บทที่ 20 การกระตุ้นสกิลติดตัวโดยเจตนา

บทที่ 20 การกระตุ้นสกิลติดตัวโดยเจตนา

ไม่นานนัก...สารวัตรเมงุเระเมื่อเข้าใจสถานการณ์แล้ว ก็เดินเข้ามาพร้อมกับนักสืบโมริและเจ้าของร้าน

ปฏิกิริยาแรกของเขาเมื่อเห็นทาคานากะและโคนันด็คือ.....

“โคนันคุง! ทำไมเธอถึงมาโผล่อยู่ในที่เกิดเหตุอีกแล้วละเนี่ย?”

“แล้วก็นั่น...อิจิโกะคุงทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะครับ?”

คำถามนี้ยากมากเสียจนแม้แต่โคนันเองก็ยังตอบไม่ได้

เป็นคำถามที่จี้จุดจนถึงกับไปไม่เป็น...จะให้ตอบว่าอะไรดีล่ะ?

'คดีฆาตกรรมมักจะวิ่งไล่ตามยอดนักสืบ' งั้นเหรอ?

“ผมมาที่ร้านราเม็งแห่งนี้เพื่อรับประทานอาหารกับอัยการคุมะ สุกาวะนะครับ”

“ผมมาเจอกับกลุ่มนักสืบโมริที่ร้านก็เลยว่าจะนั่งทานด้วยกัน”

“โดยไม่คาดคิด...ขณะที่เรากำลังเริ่มรับประทานอาหารก็ได้ยินคนพูดถึงคดีฆาตกรรม…”

“จากนั้น...ผมจึงตามกลุ่มนักสืบโมริมาตรวจสอบสถานการณ์ด้วยกัน”

ทาคานากะยืนอยู่ตรงหน้าโคนันและอธิบายอย่างกระตือรือร้น

รันซึ่งอยู่ด้านหลังโคโกโร่ก็สังเกตเห็นการปรากฏตัวของโคนันเช่นกัน

พูดตามตรง...โคนันมักจะวิ่งไปมาตามสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมต่างๆอยู่เสมอ

เหมือนกับชินอิจิเลย......

(ว่าแต่รูปตอนเด็กของโคนันกับชินอิจิดูคล้ายกันจังเลยนะ?)

(โคนันคุงอาจจะเป็น...ชินอิจิหรือเปล่า!?)

ความคิดการคาดเดาที่กล้าหาญแวบเข้ามาในใจของรัน

แต่เธอก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็วรีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป

(ไม่! ไม่! ไม่! มันจะเป็นไปได้ยังไงกันละ!? เรื่องผู้ใหญ่กลายเป็นเด็กเนี่ยนะ…)

(โคนันยังเป็นเด็กอยู่...เขาไม่ควรไปอยู่ในที่เกิดเหตุฆาตกรรมบ่อยๆ!)

“จริงๆเลย! โคนันคุงชอบวิ่งซนจริงๆเลย”

“ออกไปข้างนอกกันดีกว่าไหม? อย่าไปรบกวนคุณอิจิโกะกับคุณพ่อขณะที่พวกเขากำลังทำงานเลยนะจ๊ะ”

รันเดินออกมาและพาโคนันออกไปจากห้องน้ำ

โคนันมองไปที่ทาคานากะเพื่อขอความช่วยเหลือ

แต่ทาคานากะหันหน้าหนีไม่ยอมสบตากับโคนัน

จะพูดยังไงดีละ? เขาไม่มีเหตุผลที่จะหยุดรัน!

ท้ายที่สุดแล้ว...การที่เด็กได้เห็นคดีฆาตกรรมเช่นนี้เร็วเกินไป

ย่อมส่งผลเสียต่อพัฒนาการของเด็กอย่างแน่นอน

เพื่อคลายความอึดอัดในใจทาคานากะจึงไอสองครั้งแล้วพูดขึ้น

“สารวัตรเมงุเระมีผู้ต้องสงสัยในคดีนี้บ้างหรือยังครับ?”

สารวัตรเมงุเระร่างท้วมส่ายหัว

เขาพูดด้วยความเสียใจ

“ยังไม่มีเลย....ต้องสำรวจที่เกิดเหตุให้ละเอียดกว่านี้ก่อน”

“อิจิโกะคุงทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะ? เจอเบาะแสอะไรแล้วงั้นเหรอ!?”

“แน่นอนครับ...แต่ขออนุญาตเก็บไว้ก่อนสักหน่อย...เรามาตรวจสอบที่เกิดเหตุกันก่อนดีกว่า”

ทาคานากะอมยิ้มเดินผ่านนักสืบโมริและเข้าไปใกล้ที่เกิดเหตุ

มันเป็นห้องน้ำและประตูห้องน้ำก็เปิดอยู่แล้ว

ร่างนั้นนอนอยู่ด้านหลังประตูขวางทางเข้าอยู่

นั่นหมายความว่าแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปิดประตูจากด้านหน้า

“อืม…สารวัตรเมงุเระผมพอจะเดาเกี่ยวกับคดีนี้ได้บ้างแล้วครับ”

โคโกโร่ย่อตัวลงแล้วส่งสัญญาณให้ทาคานากะและสารวัตรเมงุเระย่อตัวลงตามเขาด้วย

เขาชี้ไปที่คอของเหยื่อแล้วพูดว่า

“ดูสิ! ตรงนี้มีร่องรอยจากการถูกบีบคอ”

“เหยื่อต้องถูกใครบางคนทำร้ายจากด้านหลังและถูกบีบคอจนเสียชีวิตในที่สุด”

“และอาวุธที่ใช้สังหารเหยื่อคือมีดเล่มนี้ที่พบในห้องน้ำ”

“มีดเล่มนี้เป็นของฆาตกรในขณะเกิดเหตุและใช้แทงเหยื่อเข้าที่ท้อง...ทำให้เหยื่อเสียชีวิตทันที”

ลุงโมริเงยหน้าขึ้นมองสถานการณ์ภายในห้องน้ำ

เขาเดาได้อย่างมั่นใจ

กล่าวคือนี่เป็นการปล้นและฆาตกรรม!

สารวัตรเมงุเระและทาคานากะมองตามไปและเห็นอาวุธสังหาร ลิปสติก และกระเป๋าสตางค์เปล่าตกอยู่บนพื้นห้องน้ำ...พร้อมกับหน้าต่างที่เปิดอยู่ใกล้ๆ

ถ้าฆาตกรปล้นและฆ่าแล้วหนีออกทางหน้าต่าง...มันก็คงจะสมเหตุสมผล

“ตอนนี้! ผมจะทำการจำลองเหตุการณ์อาชญากรรม”

โคโกโร่ลุกขึ้นเดินผ่านศพแล้วเข้าไปในห้องน้ำ

เขาชะโงกหน้าออกไปมองทางเดินด้านนอกหน้าต่าง...ซึ่งเป็นทางเดินแคบๆ

หากฆาตกรหลบหนีออกจากที่นี่ไปได้...อาจไม่มีใครสังเกตเห็นจนกว่าพวกเขาจะไปถึงถนนสายหลัก

จากนั้นโคโกโร่ก็กล่าวด้วยความมั่นใจยิ่งขึ้นไปอีกว่า

“ฆาตกรน่าจะก่อเหตุปล้นและฆาตกรรมแบบสุ่ม...ก่อนหน้านี้เขาปีนเข้าไปในห้องน้ำทางหน้าต่างเพื่อสำรวจพื้นที่...จากนั้นเหยื่อก็เดินเข้ามาที่ห้องน้ำจนเห็นหน้าของฆาตกรและถูกฆาตกรบีบคอจนเสียชีวิตเพื่อไม่ให้ร้องขอความช่วยเหลือ”

“อาจเป็นเพราะการตกใจ...หลังจากบีบคอเหยื่อจนเสียชีวิตแล้ว...ฆาตกรยังแทงเหยื่อที่ท้องอีกครั้ง...จากนั้นฆาตกรก็ค้นกระเป๋าเงิน...และพบว่าเหยื่อได้เสียชีวิตจากการเสียเลือดมากเกินไป...จึงตกใจทิ้งมีดและหนีออกจากร้านกาแฟทางหน้าต่าง”

“นี่คือความจริงทั้งหมดของคดีนี้ครับ!”

(หือ...การสันนิษฐานที่เป็นระบบขนาดนี้!?)

(หรือว่า! ชายตรงหน้าจะไม่ใช่ลุงโมริแต่เป็นจอมโจรคิดปลอมตัวมา?)

ทาคานากะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่เขาก็ระบุไม่ได้ว่าคืออะไร

ก่อนหน้านี้...โคนันได้บอกเขาเกี่ยวกับผู้ต้องสงสัยสามคนและจากความคืบหน้าของคดี...

เรื่องควรจะจบลงด้วยการเลือกผู้กระทำผิดตัวจริงจากผู้ต้องสงสัยทั้งสามคน

จะเป็นไปได้ยังไรที่ฆาตกรจะไม่อยู่ในกลุ่มผู้ต้องสงสัยทั้งสามคน?

ก่อนที่เขาจะทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นสารวัตรเมงุเระก็พยักหน้าซ้ำๆไปแล้ว!

เขาเชื่อมั่นในข้อสรุปของนักสืบโมริและมองเพื่อนร่วมงานเก่าของเขาด้วยความเคารพมากขึ้น

“แบบนี้เองสินะโมริคุง! ฉันจะสั่งให้เจ้าหน้าที่ปิดล้อมแถวนี้เพื่อตามหาตัวคนน่าสงสัยเดี๋ยวนี้แหละ...”

“เดี๋ยวก่อนครับ! ผมว่ามันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ!”

ทาคานากะเอื้อมมือไปขัดจังหวะสารวัตรเมงุเระทันที

ไม่ว่าจะเป็นนักสืบโมริและสารวัตรเมงุเระหรือจะเป็นเจ้าหน้าที่ที่กำลังจะถูกส่งไปตรวจสอบบริเวณพื้นที่แถวนั้น

สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ทาคานากะ!

เช่นเดียวกับการปรากฏตัวครั้งแรกของเขาที่ชั้นล่างของสำนักงานกฎหมายมุโคเก็น

ทาคานากะก็กลายเป็นจุดสนใจอีกครั้ง!

เขาดีดนิ้วอย่างมั่นใจแล้วพูดเบาๆว่า

“ผมขอให้นักสืบโมริและสารวัตรเมงุเระออกมาจากห้องน้ำและปิดประตูด้วยได้ไหมครับ?”

“หือ? แกจะทำอะไรอีกล่ะ?”

โคโกโร่พึมพำออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

แต่ด้วยความเชื่อมั่นในทาคานากะ...เขาและสารวัตรเมงุเระจึงเดินออกจากห้องน้ำและปิดประตู

ในขณะนั้นสารวัตรเมงุเระนึกถึงคำพูดของทาคานากะตอนที่พวกเขาเข้าไปในห้องน้ำครั้งแรก

ดวงตาของเขาเป็นประกาย...สถานการณ์กำลังจะพลิกผันใช่หรือเปล่า!?

“อิจิโกะคุงเป็นไปได้ไหมว่าผู้ต้องสงสัยที่เธอรู้อาจจะไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในครั้งนี้นะ?”

ทาคานากะลูบคางพลางมองไปที่โคโกโร่

เขามองโคโกโร่จนกระทั่งรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยแล้วจึงพูดออกมาในที่สุด

“นั่นไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป...ผมแค่ต้องการขอให้นักสืบโมริพูดอะไรสักอย่าง”

พูดอะไรสักอย่างงั้นเหรอ…?

(เด็กบ้านี่กำลังจะทำอะไรละเนี่ย?)

โคโกโร่ยังคงไม่เข้าใจเขาจึงถามออกไป

“จะให้พูดอะไรละ?”

ทาคานากะคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า

“คุณโมริครับ...รบกวนพูดคำว่า【คนร้ายหนีออกไปทางหน้าต่าง】ให้หน่อยครับ!”

(นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันละเนี่ย!?)

นักสืบโมริส่ายหน้ามองไปที่ทาคานากะแล้วจึงพูดออกมาทีละคำ

“คน-ร้าย-หนี-ออก-ไป-ทาง-หน้า-ต่าง...”

“ขอคัดค้าน (Objection)! คำพูดเมื่อกี้ของคุณ...มันขัดกับความจริง!!”

"กระสุนแห่งความจริง"ถูกเปิดใช้งานแล้ว

คะแนน "กระสุนแห่งความจริง"【5/5】

เสียงเพลงซึ่งมีเพียงอิจิโกะ ทาคานากะ เท่านั้นที่ได้ยิน ก็ดังขึ้นทันที

ลมกระโชกแรงพัดมาทุกทิศทางในทันที ทำให้นักสืบโมริเสียหลักและชนเข้ากับแผงประตูด้านหลัง

ทันใดนั้น...ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคน

(อิจิโกะ ทาคานากะ! คุณยังบอกอีกเหรอว่าคุณใช้เวทมนตร์ไม่ได้นะ!!!)

ตอนนี้ทาคานากะเต็มไปด้วยความมั่นใจแล้ว

เขาดีดนิ้วแล้วพูดว่า

“ต่อจากนี้...ผมจะเปิดเผยความจริง!!!”

(จบตอน)