บทที่ 19 ผู้ต้องสงสัย

บทที่ 19 ผู้ต้องสงสัย

เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น

ต้องขอบคุณโมริ โคโกโร่ ไม่สิ ขอบคุณพลังยมทูตของโคนันต่างหาก

ทาคานากะเดินตามโคโกโร่และคนอื่นๆไปพร้อมกับสีหน้าวิตกกังวล

นักสืบโมริเกรงว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขามาถึงแล้วจึงผลักฝูงชนรอบข้างออกไปพลางตะโกนว่า

"ผมคือนักสืบชื่อดัง โมริ โคโกโร่มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นที่นี่ใช่ไหมครับ?"

"ไม่ต้องห่วง!...ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักสืบชื่อดังโมริ โคโกโร่ ผู้นี้เอง!...รับรองว่าไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน"

ผู้คนรอบข้างต่างหลีกทางพลางกระซิบกระซาบกัน

แม้ว่านักสืบโมริจะไม่ได้ใส่ใจคำพูดของผู้คนที่ยืนดูอยู่ก็ตาม

แต่ทาคานากะฟังอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ส่ายหัวอย่างหมดหนทาง

(ก็นะ...ฉันรู้แล้วว่ามันไร้สาระแค่ไหนที่นักสืบโมริจะเจอกับคดีฆาตกรรมหลังจากออกจากห้องพิจารณาคดีและกินราเม็งเสร็จ)

(ดูเหมือนว่าคนอื่นๆก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน)

"ทนายอิจิโกะ...คุณโมรินี่ถือว่าดวงดีสุดๆไปเลยนะครับ"

อัยการคุมะกล่าวพร้อมกับถอนหายใจอยู่ข้างๆเขา

(หมอนี่...เขาพูดประชดเรื่องพลังยมทูตของลุงโมริหรือเขาคิดอย่างนั้นจริงๆกันแน่เนี่ย?)

ทาคานากะเช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากหน้าผากของเขา

"อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยครับคุณอัยการคูุมะเราเข้าไปดูสถานการณ์กันดีกว่า"

"ผมค่อนข้างกังวลที่จะปล่อยให้นักสืบโมริไปคนเดียวมากกว่า"

"อืม...นั่นสินะผลงานของเขาในศาลเมื่อกี้ก็ดูไม่ค่อยจะน่าประทับใจเท่าไหร่จริงๆ"

คุมะซึ่งนั่งฟังอยู่พักหนึ่งจากอัฒจันทร์พยักหน้าเห็นด้วย

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านกาแฟและเห็นนักสืบโมริพยายามเกลี้ยกล่อมทุกคนในร้านให้สงบลง

"ผมคือนักสืบชื่อดัง โมริ โคโกโร่และเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้นที่นี่"

"กรุณาอย่าขยับเขยื้อนก่อนที่ตำรวจจะมาถึงนะครับ"

"ตำรวจจะหาตัวฆาตกรตัวจริงเจออย่างแน่นอน"

นี่คงเป็นนิสัยเก่าๆของเขาสมัยเป็นตำรวจปราบปรามอาชญากรรมที่กลับมาปรากฏอีกครั้ง

ทาคานากะลูบคางพลางสำรวจผังร้านกาแฟ

อืม...ไม่เห็นจะมีใครดูน่าสงสัยเป็นพิเศษเลยแฮะ

(คดีนี้เคยปรากฏในเรื่องยอดนักสืบโคนันด้วยหรือเปล่านะ?)

(ทำไมฉันถึงนึกไม่ออกเลยนะหรือว่าจะเป็นคดีช่วงแรกๆกันแน่?)

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ทาคานากะก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยขึ้นมาทันที

สองวันที่ผ่านมา...เขาได้พูดคุยเกี่ยวกับคดีต่างๆ...วิเคราะห์วิธีการก่อเหตุและแรงจูงใจกับโคนัน

ที่จริงแล้วเขาลืมถามโคนันว่ารู้จักไฮบาระ ไอหรือเปล่า

นี่เป็นหนึ่งในจุดสำคัญที่สามารถบ่งชี้ได้ว่าโลกทัศน์ปัจจุบันของโคนันอยู่ในช่วงเวลาใด

"พี่ชายครับ...มาดูนี่หน่อยสิ"

"คุณลุงโมริก็ดูสะเพร่าจังเลยแฮะ"

โคนันเดินเข้ามาโดยจงใจพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

มันทำให้ทาคานากะขนลุก

ไม่ว่าจะได้ยินกี่ครั้งเขาซึ่งรู้ตัวตนที่แท้จริงของเด็กนักเรียนประถมยมทูตอยู่แล้วก็ตามก็ไม่ชินกับเสียงไร้เดียงสาของโคนันได้เลย

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเขาคงอยากจะเทเหล้าเหมาไทสองขวดใส่โคนันไปแล้ว

ให้เจ้าตัวคืนร่างเดิมแล้วกลับมาพูดจาภาษาคนปกติเสียที

"ปล่อยให้เรื่องการรักษาความสงบเรียบร้อยเป็นหน้าที่ของฉันเถอะ...ทนายอิจิโกะไปดูข้างในเถอะ"

"ถึงแม้ว่าผมจะไม่เก่งเรื่องการนำเสนอหลักฐานหรือการโต้แย้งก็ตาม"

คุมะอวดกล้ามเนื้อตัวเอง

"แต่เรื่องศิลปะการต่อสู้ผมก็พอมีวิชาอยู่บ้างน่าจะช่วยให้คนบางคน 'ตาสว่าง' ได้!"

(เฮ้...ตาสว่างแบบไหนของนายกันน่ะ??)

โดยไม่รอช้าทาคานากะก็เดินตามโคนันเข้าไปในห้องน้ำ

โคโกโร่เข้าไปในห้องน้ำแล้วกำลังสังเกตศพและสอบถามเจ้าของเกี่ยวกับสถานการณ์

"ผมขอถามหน่อย...ทำไมผู้ตายถึงมาอยู่ในห้องน้ำชายได้ล่ะครับ?"

"หรือว่าเธอจะเป็นพวก... เอ่อ...พวกที่มีรสนิยมพิเศษ?"

เจ้าของร้านหน้าถอดสีเขาตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ธะ...โธ่! คุณนักสืบโมริล้อเล่นเก่งจังนะครับ! นี่มันเมืองเบกะนะครับ!"

"จะมีโรคจิตที่ชอบเข้าห้องน้ำชายที่ไหนกันล่ะ?"

"ห้องน้ำของร้านเราเป็นแบบใช้ร่วมกันทั้งชายและหญิงครับ...การที่เธอจะเข้ามาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย!"

(หืม? ห้องน้ำแบบใช้ร่วมกันเหรอ?)

ทาคานากะลูบคางพลางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ในร้านกาแฟนั้นดูเหมือนจะไม่มีผู้หญิงเลยนอกจากพนักงานเสิร์ฟ

ดังนั้น...โอกาสที่ฆาตกรจะเป็นผู้ชายก็มีสูงมากน่ะสิ?

"ขอถามคุณเจ้าของร้านหน่อยครับ...ในช่วงเวลาก่อนเกิดเหตุมีใครเข้าไปในห้องน้ำบ้างครับ?"

ทาคานากะถาม

เมื่อเผชิญกับการสอบถามจากบุคคลที่ไม่คุ้นเคยหัวหน้างานก็ดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด

โมริ โคโกโร่เป็นนักสืบชื่อดังดังนั้นการที่เขาถามเกี่ยวกับคดีจึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

แต่ไอ้หนุ่มหน้าตาธรรมดา...ที่มีดีแค่ทรงผมเม่นสะดุดตานี่เป็นใครกัน?

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมกลายเป็นสถานที่ที่ใครๆก็สามารถเข้ามาถามคำถามได้ตามใจชอบ?

"ผมเป็นทนายความ"

แสดงหลักฐาน — — — — 【เอกสารประกอบ : ตราประจำตัวทนายความ】

ทาคานากะถอดตราทนายความออกจากปกเสื้อและแสดงให้เจ้าของร้านดู

เจ้าของร้านทำหน้าเคร่งขรึมทันที

อะไรนะ? ทนายเรอะ!? แบบนี้ต้องรีบต้อนรับให้ดี

ร้านเล็กๆของเขาขืนไปงัดกับพวกทนายมีหวังพังพินาศแน่!

เขาครุ่นคิดอย่างหนักจนกระทั่งได้ยินเสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นข้างนอก

จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาอย่างกระทันหันราวกับคิดขึ้นได้

"เอ่อ.......ผมจำไม่ได้จริงๆ"

"ผมมัวแต่คุยอยู่นะครับแล้วก็ไปชงกาแฟเลยไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นครับ"

(เข้าใจแล้ว...นั่นทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก)

ทาคานากะพยักหน้าพร้อมกับติดตราทนายความกลับเข้าที่ปกเสื้อ

เมื่อได้ยินเสียงสารวัตรเมงุเระอยู่ข้างนอก...เขาจึงเตรียมจะออกไปพร้อมกับ นักสืบโมริและคนอื่นๆ

แต่โคนันดึงชายเสื้อโค้ทของเขาไว้ทำให้เขาหยุดลง

นักสืบโมริซึ่งมาถึงประตูแล้วหันศีรษะมามองด้วยความงุนงง

"เกิดอะไรขึ้นเหรอเจ้าหนูอิจิโกะไม่เดินออกไปพร้อมกันงั้นเหรอ?"

ทาคานากะลูบหัวเล็กๆของโคนันที่อยู่ข้างๆ

เขาพูดอย่างหมดหนทางว่า

"เด็กบ้านคุณน่ะสิครับ...กลัวจนตัวสั่นไม่ยอมปล่อยมือให้ผมไปไหนเลย"

"ไม่เป็นไรครับ...เดี๋ยวผมรออยู่ตรงนี้ก่อน...เดี๋ยวค่อยออกไปสำรวจที่เกิดเหตุพร้อมกันทีเดียว"

จากนั้นโคโกโร่ก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป

ถึงแม้ว่าในใจของโคโกโร่จะยังคงมองทาคานากะว่าเป็นเด็กทนายความจอมป่วนอยู่ก็ตาม

ในความเป็นจริงหลังจากการพิจารณาคดีเขาเกิดความไว้วางใจอย่างประหลาดต่อทาคานากะ

ส่วนสาเหตุนั้น...เขาบอกไม่ได้

เขาแค่รู้สึกว่าโคนันจะปลอดภัยถ้าอยู่กับทาคานากะ

ตึก ตึก...

ด้านนอกนักสืบโมริเริ่มสนทนากับสารวัตรเมงุเระจากนั้นทาคานากะก็ย่อตัวลงเพื่อถามโคนัน

"มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? มีอะไรที่นายต้องบอกฉันตอนนี้เลยเหรอ?"

โคนันปัดมือใหญ่ที่วางบนหัวออกด้วยความรำคาญ

เขาเงยหน้าขึ้นมองที่ทาคานากะ

"ฉันเห็นคนที่เข้าไปใช้ห้องน้ำในช่วงเวลานั้น"

"นายเห็นพวกเขาเหรอ?"

ทาคานากะรู้สึกประหลาดใจมาก

"นายนั่งกินราเม็งอยู่กับฉันไม่ใช่เรอะ?"

"เหอะ...มันเป็นช่วงเวลาก่อนที่ราเม็งจะมาเสิร์ฟน่ะสิ"

"ฉันเห็นคนสามคนเข้าไปในห้องนี้...ซึ่งก็คือห้องน้ำ...ในช่วงเวลานั้น"

"พวกเขาคือชายที่กำลังเขียนเอกสารอยู่ตรงมุมห้อง...ชายที่นั่งคุยกับเจ้าของร้านที่เคาน์เตอร์และชายที่ดูน่ารำคาญเหมือนหนุ่มเจ้าชู้ในคลับโฮสต์"

"รบกวนส่งหลักฐานนี้ให้ตำรวจด้วย...รันอยู่ที่ร้านเลยไม่สะดวกให้คุยเท่าไหร่"

(อืม...กลายเป็นตัวเลือกสามข้อแบบคลาสสิกอีกแล้ว)

ทาคานากะพยักหน้า

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง!!!"

(จบตอน)