บทที่ 22 การฟังคำพยาน

บทที่ 22 การฟังคำพยาน

“นายว่าอะไรนะ... ผู้ต้องสงสัยงั้นเรอะ!?”

สารวัตรเมงุเระนัก สืบโมริและทาคากิ ต่างอุทานออกมาพร้อมกัน

ทนายทาคานากะช่างร้ายกาจจริงๆ...เขาเพิ่งมาถึงก็สามารถหาตัวผู้ต้องสงสัยเจอแล้วและยังระบุตำแหน่งของฆาตกรได้อีกด้วย

“ฮ่าๆ...ถูกต้องแล้วครับเขาคุณเจ้าหน้า!”

ทาคานากะแอบหัวเราะเบาๆ ในใจ

(เหอะๆ! ฉันจะไปกล้าบอกพวกคุณได้ยังไงล่ะว่าจริงๆแล้วฉันก็ไม่รู้อะไรเลย ข้อมูลทั้งหมดน่ะจิ๊กมาจากเจ้าหนูโคนันทั้งนั้นแหละ!)

(เอาล่ะ ไหนลองทวนข้อมูลที่โคนันให้ไว้หน่อยซิ...)

ความทรงจำเริ่มหวนกลับ

ทาคานากะนึกถึงสิ่งที่โคนันเคยบอกเขาไว้ก่อนหน้านี้แล้วจึงพูดซ้ำอีกครั้ง

“ผมนั่งอยู่ริมหน้าต่างร้านราเม็งตรงนั้นแล้วรู้สึกเบื่อๆ...ก็เลยสังเกตเห็นที่นี่”

“ตั้งแต่เวลาที่ผู้เสียหายเข้าไปในห้องน้ำจนกระทั่งเกิดเหตุ...มีคนเข้าไปในห้องน้ำทั้งหมดสามคน”

“พวกเขามีลักษณะดังนี้: ชายคนหนึ่งกำลังเขียนเอกสารอยู่ที่มุมห้อง...ชายคนหนึ่งนั่งคุยกับเจ้าของร้านที่เคาน์เตอร์และอีกคนหนึ่งดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่ดูน่ารำคาญเหมือนหนุ่มเจ้าชู้ในคลับโฮสต์”

(หืม? ในร้านมีคนแบบนั้นอยู่ด้วยเหรอ? เหมือนจะพอจำได้ลางๆแฮะ...)

โคโกโร่ลูบคาง...เขาดูเหมือนเคยเจอคนแบบนั้นมาก่อน

อย่างไรก็ตาม...ลักษณะเด่นของทั้งสามคนนั้นค่อนข้างชัดเจนแต่เขากลับจำไม่ได้ว่าพวกเขามีหน้าตาเป็นอย่างไร

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความจำและทักษะการสังเกตของเจ้าหนูอิจิโกะดีขึ้นขนาดนี้กัน?

ให้ตายสิ!...แล้วเมื่อไหร่พลังการสืบสวนอันยอดเยี่ยมของฉันมันจะฟื้นกลับมาสักทีนะ?

(หรือว่า... ฉันควรจะหาที่งีบสักพักแล้วรอใช้ 'สกิลติดตัว' ไขคดีดีไหมนะ?)

โคโกโร่กำลังคิดถึงเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือบางอย่างอยู่

ส่วนสารวัตรเมงุเระนั้นพยักหน้าเห็นด้วยโดยถือว่านี่เป็นข้อมูลที่สำคัญมาก

ส่วนเรื่องที่ว่าสิ่งที่ทาคานากะพูดนั้นเป็นเท็จหรือไม่นั้นเขาไม่คิดอย่างนั้น

ถึงแม้ว่าทาคานากะจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ หยิ่งยโส ทะนงตัวและชอบทุบโต๊ะแต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดี

(การมีนักสืบชื่อดังและทนายความชื่อดังอยู่ด้วยแบบนี้ก็สบายดีแฮะ!)

(แบบนี้คะแนนประเมินเงินเดือนของฉันคงพุ่งกระฉูดแน่ๆ!)

สารวัตรเมงุเระคิดเช่นนั้นและนำลูกน้องไปตรวจสอบด้วยตนเองว่ามีบุคคลที่มีลักษณะตรงกับคำอธิบายอยู่ในร้านกาแฟหรือไม่

ไม่นานนัก...ผู้ต้องสงสัยทั้งสามคนก็ปรากฏตัวอยู่ด้านนอกห้องน้ำและยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ตรงหน้าทาคานากะ

เจ้าหน้าที่ทาคางิถือสมุดบันทึกและกระดาษไว้พร้อมที่จะจดบันทึกคำให้การ

จากนั้นสารวัตรเมงุเระเหลือบมองทาคานากะและเริ่มสอบถาม

“พวกเราสงสัยว่าพวกคุณอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมครั้งนี้...รบกวนช่วยให้ปากคำกับทางเราด้วยครับ”

“ก่อนอื่นช่วยแนะนำตัว ชื่อ อาชีพ อายุ และเหตุผลที่มาที่นี่ด้วยครับ”

ผู้ต้องสงสัยทั้งสามคนดูสับสนหันหน้าไปมองและสบตากัน

สุดท้าย...เด็กที่อายุน้อยที่สุดก็พูดขึ้น

“ผมชื่อยูอิจิ โคอายุ 25 ปี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย...ผมมาที่ร้านกาแฟแห่งนี้เพื่อเขียนวิทยานิพนธ์จบการศึกษาครับ”

“ถ้าคุณไม่เชื่อ...คุณสามารถดูบันทึกและหนังสือบนโต๊ะของผมได้…”

“ส่วนเรื่องผู้ตาย... ผมไม่เห็นครับ ไม่เห็นจริงๆ”

หืม? หนึ่งในผู้ต้องสงสัยแต่ยืนกรานว่าไม่เห็นศพงั้นเหรอ?

ทาคานากะลูบคางพลางหรี่ตาลง

ชายคนนี้ดูมีพิรุธสุดๆ

เขาดูโทรมๆสุดๆ...เหมือนชายวัยกลางคน...ถ้าไม่ใช่นอนดึกเพราะปั่นงานจนโทรมก็ต้องเป็นการโกหกเรื่องอายุชัดๆ!

สารวัตรเมงุเระพยักหน้าและมองไปที่ผู้ต้องสงสัยคนที่สอง

บุคคลนี้ดูแตกต่างจากยูอิจิ โค ก่อนหน้าเขาดูมีอายุมากกว่าเป็นชายวัยกลางคน

ในตอนแรกทาคานากะประเมินว่าเขาน่าจะมีอายุประมาณ 35-42 ปี เนื่องจากมีผ้าพันแผลพันอยู่ที่นิ้วมือและมีผมสั้นมาก

ชายวัยกลางคนรู้สึกได้ถึงสายตาของสารวัตรเมงุเระจึงรีบพูดขึ้น

“ผมชื่อโทมิยะ จูซัน อายุ 38 ปี เป็นลูกค้าประจำของร้านกาแฟแห่งนี้และเป็นผู้ช่วยสอนที่มหาวิทยาลัยใกล้เคียงครับ”

“เอ่อ...ผมมาที่นี่ก็เพราะผมชอบโต้เถียงและคุยกับเจ้าของร้านน่ะครับ”

“ถ้าคุณไม่เชื่อ...คุณสามารถถามพนักงานร้านกาแฟและเจ้าของร้านก็ได้...ทุกคนเขารู้เรื่องนี้กันหมด”

(อืม...อ้างพยานบุคคลเชียวเหรอ? แถมเป็นลูกค้าประจำด้วย...)

(ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรแฮะ...น่าจะมีพยานที่อยู่แน่นหนาพอดู)

ทาคานากะพยักหน้าให้กับตัวเอง...จากนั้นก็มองไปยังบุคคลที่สาม

เขาเป็นชายหนุ่มผมยาวหน้าตาดี

อย่างที่โคนันพูดนั่นแหละ...เขามีลักษณะเหมือนพนักงานต้อนรับจากโฮสต์คลับจริงๆ

หลังจากที่ทาคานากะบรรยายลักษณะของผู้ต้องสงสัยเสร็จแล้วสารวัตรเมงุเระก็ถามด้วยอคติว่า...

“ขอโทษนะครับ...ไม่ทราบว่าคุณมาทำอะไรที่ร้านกาแฟในเวลาแบบนี้ล่ะครับเนี่ย? นี่ยังกลางวันแสกๆอยู่เลยนะ”

ผู้ต้องสงสัยคนที่สามถึงกับตกตะลึง

“คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่ายังกลางวันอยู่นะ…? คุณสงสัยว่าผมเป็นโฮสต์หรือไง!?”

“อย่ามาพูดไร้สาระสิครับ! ผมเป็นทำงานที่บริษัทโฆษณาแถวนี้และผมมาที่นี่เพื่อเดทกับแฟนต่างหาก!”

“แต่ตอนนี้แฟนของผมยังมาไม่ถึงเท่านั้นเอง!”

ผู้ต้องสงสัยรูปหล่อสะบัดผมสวยของเขา...พร้อมกับรอยยิ้มที่ดึงดูดใจหญิงสาวนับไม่ถ้วน

เขาแนะนำตัว

“ผมชื่อวากาจิ จูโรอายุ 21 ปี”

(เหอะ...ดูท่าจะเป็นจอมลวงโลกตัวพ่อเลยนะนั่น)

(ถึงเหยื่อจะหน้าเต็มไปด้วยเลือดจนมองไม่ออกแต่ก็น่าจะหน้าตาดีพอสมควร)

(หมอนี่เองก็น่าสงสัยเหมือนกันแฮะ...)

ทาคานากะตัดสินใจบางอย่างในใจเงียบๆ

ทันใดนั้น...เขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนโบกมือให้เขา

นั่นก็คือโคนัน!

ทาคานากะสังเกตเห็นว่านักสืบโมริเหมือนจะมีเรื่องอยากถามพยานบางอย่าง

เขาฉวยโอกาสนั้นเดินไปด้านข้างแล้วมองไปที่โคนัน

“เกิดอะไรขึ้น? รันอยู่ไหนละ? พวกนายสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?”

“อยู่ด้วยกันสิครับ— ไม่ใช่สิ! ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้นซะหน่อย!”

โคนันเพิ่งพยักหน้าจากนั้นก็ส่ายหัวอย่างกระทันหัน

เรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวกับอะไรกันแน่?

“โซโนโกะเพิ่งมาถึง...ตอนนี้ติดอยู่ที่เส้นกั้นที่เกิดเหตุข้างนอก...เธอบอกว่าผู้ต้องสงสัยคนที่สามนั่นคือแฟนของเธอ!”

“รันเลยออกไปคุยกับโซโนโกะ!”

“อิจิโกะนายคิดยังไงกับคดีนี้?”

ทาคานากะลูบคางของเขา

โอ้...เขาถามความคิดของฉันงั้นเหรอ?

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบโคนัน

“ฉันคิดว่าคนร้ายไม่ได้เข้าออกทางหน้าต่างแต่ใช้วิธีปีนข้ามช่องว่างเหนือคอกห้องน้ำไป”

“และผู้ต้องสงสัยคนที่สองโทมิยะ จูซันอาจทำแบบนั้นไม่ได้เนื่องจากรูปร่างของเขา...ดังนั้นฆาตกรต้องเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรกหรือคนที่สาม...ส่วนตัวแล้วฉันเอนเอียงไปทางผู้ต้องสงสัยคนแรกยูอิจิ โคมากกว่านะ”

“ถึงแม้จะไม่มีแรงจูงใจที่แน่ชัดแต่ฉันเชื่อว่ารูปลักษณ์ของเขาไม่ตรงกับสิ่งที่เขาพูดและเขาอาจกำลังปกปิดหลักฐานเกี่ยวกับคดีฆาตกรร-”

"ไม่ใช่!"

โคนันขัดจังหวะการสันนิษฐานของทาคานากะโดยตรง

เขาแก้ข้อมูลที่ตัวเองเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้จนการวิเคราะห์ของทาคานากะพังทลายลงในทันที

“เมื่อกี้ฉันลองนึกทบทวนเวลาที่แต่ละคนเข้าห้องน้ำดูใหม่แล้ว”

“ยูอิจิ โคเข้าไปในห้องน้ำในช่วงเวลานั้นจริงแต่เขาออกมาก่อนที่เหยื่อจะเข้าไป”

“ดังนั้น...เขาจึงเป็นคนเดียวที่ไม่มีช่วงเวลาในการลงมือและไม่มีทางเป็นฆาตกรไปได้!”

(…?)

ทาคานากะเหงื่อแตกพลั่ก...ส่ายหัวด้วยความเหนื่อยหอบ

ให้ตายสิ...ฉันอุตส่าห์เชื่อใจนายแต่นี่นายขุดหลุมฝังฉันชัดๆเลยนี่หว่า!

เอาล่ะ....งั้นฆาตกรก็ต้องเป็นหนึ่งในสองคนที่เหลือคือ วากาจิ จูโร และ โทมิยะ จูซัน สินะ!

รอให้ลุงโมริตัดตัวเลือกที่ผิดออกอีกสักข้อก็น่าจะปิดคดีได้แล้วล่ะ!

(จบตอน)