล่ของเขา "ธนูมีอะไรน่าสนุก? มายกเหล็กด้วยกันดีกว่า มันส์กว่าเยอะ นายต้องเริ่มฝึกบ้างแล้วนะ ดูพุงนายสิ"

เฉินซงเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "กล้ามอกสวย ๆ น่ะที่ไหนก็เหมือนกันหมด แต่พุงที่น่าสนใจน่ะมันเด้งดึ๋งได้นะ พุงผมมันทำไมเหรอ?"

โกเบลหัวเราะร่า "แต่นายก็ไม่มีพุงสักหน่อยไม่ใช่เหรอ? ฉันหมายถึงนายน่ะผอมเกินไป หุ่นแบบนี้ใช้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะจีบสาวไม่ติดเอา เพราะนายยังดูไม่แข็งแรงเท่าพวกเธอเลยด้วยซ้ำ"

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ผู้หญิงแกร่ง ๆ บางคนก็ชอบหนุ่มสำอางแบบนี้นะ” พนักงานพูดพลางทำบัตรสมาชิกให้เขา

เฉินซงไม่แน่ใจว่าคำพูดนี้เป็นการเข้าข้างหรือจิกกัดกันแน่ เลยไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือดีใจดี แต่ที่แน่ ๆ คือเขาไม่ชอบผู้หญิงสายโหด และก็ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกด้วย

เขาจึงตอบกลับไปเรียบ ๆ ว่า “หุ่นผมมันใช้ไม่ได้ตรงไหน? นี่แหละหุ่นมาตรฐานชายไทย เอ้ย ชายจีน ใส่เสื้อผ้าแล้วดูผอม แต่ถอดออกมาแล้วมีกล้ามนะ อีกอย่าง ความแข็งแรงมันไม่เกี่ยวกับขนาดตัวหรอก กล้ามโต ๆ แบบนั้นมันก็แค่กล้ามเนื้อแต่งสวย ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกน่า”

โกเบลหัวเราะร่าอีกครั้ง “อย่าปากแข็งไปหน่อยเลยเฉิน ฉันไม่ได้จะล้อนายนะ แค่อยากช่วยให้นายแข็งแรงขึ้นต่างหาก”

เฉินซงเหลือบมองเขาแล้วย้อนถาม “นายแข็งแรงกว่าผมจริง ๆ เหรอ?”

โกเบลยืดอกโชว์กล้ามอกที่นูนออกมาเหมือนหมอนยัดฟาง “ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ยังมองออกเลยว่าเราต่างกันแค่ไหน ตราบใดที่รูทวารเขายังไม่ตันน่ะนะ”

พนักงานสมทบด้วยการพยักหน้า “ความแตกต่างของพวกคุณเนี่ย... มองเห็นได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ ครับ”

“งั้นมาแข่งกันไหม?” เฉินซงชี้ไปที่ยางรถยนต์ขนาดมหึมาเส้นผ่านศูนย์กลางร่วมเมตรเจ็ดสิบซึ่งวางอยู่ไม่ไกล “เห็นเจ้านั่นไหม? ถ้านายพลิกมันไปให้ได้ระยะห้าสิบเมตร จะใช้เวลานานแค่ไหน?”

“พลิกยางรถเนี่ยนะ?” โกเบลถามย้ำ “บ้าเอ๊ย ให้ตายสิ นายแน่ใจนะว่าจะมาท้าฉันเล่นเจ้านี่? มันหนักตั้ง 240 กิโลกรัมเลยนะ!”

“ใจถึงดีนี่พี่ชาย ผมชอบแฮะ” ใครบางคนที่ได้ยินการสนทนาเดินเข้ามาสมทบ

เฉินซงกอดอกมองยางเส้นนั้นแล้วเลิกคิ้ว “อะไรกัน ไม่กล้าเหรอ?”

โกเบลหัวเราะลั่น “ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ฉันกลัวนายจะหัวใจวายตายไปซะก่อน เดี๋ยวจะช่วยไม่ทันน่ะสิ ฉันพนันได้เลยว่าถ้านายกระเด็นไปเพราะเจ้านี่ คุณโทเฟอร์ต้องเอาปืนมายิงฉันแน่”

เฉินซงสวนกลับ “ในเมื่อไม่กล้า งั้นต่อไปก็อย่ามาล้อผมอีกแล้วกัน”

ใบหน้าของโกเบลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความรั้น “บ้าเอ๊ย! เฉิน มาแข่งกันสักตั้ง!”

เขาเริ่มยืดเส้นยืดสาย จัดแจงกระชับสนับเข่าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปยังยางรถตักดินคันยักษ์ เขาตะโกนก้องหนึ่งครั้งแล้วออกแรงสองมือจับขอบยางพลิกขึ้นมาทันที

เสียงนกหวีดและเสียงผิวปากดังขึ้นรอบทิศ ตามมาด้วยเสียงปรบมือเชียร์อย่างต่อเนื่อง

แววตาของโกเบลแน่วแน่ ใบหน้าแดงซ่าน กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็งจนดูราวกับจะระเบิดออก พลังอันมหาศาลที่เขาแสดงออกมาทำเอาสาว ๆ หลายคนในฟิตเนสถึงกับแข้งขาอ่อนแรง

เสียงกระแทกพื้นหนัก ๆ ดัง “ตึง! ตึง!” อย่างเชื่องช้า และเริ่มทิ้งระยะห่างขึ้นเรื่อย ๆ

ช่วงสิบเมตรแรก โกเบลยังพอพลิกได้สบาย ๆ แต่พอผ่านไปอีกสิบเมตร หลังจากพลิกไปได้เพียงห้าหกครั้ง ความเร็วของเขาก็เริ่มตกลงอย่างเห็นได้ชัด

พละกำลังของมนุษย์ย่อมมีขีดจำกัด ยางรถหนักสองร้อยสี่สิบกิโลกรัมไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แถมยังต้องพลิกต่อเนื่องไปถึงห้าสิบเมตร แม้แต่ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมาเองก็ยังต้องหอบจับเมื่อต้องเจอโจทย์นี้

ระยะทางสั้น ๆ เพียงห้าสิบเมตร โกเบลกลับต้องใช้เวลาพลิกนานถึงสี่นาที โดยเฉพาะสิบเมตรสุดท้ายนั้นยากลำบากแสนสาหัส เขาแทบจะต้องหยุดพักหายใจกว่ายี่สิบวินาทีทุกครั้งที่พลิกยางได้หนึ่งตลบ

เมื่อเขาพลิกยางจนถึงเส้นชัย ทุกคนในฟิตเนสต่างพากันปรบมือให้เกียรติในความอึด

ชายร่างกำยำสองคนรีบเข้าไปช่วยพยุงและปฐมพยาบาลเบื้องต้น เพื่อช่วยให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้นและปรับสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้าจนเกินขีดจำกัด

โกเบลเดินกลับมาด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง เขาโบกมือพลางหอบแฮก “เฮ้ ครั้งนี้ถือว่าฉันท้าทายตัวเองนะเฉิน นายอย่าไปแตะเจ้านั่นเด็ดขาดเชียวนะ มันเอาชีวิตคนได้จริง ๆ!”

เฉินซงยิ้มมุมปาก “ถึงจะอันตรายผมก็ต้องทำ ลูกผู้ชายชาวจีนพูดแล้วไม่คืนคำ”

เขาถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อลองจอนที่ใส่อยู่ข้างใน บนเสื้อมีรูปถ้วยรางวัลสีทองและตัวอักษรจีนตัวใหญ่พิมพ์ไว้ว่า: “ฉลองยิ่งใหญ่ ปุ๋ยผสมสแตนลีย์ คว้าเหรียญทองระดับชาติ!”

นี่เป็นเสื้อแถมที่พ่อของเขาได้มาตอนซื้อปุ๋ย ข้างในบุขนหนานุ่มอุ่นสบาย พ่อของเขาไม่กล้าใส่เลยยกให้ลูกชายแทน

ชาวไอซ์แลนด์จะไปอ่านภาษาจีนออกได้อย่างไร? พวกเขาเห็นเพียงตัวอักษรพู่กันจีนอันวิจิตรบนเสื้อและรูปถ้วยทองคำใบใหญ่ ต่างก็พากันคิดไปเองว่านี่คงเป็นเสื้อรางวัลจากการชนะการแข่งขันระดับโลกอะไรสักอย่าง

ด้วยเหตุนี้ คนที่มุงดูอยู่จึงพากันปรบมือเกรียวกราว

เฉินซงเดินไปที่ยางยักษ์แล้วโคจรลมปราณลงสู่จุดตันเถียน ทันใดนั้นเมล็ดพันธุ์ปราณก็เริ่มทำงาน ปราณวิญญาณไหลเวียนไปตามวัฏจักรน้อยทั่วร่างกาย

ก่อนหน้านี้ ด้วยร่างกายที่ดูบอบบางของเขา ไม่มีทางเลยที่จะพลิกยางหนักขนาดนี้ได้ มันไม่ต่างจากการใช้ไม้จิ้มฟันไปงัดซุง แต่หลังจากที่เขาสร้างรากฐานมั่นคงแล้ว สมรรถภาพทางกายก็ก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล กลายเป็นดั่งไทแรนโนซอรัสในร่างมนุษย์อย่างแท้จริง

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกแรงพลิกยางขึ้นมา

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังกระหึ่มอีกครั้ง หลายคนตะโกนลั่น “เขาทำได้! เขาทำได้จริงด้วย!” “ไอ้บ้านี่ซ่อนระเบิดไว้ในตัวหรือไงกัน!”

ท่ามกลางเสียงชื่นชม เฉินซงพลิกยางให้ตั้งตรงบนพื้น จากนั้นเขาก็เริ่ม... กลิ้งยางไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว!

ในขณะที่โกเบลพลิกยางช้าลงเรื่อย ๆ แต่เฉินซงกลับกลิ้งยางเร็วขึ้นเรื่อย ๆ!

ระยะทางห้าสิบเมตร เขาใช้เวลาเพียงสิบกว่าวินาทีก็ถึงจุดหมาย ฟิตเนสที่เคยกึกก้องพลันเงียบกริบ ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง!

เมื่อยางหยุดลง เฉินซงปล่อยให้มันล้มลงกระแทกพื้นดังปัง ก่อนจะถามหน้าตายว่า “ใช้เวลาไปเท่าไหร่ครับ?”

สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือเสียงโห่ลั่น หลายคนชูนิ้วกลางให้เขาด้วยความหมั่นไส้ ส่วนโกเบลก็ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ “ให้ตายสิ เจ้านี่มันแกล้งฉันนี่หว่า”

บรูซที่เคยเห็นเฉินซงใช้หมัดทุบฝากระโปรงรถจนบุบพึมพำกับตัวเอง “คุณเฉินนี่มันสัตว์ร้ายชัด ๆ”

พนักงานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา: นี่คุณพี่เขายังจะอวยกันได้อีกเหรอครับ?

โกเบลไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เมื่อเห็นว่าเฉินซงเล่นตลกเขาก็ไม่โกรธ กลับหัวเราะร่วน “เฉิน นายชนะแล้ว ตราบใดที่นายยังไม่ตาย ฉันก็ถือนายชนะ”

ลึก ๆ แล้วเขาก็ยังกังวลว่าเฉินซงจะฝืนตัวเองจนเป็นอันตรายเพียงเพื่อต้องการเอาชนะ

แต่คนอื่น ๆ ในคลับกลับไม่พอใจ พวกเขาโบกมือไล่เฉินซงอย่างดูแคลน “ไอ้คนผิวเหลืองนี่ฉลาดแกมโกงจริง ๆ!” “น่าไม่อาย ช่างน่าไม่อายที่สุด!” “คนจีนนี่ชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดเลยนะ!”

เมื่อได้ยินคำครหาเหล่านั้น เฉินซงก็ไม่ได้โกรธเคือง เขาวางเท้าข้างหนึ่งลงบนยางรถแล้วหมุนข้อมือไปมา รอจนเสียงโห่เริ่มซาลงเขาจึงพูดขึ้นว่า “พวกคุณจะโวยวายอะไรกัน? จะรีบร้อนไปไหน? พระเจ้าทรงเป็นพยานว่าผมจะทำอะไร การแข่งขันน่ะมันต้องยุติธรรมสิ จุดเริ่มต้นและเส้นทางของผมกับโกเบลต้องเหมือนกันทุกประการ!”

สิ้นเสียงเขาก็ใช้สองมือจับขอบยางแล้วออกแรงพลิกมันขึ้นมาจริง ๆ!

“ตึง!”

“ตึง!”

“ตึง!”

ยางยักษ์ค่อย ๆ พลิกไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและต่อเนื่องในจังหวะที่สม่ำเสมอ

ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า กลุ่มคนมุงต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง เนื่องจากแต่ละคนเป็นนักเพาะกายที่มีปอดขนาดใหญ่ เมื่อพร้อมใจกันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จึงเกิดเสียงดังราวกับมีคนดึงจุกลมออกจากยางรถ: “ฟี้ด—! ฟี้ด—!”