บทที่ 26 นักมายากลในตำนาน ผู้มีลักษณะคล้ายนักสืบมากกว่าทนายความ

บทที่ 26 นักมายากลในตำนาน ผู้มีลักษณะคล้ายนักสืบมากกว่าทนายความ

หน่วยสืบสวนสอบสวนแห่งประเทศญี่ปุ่น

หนึ่งในผลงานคลาสสิกของสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ รายการยอดนิยมที่ดำเนินรายการโดย มัตสึโอะ ทาคาชิและอำนวยการผลิตโดยมิชิฮิโกะ ยาโฮะ

ที่ผ่านมาแขกพิเศษที่ได้รับเชิญล้วนเป็นนักสืบชื่อดังจากหลากหลายที่...พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เชิญนักสืบโมริมาในครั้งนี้

(จะว่ายังไงดีล่ะ...เชิญลุงโมรินี่ดูจะตาไม่ถึงเอาซะเลย!)

(แต่ในเมื่อเชิญฉันไปด้วย...งั้นก็ถือว่าตาถึงขึ้นมาหน่อยแล้วกัน)

(ก็ฉันมันคือทนายความผู้ไร้พ่ายตั้งแต่เปิดตัวเลยนี่นา!)

ในห้องทำงานฝ่ายกิจการของมุโคเก็น ทาคานากะปรับปกเสื้อของเขาอย่างภาคภูมิใจอยู่หน้ากระจก

อีกครึ่งชั่วโมง...เขาจะไปปรากฏตัวในฐานะแขกรับเชิญพิเศษทางสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ

อนาคตของสำนักงานกิจการมุโคเก็นและอนาคตของเขาขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ครั้งนี้!

กึก.

มือของทาคานากะหยุดชะงักลงทันที....เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

(เดี๋ยวก่อนหน่วยสืบสวนสอบสวนทั่วประเทศญี่ปุ่นงั้นเหรอ...?)

(ฉันเป็นทนายนะโว้ย! ทำไมถึงโดนเชิญไปออกรายการนักสืบกันล่ะ!?)

(มันควรจะเป็นรายการกฎหมายคลายทุกข์อะไรพวกนั้นไม่ใช่เหรอ!?)

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ทาคานากะก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายจนไม่อยากจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อีกแล้ว

เขานอนลงบนโซฟาโดยตรงแล้วเปิดแผงคุณสมบัติขึ้นมา

【ชื่อ: อิจิโกะ ทาคานากะ】

【การสังเกต: ★★】

【ตรรกะ: ★】

【ร่างกาย: ★★★★】

【ความเร็วตอบสนอง: ★★】

【ทักษะ: เทคโนโลยีสารสนเทศ Lv.1, เกม Lv.2, ต่อสู้ระยะประชิด Lv.2, ไพ่ Lv.3…】

【ภาษา: จีน (ชำนาญ), ญี่ปุ่น (ชำนาญ), อังกฤษ (ไม่ถนัด)】

【ล็อกหัวใจ: ใช้งานได้】

【“ความจริงอันเจ็บปวด”: 5/5】

【มูลค่าการแลกเปลี่ยน: 450】

มูลค่าการพลิกคดีสะสมอยู่ที่ 450

ทาคานากะรู้สึกว่าใกล้ถึงเวลาที่จะต้องใช้มันแล้ว

วูบ!

จู่ๆวงล้อรูเล็ตก็ปรากฏขึ้นบนแผงคุณสมบัติตรงหน้าเขา

เช่นเดียวกับโอกาสในการจับฉลากครั้งก่อนๆ...ครั้งนี้มีตัวเลือกทักษะมากมายที่ทาคานากะไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

มูลค่าพลิกคดี 100 สามารถใช้สำหรับการจั่วการ์ดได้ 1 ครั้ง

ดังนั้นด้วย มูลค่าพลิกคดี 450 ของเขาจึงสามารถจั่วการ์ดทักษะได้ 4 ครั้ง

"เอาล่ะ...ลองดูซิว่าคราวนี้ฉันจะวาดทักษะที่มีประโยชน์ได้ไหม"

ด้วยความคิดเช่นนั้นอิชิโกะ ทาคานากะจึงหมุนวงล้อรูเล็ตตรงหน้าเขา หนึ่งครั้ง สองครั้ง และอีกครั้ง

【 ได้รับทักษะ: การเล่นกีตาร์ LV1, ดาราศาสตร์ LV1, เภสัชวิทยา LV1, เทคโนโลยีสารสนเทศ LV1 ——— ทักษะเดิม 'เทคโนโลยีสารสนเทศ' เลื่อนระดับเป็น LV2 】

ทันทีที่การสุ่มสิ้นสุด...ความรู้ใหม่ๆก็หลั่งไหลเข้าสู่ความทรงจำของเขาทันที

ทักษะสามในสี่อย่างนั้นไร้ประโยชน์ชั่วคราวแต่เภสัชวิทยาเป็นประโยชน์อย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าจะเป็นเพียง LV1 แต่บางทีมันอาจมีผลมหัศจรรย์เมื่อนำไปใช้ในการไขคดีก็ได้...?

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ!

เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ดังขึ้น

(เอาล่ะ...ถึงเวลาไปที่สถานีโทรทัศน์โยมิอุริแล้ว....คราวนี้แหละฉันจะโชว์ฝีมือให้ดูะ...!)

ทาคานากะผลักประตูออกไปล็อกห้องเตรียมจะออกเดินทาง...แต่แล้วก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งที่ดูคุ้นตาแล่นมาจอดหน้าสำนักงาน

“เฮ้ เจ้าหนูทนาย ขึ้นรถมาสิ!”

เสียงของนักสืบโมริดังมาจากเบาะหน้าของรถ

เป็นรถของโมริ โคโกโร่จริงๆ ด้วย

แต่ทำไมโมริ โคโกโร่ ถึงตัดสินใจมารับเขาขึ้นมาอย่างกระทันหันล่ะ?

ทาคานากะมีข้อสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับล็อกหัวใจของเขาแต่ข้อสงสัยก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เพราะโคนันเปิดกระจกหลังแล้วทำหน้าบูดใส่เขา

(เจ้าหนูนี่...วิชาวิทยาศาสตร์ที่เรียนมาไม่หลอกฉันจริงๆ)

(ฮอร์โมนในร่างกายนี่มันส่งผลต่อบุคลิกภาพชัดๆ! คุโด้ ชินอิจิ เลยกลายเป็นเด็กปัญญาอ่อนไปซะแล้ว!)

ปัง!

เมื่อขึ้นมานั่งเบาะหลัง...ลุงโมริก็สตาร์ทรถออกตัวทันที

เขาไม่ลืมที่จะบ่นกับทาคานากะที่นั่งอยู่เบาะหลัง

"ถ้าโคนันไม่บอกว่าแกก็เป็นแขกรับเชิญด้วย...ฉันไม่เสียเวลาแวะมารับหรอกนะ!"

"แล้วก็จำไว้ด้วย...งานนี้แขกรับเชิญพิเศษอย่างฉันคือพระเอก...อย่าเผลอร้องไห้เวลาโดนฉันรัศมีข่มเอาล่ะ...นักสืบชื่อดังอย่างโมริ โคโกโร่คนนี้ไม่อยากมีประวัติทำเพื่อนร่วมทีมร้องไห้ออกสื่อหรอกนะ!"

(ให้ตายสิ!...ใครจะไปร้องไห้กันฟะ? ลูกผู้ชายเขาจะหลั่งน้ำตาเมื่อทุกอย่างจบลงแล้วเท่านั้นโว้ย!)

โดยปกติแล้วทาคานากะจะโต้ตอบโคโกโร่แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้พูดอะไรเลย

ถ้าโดยสารรถคนอื่นควรให้เกียรติเขาบ้าง...ไม่อย่างนั้นถ้าเดินกลับคงเหนื่อยแย่

"คุณอิจิโกะคุณพ่อเขาก็เป็นคนแบบนี้แหละค่ะ...ต้องขอโทษด้วยนะคะ!"

รันกล่าวขอโทษจากอีกฝั่งหนึ่ง

เธอมองทาคานากะด้วยความสงสัยเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับทนายความคนนี้ที่อ้างว่าไม่เคยแพ้คดีมาก่อน...แต่เขาก็เป็นคนที่มีทักษะการวิเคราะห์และหาข้อสรุปที่ยอดเยี่ยมมาก

แม้ตอนทำคดีจะดูเหงื่อโชกและลนลานไปบ้าง...แต่เขาก็สามารถพลิกสถานการณ์และหาคำตอบที่ถูกต้องออกมาได้เสมอ!

(อืม...เมื่อกี้โซโนโกะเคยบอกให้ฉันลองถามเรื่องของทนายอิจิโกะมานิดหน่อย)

(ฉันควรจะถามตอนนี้เลยดีไหมนะ? จะดูเสียมารยาทเกินไปหรือเปล่านะ...?)

“หืม?”

โคนันขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทำไมรันถึงจ้องมองทาคานากะขนาดนั้นกันละ? หรือว่ามีเรื่องอะไรที่เขาไม่รู้เกิดขึ้น?

ในฐานะยอดนักสืบจอมหึงหวงอันดับหนึ่งของโลก ACG

โคนันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของรันและอิจิโกะไปมาอย่างระมัดระวัง

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกๆมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อพวกเขามาถึงสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ...โคนันจงใจลงจากรถช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย และเตือนทาคานากะอย่างเจาะจง

“นี่...อย่าคิดจะยุ่งกับรันเชียวนะ...อายุพวกนายมันก็ต่างกันเกินไปไม่ใช่เหรอไง?”

"...?"

ทาคานากะเต็มไปด้วยคำถาม...เขาไม่รู้ว่าเจ้าหนูนี่เป็นบ้าอะไรขึ้นมา...

จริงๆแล้วรันยังไม่บรรลุนิติภาวะและเขาไม่อยากเข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกหรอก!

อีกอย่าง...พวกนายเป็นคู่รักกันตั้งแต่เด็กแล้วไม่ใช่หรือไงกัน...ใครจะไปแทรกกลางพวกนายได้กันฟะ!?

ทาคานากะซึ่งทำ "ขวดน้ำส้มสายชู(ความหึง)" คว่ำโดยไม่มีสาเหตุได้ลงจากรถ

โคโกโร่บ่นว่าทาคานากะลงจากรถช้าเกินไปและจนต้องใช้เวลานานในการหาที่จอดรถ

จากนั้นทุกคนก็เดินตามพนักงานขึ้นลิฟต์ไปชั้นเจ็ด...แล้วเดินขึ้นบันไดไปต่อ

ในระหว่างนั้นโคโกโร่บ่นอีกครั้งว่าทำไมลิฟต์ถึงไม่ขึ้นไปชั้นบนสุดไปเลย

พนักงานก็ตอบอย่างช่วยไม่ได้

"ก่อนจะมาเป็นสถานีโทรทัศน์...อาคารนี้เคยถูกสร้างเป็นบังเกอร์หลบภัยในช่วงสงครามครับ"

“โครงสร้างภายในเลยสลับซับซ้อนมาก...หลังจากลิฟต์มาถึงชั้น 7 แล้วก็ไม่มีทางต่อเติมลิฟต์ขึ้นไปได้อีก”

“อ้อ! ทุกคนครับ...ห้องส่งอยู่ที่ชั้น 9 ตามผมมาให้ดีนะครับอย่าหลงทางกันนะครับ”

(สลับซับซ้อน? ฟังดูเหมือนสถานที่ที่จะเกิดคดีฆาตกรรมเป๊ะเลยแฮะ......)

(เฮ้ย!...จำได้ว่ามีตอนหนึ่งที่เกิดคดีในสถานีโทรทัศน์หรือว่าจะเป็นที่นี่!?)

(ไม่หรอกมั้ง...ฉันคงไม่ดวงซวยขนาดนั้นหรอกน่ะ!)

ทาคานากะเดินตามพวกเขาไปและสังเกตเห็นว่าหลายแห่งในบริเวณใกล้เคียงมีการติดตั้งกล้องวงจรปิดกันขโมย

ดูแล้วถ้าใครกล้าก่อเรื่องคงโดนรวบตัวได้ทันที...เขาคงจะคิดมากไปเอง

ตึก ตึก ตึก

เมื่อถึงชั้น 9 เจ้าหน้าที่ก็ผลักประตูห้องส่งเปิดออก

ภายในนั้นเป็นห้องบันทึกเสียงของ "หน่วยสืบสวนสอบสวนทั่วประเทศญี่ปุ่น "

พิธีกรมัตสึโอะ ทาคาชิและผู้ช่วยพิธีกรนากาอิ อายาโกะเพิ่งจะอธิบายเนื้อหาช่วงรายการให้กับนักสืบทั้งสองคนเสร็จ

พิธีกรก็พูดขึ้นว่า...

"ขอต้อนรับ...ยอดนักสืบนิทราผู้ไขคดีท่ามกลางความฝัน โมริ โคโกโร่!!!"

"และ!...พ่อมดในตำนานผู้ดูเหมือนนักสืบยิ่งกว่าทนายความ...จอมเวทลึกลับผู้ควบคุมสายลม อิจิโกะ ทาคานากะ!!!"

อิจิโกะ ทาคานากะ "........?"

ที่ฉันทำหน้าสงสัยไม่ใช่เพราะฉันมีปัญหาหรอกนะแต่ฉันว่าเป็น "คุณ" เองที่มีปัญหา!

อะไรคือพ่อมดในตำนานผู้ดูเหมือนนักสืบมากกว่าทนายความกันฟระ!? ฉันเป็น "ทนายความ" โว้ยยยย!!!

(จบตอน)