บทที่ 21 เงินเดือนของทาคากิถูกหัก

บทที่ 21 เงินเดือนของทาคากิถูกหัก

ในตอนแรกเมื่อทาคานากะเอ่ยปากขอขัดค้าน...ลึกๆในใจเขาก็ยังไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยนัก

เขาเพียงต้องการให้คุณลุงโมริพูดประโยคที่เป็น "กุญแจสำคัญ" ออกมา

จากนั้นจึงลองใช้"กระสุนแห่งความจริง"เพื่อดูทดสอบเท่านั้น

แต่เมื่อ"กระสุนแห่งความจริง"ทำงาน...ลมแรงก็พัดขึ้นและดนตรีประกอบก็เริ่มบรรเลง

ทาคานากะรู้ในตอนนั้นแล้วว่านี่คือชัยชนะที่แน่นอน

(หึๆ ฉันรู้อยู่แล้ว ตราบใดที่มีเจ้าหนูโคนันอยู่ด้วย!...)

(คดีนี้จะต้องมีการเลือกผู้ต้องสงสัยสามคนอย่างแน่นอน...ในลักษณะเดียวกับคดีอาชญากรรมในเรื่องโคนัน!)

เขาดีดนิ้ว

ทาคานากะเริ่มร่ายการสันนิษฐานของตัวเอง

“คนร้ายไม่ได้หนีออกไปจากร้านนี้แน่นอนครับ...ข้อสันนิษฐานที่คุณลุงโมริบอกว่าคนร้ายปีนหนีออกไปทางหน้าต่างนั่นน่ะ...”

"มันไร้สาระ!"

คิ้วของนักสืบโมริกระตุกเล็กน้อย

ไอ้เด็กบ้า! อย่าคิดว่ามีเวทมนตร์เรียกลมได้แล้วฉันจะไม่กล้าซัดแกนะ

คิดว่าวิชายูโดทุ่มข้ามไหล่ของโมริ โคโกโร่คนนี้เป็นของเก๊หรือไงกัน!?

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า

"เอาละ! พ่อคนเก่ง! ไหนแกลองบอกมาซิว่ามันไร้สาระตรงไหนกัน?"

"แกมีหลักฐานอะไรมาล้มล้างข้อสันนิษฐานของฉันได้งั้นเรอะ?"

(หลักฐาน...?)

สายตาของทาคานากะหยุดนิ่ง

เออ... เขาก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิท...แค่อยากจะบอกว่าคนร้ายยังอยู่ในร้านเพื่อบีบวงล้อมผู้ต้องสงสัยเฉยๆ

เขาสามารถหาตัวฆาตกรได้โดยการตัดผู้ต้องสงสัยออกไปทีละคน

แต่การหาหลักฐานมาหักล้างนั้นไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แกร๊ก————

ประตูห้องน้ำเปิดออก

"หลักฐานก็อยู่บนหน้าต่างนั่นแหละครับ...สารวัตรเมงูเระ...คุณลุงโมริ...เข้ามาดูด้วยตาตัวเองแล้วจะเข้าใจ"

ทาคานากะนำทางโดยเดินร่างของเหยื่อและเข้าไปในห้องน้ำ

จากนั้นโคโกโร่ก็เดินตามเขาเข้าไป

สารวัตรเมงุเระก็อยากเข้าไปด้วยเช่นกันแต่เนื่องจากรูปร่างใหญ่โตของเขา...

สุดท้ายแล้วเขาไม่กล้าขยับตัวเพราะถ้าเผลอไปเหยียบศพเหยื่อเข้าล่ะก็...ไม่ดีแน่

(จริงด้วยสิ! ทำไมฉันถึงยังไม่สั่งให้ย้ายศพออกไปอีกล่ะเนี่ย?)

(แย่จัง! ฉันมัวแต่ฟังการวิเคราะห์ของโมริและอิจิโกะคุงจนลืมเรื่องสำคัญไปเลย!)

สารวัตรเมงุเระเรียกนักสืบทาคางิมาอย่างเงียบๆ

เนื่องจากการประเมินเงินเดือนของเขาสำหรับเดือนหน้ากำลังสั่นคลอน

ทาคางิดูเหมือนจะหงอยๆไปบ้างแต่เขาก็ยังคงตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างขยันขันแข็ง

เขาเรียกเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาญาที่อยู่ข้างๆให้เคลื่อนย้ายศพจากนั้นจึงวาดแผนผังแสดงตำแหน่งของศพบนพื้นขณะเสียชีวิต

โคโกโร่และทาคานากะที่อยู่ในห้องน้ำไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นด้านหลังพวกเขาเลย

"...เจ้าหนูแล้วหลักฐานอยู่ไหนกันล่ะ? แกไม่ได้พยายามหลอกฉันใช่ไหม!?"

โคโกโร่ขมวดคิ้วมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาพยายามมองแล้วมองอีกก็ไม่เห็นอะไร...จะมาบอกว่าพื้นตรอกข้างนอกมีรอยเท้าคนร้ายหนีไปงั้นเหรอ?

บ้าไปแล้ว! นั่นมันพื้นปูนนะโว้ย! ฆาตกรที่ไหนเดินบนพื้นปูนแล้วทิ้งรอยเท้าบุ๋มลงไปได้กัน!?

นั่นมันยอดมนุษย์จากชมรมเทควันโดโรงเรียนเทตันแล้ว!

"เอ่อ...นักสืบโมริไม่ต้องห่วงครับ"

"หลักฐานนะ!... เอ่อ....มันอยู่ตรง... ตรงนี้ไงละ!!!"

แม้ลึกๆจะยังไม่ชัวร์ว่าหน้าต่างมันผิดปกติตรงไหน!

ในเมื่อการคัดค้านของเขาประสบความสำเร็จแล้ว...เขาจึงต้องใช้กลอุบายหลอกล่อไปเรื่อยๆเท่านั้น!

ทาคานากะคิดในใจ

แชะ!

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบขึ้น!

ทั้งคู่หันไปมอง...เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานยิ้มแห้งๆให้ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกล้องในมือ

จากนั้นเขาก็จากไปพร้อมกับกล้อง

【หลักฐาน : ภาพถ่ายขอบหน้าต่างห้องน้ำของร้านกาแฟได้ถูกเพิ่มเข้าไปในบันทึกคดีแล้ว】

【ขอบหน้าต่างที่สะอาดผิดปกติไร้ซึ่งร่องรอยของฝุ่นผง】

(สะอาดหมดจด...? งั้นปัญหาก็อยู่ตรงนี้แหละ!)

ทาคานากะชี้ไปที่ขอบหน้าต่าง

ขอคัดค้าน! — 【ภาพขอบหน้าต่างห้องน้ำในร้านกาแฟ 】!

"รับไปซะ!!! ขอบหน้าต่างที่ถูกเช็ดจนสะอาดหมดจดแทบไม่มีคราบสกปรกเลย"

"ฆาตกรได้แทงเหยื่อที่ท้อง...ทำให้เหยื่อเสียชีวิตทันทีโดยมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมากจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เหยื่อจะไม่มีคราบเลือดติดตัว!"

"กล่าวอีกนัยหนึ่ง...ถ้าฆาตกรหนีออกไปทางหน้าต่างแล้วทำไมขอบหน้าต่างถึงสะอาดขนาดนั้นกันล่ะ!?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นโคโกโร่ก็ตัวแข็งทื่อไปทันที

แม้ว่ามันจะฟังดูเหลือเชื่อแต่จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องจริง

ฆาตกรตกใจมากจนทิ้งอาวุธและหนีไป...จึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสังเกตว่าได้ทิ้งรอยเลือดไว้หรือไม่ขณะปีนหนีข้ามขอบหน้าต่าง

ถึงแม้เขาจะสังเกตเห็นแต่คราบเลือดก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการได้เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ทิ้งร่องรอยและกลิ่นไว้

"แต่อิจิโกะคุงในเมื่อเธอบอกว่าฆาตกรไม่ได้หนีออกทางหน้าต่าง..."

"แล้วในเมื่อร่างของเหยื่อขวางประตูอยู่...คนร้ายจะหนีออกไปได้ยังไงโดยไม่หนีออกทางหน้าต่างกันละ?"

สารวัตรเมงุเระสั่งให้ทาคางิพาคนไปสอบถามลูกค้าในร้านกาแฟเกี่ยวกับสถานการณ์ภายในร้านขณะที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น

พื้นที่ดังกล่าวถูกปิดกั้นไว้แล้วและไม่มีใครสามารถออกไปได้จนกว่าคดีจะคลี่คลาย

ดังนั้นสารวัตรเมงุเระจึงไม่กังวลว่าฆาตกรจะหนีออกจากร้านกาแฟไปได้

"ถ้าไม่นับเรื่องหน้าต่างแล้ว...นี่ก็เป็นเพียงห้องปิดตายไม่ใช่งั้นเหรอ?"

(ห้องปิดตายธรรมดาๆเหรอ?)

ทาคานากะตัวแข็งทื่อเขาเหลียวมองไปรอบๆก่อนจะเหลือบไปเห็นช่องว่างใต้ฉากกั้นระหว่างแผงขายของ

ในห้องน้ำสาธารณะแบบนี้มักจะมีช่องว่างที่เชื่อมต่อกันอยู่ด้านล่าง

เมื่อไม่มีกระดาษชำระคุณก็สามารถส่งทิชชู่ให้กันได้...

ไม่...ถ้าเขาหนีออกไปทางช่องว่างด้านล่าง...คนร้ายจะต้องตัวเปื้อนเลือด

เหยื่อเสียเลือดมาก...บริเวณทั้งหมดจึงเต็มไปด้วยเลือด...เป็นไปไม่ได้เลยที่จะคลานผ่านไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้

ถ้างั้น...ถ้าเป็นด้านบนละ?

ทาคานากะเงยหน้ามองช่องว่างเล็กๆเหนือคอกกั้น

สารวัตรเมงุเระที่อยู่ข้างๆจึงรีบพูดขึ้นว่า

"อิจิโกะคุง...เธอจะบอกว่าคนร้ายปีนออกทางช่องว่างข้างบนนั่นหรอกนะ??"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน? ช่องแคบขนาดนั้น...คนน่ะลอดผ่านไปไม่ได้หรอก!"

(ลอดผ่านไม่ได้งั้นเหรอ? ไม่หรอก...ผมว่าน่าจะมีแค่สารวัตรคนเดียวมากกว่านะที่ลอดไม่ได้)

ทาคานากะจ้องมองสารวัตรเมงุเระด้วยสายตาที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง ทำให้สารวัตรเมงุเระรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“อะ... อะไร? ก็มันลอดไม่ได้จริงๆนี่นาช่องแคบๆแบบนั้น...”

โคโกโร่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...เขาจึงขัดจังหวะสารวัตรเมงุเระ

“มันจะลอดไม่ได้ตรงไหนกันล่ะครับสารวัตร! วิชาที่เรียนมาจากโรงเรียนตำรวจน่ะเอาคืนอาจารย์ไปหมดแล้วเรอะ!?”

“สารวัตรน่ะแค่พุงโตเกินไปเฉยๆ! ช่องขนาดปกติน่ะคนทั่วไปเขาก็ลอดได้กันทั้งนั้นแหละ...ต้องให้เจ้าหน้าที่ที่มีรูปร่างปกติลองดูถึงจะรู้!”

สารวัตรเมงุเระถอนหายใจ

อะไรกัน!? นี่ฉัน...อ้วนขนาดนั้นเลยเหรอ!?

นึกว่าตัวเองยังเป็นชายหนุ่มรูปงามอยู่แท้ๆ

เขาชะโงกหน้าออกมาและมองไปที่เจ้าหน้าที่ทาคางิซึ่งอยู่ในท่าทีระแวดระวัง

เจ้าหน้าที่ทาคางิถึงกับตัวสั่นทันที

เขาคิดในใจว่า...เงินเดือนของฉันถูกหักไปแล้วสารวัตรเมงุเระคงไม่มากวนฉันอีกแล้วใช่ไหมนะ?...จะมาถอนขนแกะจากแกะตัวเดิมซ้ำๆไม่ได้นะครับสารวัตร!

...

"ดูเหมือนว่า...จะลอดผ่านไปได้จริงๆด้วยครับ"

เจ้าหน้าที่ทาคางิซึ่งนอนอยู่ตรงช่องว่างเหนือโถส้วมกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

ทาคานากะอดรู้สึกสงสารเขาไม่ได้

หักเงินเดือนไปแล้วต้องทำงานล่วงเวลา...แถมยังต้องมาทำตัวเป็นสตันท์แมนปีนห้องน้ำอีกถึงแม้ว่าส่วนหนึ่งจะเป็นความผิดของฉันเองก็เถอะ!

เฮ้อ... สารวัตรเมงุเระนี่ก็ใช้งานลูกน้องหนักจริงๆ

จากนั้นทาคานากะก็กล่าวอย่างชอบธรรมว่า

"ว่าแต่คุณทาคางิช่วยลงมาก่อนได้ไหมครับ?"

"ผมมีผู้ต้องสงสัยอยู่บ้าง...และผมอยากจะรบกวนให้คุณช่วยตามหา...ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องสอบถามพวกเขาครับ!"

(จบตอน)