บทที่ 25 รายการยอดนักสืบแห่งญี่ปุ่นกับพิธีกรมัตสึโอะ ทาคาชิ

บทที่ 25 รายการยอดนักสืบแห่งญี่ปุ่นกับพิธีกรมัตสึโอะ ทาคาชิ

ในชั่วพริบตาที่โทมิยะ จูซันพุ่งเข้าใส่ทาคานากะ

เจ้าหน้าที่สืบสวนคนอื่นๆไม่มีเวลาที่จะตอบสนองและแม้แต่โคโกโร่ที่เตรียมจะวาดลวดลายยูโดก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง

ร่างของโทมิยะ จูซัน กลับถูกหยุดไว้อย่างกระทันหัน

ในชั่วพริบตาต่อมาโทมิยะ จูซันก็ถูกกดลงกับพื้นทันที....โดยมือทั้งสองข้างถูกบิดไปด้านหลัง!

"ตอนนี้....คุณจะถูกตั้งข้อหาเพิ่มเติมในข้อหาพยายามทำร้ายร่างกายโดยเจตนาเพิ่มอีกกระทงสินะ"

คุมะ สึกาวะกล่าวอย่างเย็นชาพลางจับโทมิยะ จูซันกดลงกับพื้น

ดวงตาของสารวัตรเมงุเระเบิกกว้าง...เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าอัยการจะมีฝีมือดีขนาดนี้!

ปฏิกิริยาตอบสนองของเจ้าหน้าที่สืบสวนส่วนใหญ่ไม่ได้รวดเร็วหรือเท่ากับของคุมะ สึกาวะ เมื่อสักครู่นี้

"ทาคางิทำไมมัวแต่ยืนอยู่เฉยๆละ! รีบจับตัวผู้ต้องสงสัยเร็วเข้า!"

ทาคางิที่จ้องมองอย่างงงงวยอยู่นั้น...ในที่สุดก็ตอบสนอง...เขาพยักหน้าซ้ำๆแล้วดึงกุญแจมือออกจากเอวของเขา

คลิก!

โทมิยะ จูซันถูกทาคางิใส่กุญแจมือทันที...หมดสิทธิ์ขัดขืนโดยสมบูรณ์

จากการปะทะเมื่อครู่

ผ้าพันแผลที่นิ้วของ โทมิยะ จูซันหลุดออก...เผยให้เห็นแหวนแต่งงานที่เขาสวมอยู่...หลักฐานมัดตัวชั้นดีที่ใช้กั้นเลือดไม่ให้เปื้อนด้ามมีด

ที่สำคัญ...บนผ้าพันแผลยังมีคราบเลือดติดอยู่ชัดเจน...ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคืออาวุธที่เขาใช้รัดคอเหยื่อจนขาดใจตาย

"หลักฐานชัดเจนแล้วครับสารวัตรเมงุเระ ....เราสามารถปิดคดีได้แล้วครับ!"

"นอกจากนี้...คุณโทมิยะ จูซันหลักฐานที่ใช้กล่าวหาคุณนั้นแน่นหนาขนาดนี้แล้ว...แม้ตัวทนายคิซากิจะมาเองก็ตาม....!"

"เธอไม่สามารถให้การแก้ต่างให้คุณว่าไม่ผิดได้หรอก....เตรียมตัวไปชดใช้กรรมในคุกเถอะครับ"

ทาคานากะเก็บผ้าพันแผลที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นแล้วส่งให้กับเจ้าหน้าที่สืบสวนที่อยู่ใกล้ๆ

พนักงานสอบสวนคดีรีบหยิบถุงเก็บหลักฐานออกมาและใส่ผ้าพันแผลลงไปทันที

ในไม่ช้า...สิ่งนี้จะกลายเป็นหลักฐานในชั้นศาลเพื่อเอาผิดโทมิยะ จูซัน

ทาคานากะถอนหายใจโล่งอกหลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ถึงเขาจะพอมีปฏิกิริยาตอบโต้ทันแต่ถ้าต้องปะทะกับชายร่างยักษ์คนนี้ตรงๆ...ก็ไม่รู้ว่าจะเอาอยู่หรือเปล่า!

"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ครับท่านอัยการคุมะ! "

อัยการหนุ่มปัดฝุ่นที่แขนเสื้อพลางส่ายหน้ายิ้มๆ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!"

"แต่ดูท่าผมต้องอยู่ทำโอทีต่อซะแล้วสิ...คดีนี้ผมคงต้องเป็นอัยการเจ้าของสำนวนเอง... "

"ทนายอิจิโกะ...ไว้เราค่อยนัดเจอกันอีกครั้งเมื่อมีเวลาว่างนะครับ!"

ทาคานากะพยักหน้าและไม่ได้พยายามรั้งตัวเขาไว้

ท้ายที่สุดแล้ว...นี่คือหน้าที่ของคุมะ สึกาวะ ในฐานะอัยการ!

จากนั้นคุมะก็ออกไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่สืบสวนที่อยู่ใกล้เคียง

ส่วนเรื่องทนายความนั้นทาคานากะคงไม่สามารถว่าความให้โทมิยะ จูซันได้และโทมิยะ จูซันก็คงไม่ยอมให้เขาเป็นทนายความ

ดังนั้นคดีนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอีก

【 ดำเนินการพลิกคดีสองครั้งเสร็จสิ้นแล้ว : การพลิกกลับกระบวนการสืบสวนคดีฆาตกรรมที่ผิดพลาดและสรุปกระบวนการสืบสวนคดีที่แท้จริงตัดยูอิจิ โคและวาคาจิจูโร ออกจากการเป็นผู้ต้องสงสัยการฆาตกรรมและการพลิกกลับเพื่อหาตัวฆาตกรตัวจริงคือโทมิยะ จูซัน】

【รางวัล: 100 คะแนน จากการพลิกคดี】

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนแผงสถานะและทาคานากะก็พยักหน้า

(ดูท่าจะจับไม่ผิดตัวจริงๆด้วยแฮะ...คนร้ายตัวจริงก็คือโทมิยะ จูซัน)

(ถ้าหากเขาไม่กลัวกลอุบายการข่มขู่ของฉันและอัยการคุมะจนเสียสติพยายามหนี...เราก็คงไม่พบหลักฐานที่เพียงพอจะพิสูจน์ความผิดของโทมิยะ จูซันได้!)

(นี่แหละนะที่เขาเรียกว่าโชคดี!)

“เฮ้อ... ให้ตายสิ...เจ้าหนูทนายโดนแกแย่งซีนไปอีกจนได้นะ”

“คราวหน้า!...คราวหน้าฉันจะแสดงพลัง 'โคโกโร่นิทรา' ให้แกเห็นเป็นขวัญตาเอง...จนแกต้องยอมแพ้อย่างราบคาบเลยคอยดู!”

นักสืบโมริเริ่มโวยวายตามสไตล์คนไม่ยอมรับความจริงอีกครั้ง

สารวัตรเมงุเระผู้มีรูปร่างท้วมถอนหายใจ...ส่งสัญญาณให้ทาคางิจดบันทึกและสั่งให้ทีมเก็บของ

ก่อนจากไปสารวัตรเมงุเระไม่ลืมที่จะเตือนทาคานากะ

“จริงด้วย...เรื่องเงินช่วยเหลือที่คุยกันไว้น่ะเตรียมไว้ให้แล้วนะ...วันสองวันนี้แวะไปหาฉันที่กรมตำรวจด้วยล่ะ!”

“ถึงฉันจะอยากควักเงินส่วนตัวให้ตอนนี้เลยก็เถอะ...แต่มันต้องทำตามระเบียบน่ะนะ!”

(อืม...ทำตามระเบียบดีแล้วครับสารวัตร...ขืนรับใต้โต๊ะตอนนี้มีหวังโดนใครบางคนร้องเรียนจนใบอนุญาตปลิวแน่ๆ)

ทาคานากะพยักหน้า

เขาเดินตามนักสืบโมริและสารวัตรเมงุเระออกมาจากห้องน้ำ...พร้อมกับมองดูสารวัตรเมงุเระเดินจากไป

เขาได้ยินเสียงสารวัตรเมงุเระพูดอย่างเลือนรางว่าเจ้าหน้าที่ทาคางิไม่ได้เฝ้าดูผู้ต้องสงสัยอย่างระมัดระวังและการประเมินเงินเดือนของเขาในเดือนหน้าจะได้รับผลกระทบ

อืม...หวังว่าจะแค่หูฝาดไปเองนะผู้หมวด?

"อิจิโกะ! ตัวการที่แท้จริงคือโทมิยะ จูซัน สินะดูเหมือนนายจะจัดการหมอนั่นได้แล้วสินะ?"

โคนันเดินมาหยุดอยู่ที่เท้าของเขาพลางกอดอก...ท่าทางดูผ่อนคลายมากเป็นพิเศษ

(เจ้าหนูคิตตี้นี่จะเก๊กหล่อไปถึงไหนละเนี่ย? ว่าแต่รันไปไหนซะแล้วล่ะ?)

ทาคานากะหันศีรษะไปมองจุดที่รันเคยอยู่และก็เห็นเธอกำลังคุยกับโซโนโกะ

ดูเหมือนจะกำลังคุยเรื่องวาคาจิ จูโร่อยู่...ไม่แปลกใจเลยที่โคนันไม่สามารถเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วยได้

ทาคานากะจึงยักไหล่ดีดนิ้วแล้วย่อตัวลงตอบโคนันด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า

“แน่นอนสิ! นายคิดว่าฉันเป็นใครกัน? ฉันคือสุดยอดทนายผู้ไร้พ่ายตั้งแต่เปิดตัวเลยนะจะบอกให้!”

"ฉันรู้มานานแล้วว่า โทมิยะ จูซัน คือคนร้ายตัวจริง!!!"

จ๊อก...

ในขณะนั้นท้องของทาคานากะก็เริ่มส่งเสียงร้อง

หัวที่กระฉับกระเฉงราวกับเม่นของเขากลับห้อยลงทันทีเมื่อเขามองไปที่ร้านราเม็งฝั่งตรงข้ามถนน

ทาคานากะลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไรกับโคนันอีก

แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงของโคนัน

"อิจิโกะอยากไปร้านราเม็งนั้นแล้วกินราเม็งที่กินไม่หมดเมื่อกี้นี้ไหมละ?"

"น่าเสียดายที่พนักงานที่นั่นดูเหมือนจะเก็บจานออกจากโต๊ะของเราไปเมื่อประมาณสามนาทีก่อนแล้ว"

"นั่นหมายความว่า...ความฝันของนายที่จะได้กินราเม็งได้แหลกสลายไปเรียบร้อยแล้ว"

(อะไรนะ?! ของฉ๊านนนนน...!!!)

ฟุ่บ!

ทาคานากะพุ่งไปข้างหน้าฝ่าฝูงชนที่ยังคงยืนดูอยู่ด้านนอก

สิ่งที่เขาเห็นในที่สุดคือโต๊ะที่สะอาดและว่างเปล่า

เขาเอามือแตะท้องน้ำตาคลอเบ้า

(โธ่เอ๊ย... กะไว้แล้วเชียว...คืนนี้ต้องกลับไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินอีกแล้วเหรอเนี่ย?)

(เฮ้อ... เมื่อไหร่จะมีงานจ้างใหญ่ๆเข้ามาให้พอมีเงินไปกินของหรูๆบ้างนะ!)

“เอ่อ...ขอประทานโทษครับ...ขออนุญาตถามอะไรสักหน่อยได้ไหมครับ?”

ทาคานากะหันกลับไปมองคนที่พูดด้วยความสับสน

ชายคนนั้นแต่งตัวลำลองและดูหล่อเหลาทีเดียว....อายุประมาณสามสิบกว่าปี

ชายหนุ่มรูปงามวัยสามสิบกว่าๆ...นั่นคงเป็นความรู้สึกที่หลายคนมีใช่หรือเปล่า?

"ขออนุญาตแนะนำตัว...ผมเป็นพิธีกรรายการหน่วยสืบสวนสอบสวนทั่วประเทศญี่ปุ่น...ทางสถานีโทรทัศน์โยมิอุริครับ"

"ผมชื่อมัตสึโอะ ทาคาชิ!"

มัตสึโอะ ทาคาชิยิ้มขณะจัดปกเสื้อของเขา

จากนั้นเขาจึงกล่าวคำต่อ

"เดิมทีเรามีนัดกับนักสืบโมริให้มาออกรายการเมื่อวานนี้...แต่นักสืบโมริต้องไปขึ้นศาลจึงมาไม่ได้ดังนั้นจึงต้องเลื่อนการออกอากาศตอนนี้ออกไป"

"ผมเพิ่งได้เห็นการวิเคราะห์อันชาญฉลาดของคุณเข้า...ผมสงสัยว่าคุณจะยินดีมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษในรายการ ' หน่วยสืบสวนสอบสวนทั่วประเทศญี่ปุ่น ' ในวันพรุ่งนี้ ร่วมกับนักสืบโมริไหมครับ?"

“เรื่องค่าตอบแทนในการออกรายการ... เราคุยกันได้เต็มที่เลยนะครับ!”

ทาคานากะถึงกับแข็งทื่อ...จากนั้นหัวใจของเขาก็พองโตด้วยความยินดี

แจ็กพอตแตกแล้วโว้ย! ชื่อเสียงกำลังจะมาหาถึงที่! รายการนักสืบงั้นเหรอ? ถึงเวลาที่ฉันอิชิโกะ ทาคานากะ จะได้โชว์ออฟให้คนทั้งประเทศได้เห็นแล้ว!

“บอกเวลามาได้เลยครับ ผมไปแน่นอน!”

“เอ่อ...ว่าแต่...ขอเบิกค่าตัวล่วงหน้าก่อนเลยได้ไหมครับ?”

ขณะที่กำลังดูทาคานากะและมัตสึโอะ ทาคาชิคุยกันอยู่นอกร้านกาแฟ

โคนันลูบคางอย่างครุ่นคิด

(อิจิโกะ...จอมซวยคนนี้กำลังจะไปที่แผนกผลิตรายการของสถานีโทรทัศน์โยมิอุริงั้นเหรอ!?)

(คงไม่ใช่ว่า... จะมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นในสถานีโทรทัศน์โยมิอุริหรอกนะ!?)

(จบตอน)