บทที่ 18 คดีฆาตกรรมในร้านกาแฟ

บทที่ 18 คดีฆาตกรรมในร้านกาแฟ

ถ้าโมริ โคโกโร่อยู่ที่นี่... งั้นก็แสดงว่าเจ้าหนูโคนัน...!?

ทาคานากะหันศีรษะไปทางมุมใกล้ทางเข้าของร้านอย่างแข็งทื่อ

แน่นอนว่ารันและโคนันก็นั่งอยู่ที่นั่นด้วย

สีหน้าของโคนันดูบึ้งตึงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาไม่พอใจที่ทาคานากะไม่ได้เตือนเขาเรื่องงานเลี้ยงอาหารค่ำล่วงหน้า

ซวยแล้วไง...เจ้าหนูตัวแสบสมองอัจฉริยะนั่นต้องหาทางล้างแค้นเรื่องก่อนหน้านี้แน่ๆ!

ทาคานากะทำได้เพียงเกาหลังศีรษะแก้เก้อ

(ก็นะ... เรื่องแบบนี้มันใครจะไปคาดเดาได้ล่ะ)

(ถ้าฉันรู้มาก่อน...ฉันเป็นคนเลือกร้านเองซะก็ดี...อัยการคุมะเลือกงที่นี่มาได้ยังไงกันเนี่ย?)

“เฮ้!เจ้าหนูอิจิโกะมาได้ถูกเวลาจริงๆ”

“น่าเสียดายจริงๆ...ที่นายไม่ได้ไปร่วมฟังการพิจารณาคดี...ถ้าได้นั่งชมจากบนอัฒจันทร์คงจะดีมาก”

โคโกโร่พิงเคาน์เตอร์ร้านราเม็งและเริ่มโอ้อวดถึงผลงานของเขาในศาลทันที

ถึงแม้ว่าทาคานากะในฐานะอัยการโกโดจะรู้เรื่องความผิดพลาดในการให้การของโมริทั้งหมดก็ตาม

แต่เพื่อปกปิดตัวตน...เขาจึงทำได้เพียงฟังคำโอ้อวดของนักสืบโมริด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ

“ขอบอกไว้ก่อนว่าตอนนั้นหลักฐานและคำให้การของเอริที่นำมา...ทำให้อัยการโกโดถึงกับจนมุม!”

“แต่พอฉัน ‘ยอดนักสืบโมริ โคโกโร่’ ปรากฏตัวขึ้นเท่านั้นแหละ...คำให้การของฉันก็พลิกสถานการณ์กลับมาได้ทันที!!”

“น่าเสียดายที่นายไม่ได้ฟังคำให้การอันยอดเยี่ยมของฉัน…”

เมื่อโคโกโร่เริ่มพูดถึงวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเขาแล้ว...เขาก็หยุดพูดไม่ได้เลย

เมื่อได้ยินแบบนั้นทาคานากะก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ

เฮ้อ...ให้ตายเถอะ...ฉันต้องทำอะไรผิดไว้ในชาติที่แล้วแน่ๆ...ถึงต้องมาฟังโคโกโร่โอ้อวดอยู่แบบนี้

เขามัวแต่ตื่นเต้นกับชัยชนะจนไม่ได้สนใจ...ลองเช็กดูตอนนี้หน่อยดีกว่า

ทาคานากะเรียกแผงสถานะขึ้นมาในใจทันที

【ชื่อ: อิจิโกะ ทาคานากะ】

【การสังเกต】 ★★

【ตรรกะ】 ★

【ร่างกาย】 ★★★★

【ปฏิกิริยา】 ★★

【ทักษะ】

เทคโนโลยีสารสนเทศ LV1

เกม LV2

ต่อสู้มือเปล่า LV2

ไพ่โป๊กเกอร์ LV3 …

【ภาษา】

จีน (ชำนาญ)

ญี่ปุ่น (ชำนาญ)

อังกฤษ (พื้นฐาน)

【กุญแจหัวใจ】 ใช้งานได้

【กระสุนคำพูด】 5/5

【ค่าพลิกคดี】 350

(มีอัปเดตจริงๆด้วยตอนนั้นเผลอมองข้ามไป...)

(เป็นเพราะในห้องพิจารณาคดี...ฉันทำการพลิกสถานการณ์ได้หลายครั้งสินะ เลยได้แต้มมาเพิ่มอีกสองร้อยแต้ม!?)

ทาคานากะลูบคางอย่างแรงไม่สนใจคำพูดของลุงโมริเลยแม้แต่น้อยและเหม่อลอยไปกับความคิด

เขาลืมไปสนิทเลยว่ามีอัยการคุมะกำลังรอเขาอยู่ที่โต๊ะ

อัยการรออยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่เห็นเขามาซักทีจึงลุกขึ้นด้วยความสับสนและเดินไปที่เคาน์เตอร์

และเมื่อเขาเห็นโมริ โคโกโร่ ที่กำลังพูดพล่ามอยู่ความสับสนของเขาก็คลี่คลายลงในทันที

“นักสืบโมริ? คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอครับ?”

คุมะ สุกาวะขัดจังหวะโมริ โคโกโร่

โคโกโร่รู้สึกเขินเล็กน้อยที่จะโอ้อวดต่อหน้าคนนอกจึงหันไปมอง

อืม จะพูดยังไงดี เขาจำเขาไม่ได้เลย

อืม...ใครล่ะเนี่ย?...ไม่รู้จักแฮะหรือว่าเป็นแฟนคลับของยอดนักสืบโมริกันนะ!?

“คุณพ่อคะ...โธ่....ทำไมไปนานจังเลยล่ะ?”

ส่วนรันที่อยู่อีกฝั่งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป...เธอจึงเดินตรงเข้าไปหาพวกเขา

โคนันถอนหายใจพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง

เฮ้อ!...สงสัยโรคคุยโวของลุงโมริจะกำเริบอีกล่ะสิ

ชินซะแล้วล่ะ...ดูท่าราเม็งคงจะไม่ได้กินเร็วๆนี้แน่...มองหาอะไรแก้เซ็งข้างนอกดีกว่า

(หืม...ข้างนอกมีร้านกาแฟสินะ)

โคนันสังเกตเห็นผู้คนที่เดินเข้าไปในร้านกาแฟ

อืม...หญิงสาวลึกลับสวมแว่นกันแดด

ชายผมยาวสีดำสวมสูท

และลุงคนหนึ่งที่นิ้วได้รับบาดเจ็บ

โตเกียวก็เป็นแบบนี้เสมอแหละ...มีคนแปลกๆสารพัดประเภทให้เห็นอยู่ทั่วไป

สักครู่ต่อมาทาคานากะถือชามราเม็งมานั่งข้างโคนัน...แล้วพูดด้วยท่าทางโอเวอร์แอคติ้งว่า

“เฮ้! โคนันคุงตัวน้อยก็มาด้วยเหรอเนี่ย”

(อะไรกันฟะ!...ไอ้การเรียกชื่อแบบชวนขนลุกนั่นนะ...!!)

โคนันจ้องมองทาคานากะด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

สายตาเหลือบไปเห็นรันเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าหมดหนทาง

เขากลับไปมีท่าทีใสซื่อเหมือนเด็กนักเรียนประถมในทันที

“ใช่แล้วคร้าบ...พี่ชายก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอเนี่ย”

“เป็นเพราะพี่ชายหาผู้หญิงมากินข้าวด้วยไม่ได้...ก็เลยต้องมานั่งกินคนเดียวเหรอครับ?”

สีหน้าของทาคานากะก็เปลี่ยนเป็นไม่เป็นมิตรในทันทีเช่นกัน

ถึงแม้โคนันจะไม่ทันสังเกตเห็นคุมะและทำให้เข้าใจผิด

แต่มันแทงใจเขาเข้าอย่างจัง!

(ฉันรู้ว่าฉันไม่มีแฟนโว้ย! แต่ไม่ต้องมาย้ำต่อหน้าคนอื่นได้ไหมไอ้เจ้าเด็กเวรนี่...!)

(คุโด้! ไอ้เด็กบ้า!)

เมื่อโคโกโร่เดินมาเขายังคุยโวเรื่องคดีในศาลไม่หยุดให้คุมะฟัง

สิ่งที่เขาเห็นคือทาคานากะกำลังฝืนยิ้มและขยี้ผมของโคนันอย่างแรง

(ให้ตายสิ...เจ้าทนายเด็กนี่กับเจ้าหนูที่บ้านฉันดูท่าทางจะสนิทกันดีแฮะ)

(เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเองนะเนี่ย)

โคโกโร่มองเห็นแค่ว่าทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกันเล่นอยู่

ที่จริงคือพวกเขากำลังต่อสู้กันแบบเอาเป็นเอาตาย

“พี่ชายครับ...ที่หลังพี่มีฝุ่นติดอยู่ด้วยล่ะ...เดี๋ยวผมช่วยปัดให้นะ!”

โคนันพูดพร้อมกับรอยยิ้มและน้ำเสียงใสซื่อ

จากนั้นเขาก็ตบหลังทาคานากะอย่างเต็มแรงโดยไม่เกรงใจ

เมื่อเจอแบบนั้นทาคานากะก็โกรธจัดควันออกฆหู

แต่เมื่อเมื่อเห็นว่าราเม็งทั้งหมดถูกจัดเสิร์ฟและพร้อมรับประทานแล้ว

เขาตัดสินใจอดกลั้นความโกรธไว้และรอจนกว่าจะกินราเม็งเสร็จ...โคนันจะต้องได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับ!

เป๊าะ!

เขาหักตะเกียบในมือ

ทาคานากะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยงวัน...เนื่องจากใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่ในชั้นศาล

เขาหิวมากและไม่มีอารมณ์จะมาเล่นตลกอะไรอีกแล้ว

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือเขาเพิ่งกินราเม็งไปคำเดียวก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายอยู่ข้างนอก

“ไม่แย่แล้ว! มีคน... มีคนตาย!”

“แจ้งตำรวจเร็ว! ใครก็ได้แจ้งตำรวจที!”

โคโกโร่ซึ่งยังไม่ทันได้หยิบตะเกียบก็ตกใจและลุกขึ้นยืน

ที่นี่มีการคดีฆาตกรรมด้วยเหรอ?

เขาเพิ่งเสร็จสิ้นการพิจารณาคดีฆาตกรรม!

ส่วนโคนันนั้นอาศัยความตัวเล็กมุดรอดผ่านฝูงชนออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว

ราเม็งคืออะไร? เรื่องคดีสำคัญกว่า!

เขานักสืบชื่อดังคุโด้ ชินอิจิกระตือรือร้นที่ใช้สมองไขคดีแล้ว!

และรันเองก็ไม่สามารถกินราเม็งอย่างสงบได้เช่นกัน...เมื่อเห็นโคนันวิ่งออกไป

เธอทำได้เพียงวางชามราเม็งลง...เธอตะโกนเรียกโคนันพลางวิ่งไล่ตามไปติดๆ

ชั่วขณะหนึ่ง...มีเพียงทาคานากะคนเดียวที่ยังคงอยู่บนโต๊ะโดยยังคงถือตะเกียบอยู่

แม้แต่คุณคุมะอัยการที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็ยังวางตะเกียบลง...แล้วมองออกไปข้างนอกด้วยความสนใจ

เขาเหลือบมองทาคานากะที่อยู่ข้างๆซึ่งกำลังลังเลว่าจะคีบราเม็งเข้าปากอีกคำดีหรือไม่

เขาจึงเอ่ยถามว่า

“คุณอิจิโกะมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นครับ”

“คุณจะไม่ลองไปดูหน่อยเหรอ?”

(ขอฉันกินราเม็งร้อนๆ สักคำก่อนไปไม่ได้หรือไงละโว้ย!?)

ทาคานากะวางตะเกียบลงอย่างไม่เต็มใจแล้วลุกขึ้นยืน

เขาไม่มีทางเลือกอื่น...คดีอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว...เขาไม่อาจปฏิเสธได้

เขาหวังว่ามันจะไม่ใช้เวลานานเกินไปและราเม็งจะยังคงกินได้ไม่อืดเมื่อเขากลับมา

ไม่อย่างนั้น ถ้าต้องเสียเงินฟรีอีกกระเป๋าตังค์ที่ร่อยหรออยู่แล้วได้เข้าขั้นวิกฤตแน่ๆ!

(จบตอน)