บทที่ 17 ฉันเป็นทนายความ...ไม่ใช่พ่อมด!

บทที่ 17 ฉันเป็นทนายความ...ไม่ใช่พ่อมด!

อิชิโร่ เอ็นโตะถูกตัดสินว่ามีความผิด

เขาถูกสงสัยว่าให้การเท็จ...ฆาตกรรมโดยเจตนาและก่ออาชญากรรมอื่นๆ

แถมพฤติกรรมในศาลยังเข้าขั้นย่ำแย่...ทำให้โทษทัณฑ์ที่เขาจะได้รับนั้นหนักหนาสาหัสแน่นอน

จริงอยู่ว่าเขาอาจจะยื่นอุทธรณ์แต่ในโลกแห่งความจริง... เมื่อขนาด ‘คิซากิ เอริ’ ยังพ่ายแพ้...ย่อมไม่มีทนายหน้าไหนกล้ารับทำคดีให้เขาอีก

สุดท้ายเขาก็คงต้องใช้ทนายที่รัฐจัดหาให้และลงเอยด้วยการแพ้คดีอุทธรณ์อย่างไม่มีทางเลี่ยง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ทาคานากะต้องมาใส่ใจอีกต่อไปแล้ว

อย่างไรก็ตามเขาเป็นทนายความไม่ใช่อัยการ...การตัดสินโทษจึงไม่ใช่หน้าที่ของเขา

---- 12 เมษายน เวลา 17:21 น. ----

---- ห้องพักรับรอง ศาลแขวงโตเกียวที่ 3 ----

“...ฉันก็แค่ทำแต่คดีแก้ต่างให้คนบริสุทธิ์เท่านั้นแหละ...ทำไม? มันแปลกนักหรือไง?”

“ฝีมือฉันนายก็เห็นกับตาแล้วนี่คิดว่าคนอย่างฉันไม่คู่ควรหรือไงกันละ?”

อัยการโกโดถอดอุปกรณ์ปิดตาออกเผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของทาคานากะ

เขาคุยโทรศัพท์ทางไกลกับโคนันซึ่งยังอยู่ที่บ้านของดร.อากาสะขณะเดียวกันก็เก็บอุปกรณ์นั้นอย่างระมัดระวัง

ใช่แล้ว...นี่คืออุปกรณ์ที่ดร.อากาสะมอบให้เขาแม้ดร.จะไม่ได้ขอคืนแต่เขาก็ไม่คิดจะเก็บไว้ใช้ส่วนตัวหรอก

อัยการโกโดชื่อนั้นคงจะไม่ถูกนำมาใช้อีกในอนาคต

แถมอุปกรณ์พวกนี้ดูท่าทางจะมีราคาแพง...ถ้าเอาไปเฉยๆเขาคงรู้สึกไม่สบายใจจนนอนไม่หลับแน่ๆ

“เอาเถอะๆ...ว่าแต่นายก็รีบกลับมาจะดีกว่านะ”

"ฉันได้ยินคุณโมริบอกว่าจะไปหาร้านอาหารอร่อยๆกิน"

"เขาอาจจะชวนนายไปด้วย..แต่ถ้านายไม่อยู่บ้านล่ะก็......ฉันคงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

【บ้าเอ๊ย!อิจิโกะทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้กันเล่า!】

【นิสัยนายนี่มันแย่พอๆ กับความสามารถในการว่าความเลยนะ!】

【รีบๆเลิกเป็นทนายแล้วไปเป็นอัยการซะเถอะ...นายมันเหมาะกับทางนั้นมากกว่าเยอะ!】

โคนันที่อยู่ปลายสายกำลังเตรียมตัวออกเดินทางอย่างเร่งรีบ

เจ้าหนูนั่นหมกมุ่นอยู่กับการประเมินข้อเท็จจริงของคดีอย่างเต็มที่จนลืมเรื่องเวลาไปซะสนิท

"เอ่อ...ถึงเวลาต้องกลับแล้วใช่ไหม?"

ดร.อากาสะโผล่หน้าออกมาจากห้องครัวพลางพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจเล็กน้อยว่า...

“ฉันว่าจะให้ลองชิมฝีมือทำอาหารของฉันดูสักหน่อย”

“ไม่เป็นไรครับ...ขอบคุณมากครับดร.!”

โคนันปฏิเสธอย่างสุภาพรีบคว้ากระเป๋าเรียนและรีบไปที่สำนักงานนักสืบโมริ

ในที่สุดดร.อากาสะก็ขับรถพาเขาไปที่สำนักงานนักสืบโมริด้วยตัวเอง

ในรถโคนันก็สงบลงเช่นกัน...เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องกำปั้นเหล็กของลุงโมริอีกต่อไปแล้ว

(อืม...ทางด้านอิจิโกะน่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว!)

(ถ้าฉันไปถึงช้ากว่าลุงโมริฉันจะบอกว่าไปไปเล่นที่บ้านดร.อากาสะ...!)

(ยังไงซะ...ด้วยระดับสมองของลุงโมริไม่มีทางจับพิรุธได้แน่!)

อีกด้านหนึ่งทาคานากะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากฝั่งโคนันจึงวางสายด้วยความพึงพอใจ

เจ้าเด็กดื้อ...โดนเล่นเข้าแล้วสินะ?

ฉันน่ะเป็นทนายความอัจฉริยะที่มีสถิติไร้พ่ายนับตั้งแต่เปิดตัวจำไว้ซะด้วย

เขาเก็บชุดของอัยการโกโดลงกระเป๋าแล้วเปลี่ยนกลับมาสวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงินตัวเก่ง

จากนั้นก็จ้องมองตัวเองในกระจก

เขายกมือขึ้นสะบัดหนึ่งครั้ง...วิชาลับ : หัตถ์เจลแต่งผม!

ทันใดนั้นทรงผมเม่นแหลมสุดมั่นใจอันเป็นเอกลักษณ์ของทาคานากะก็กลับมาอีกครั้ง

นี่คือความมั่นใจของเขาในฐานะทนายความจากซีรีส์ ace attorney ที่หาใครเหมือน!

"ดีละ! การปลอมตัวของฉันต้องไร้ที่ติ"

"เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะครั้งนี้...ฉันจะไปทานอาหารที่รอคอยมานาน"

“ส่วนเรื่องรายได้ของสำนักงานน่ะเหรอ...ช่างมันเถอะเดี๋ยวคดีใหม่ๆก็วิ่งเข้ามาหาเองนั่นแหละ!”

แอ๊ด———

ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออก

ทาคานากะมองไปที่ประตูด้วยความสับสนเล็กน้อย

ในเวลานี้จะมีใครมาที่นี่ได้อีก?

เท่าที่เขาทราบ...วันนี้ไม่มีคดีเพิ่มเติมในศาลชั้นต้นที่สามแล้ว

"ขอแสดงความยินดีกับอัยการโกโดที่สามารภชนะคดีนี้ได้สำเร็จ"

"สามารถเอาชนะทนายความเก่งๆอย่างคิซากิ เอริได้คุณทำให้ฉันประทับใจมากจริงๆ"

ชายหนุ่มหน้าใหม่ใหม่สวมเสื้อโค้ทสีดำมีทรงผมคล้ายเห็ดและมีผมสีดำดูหล่อเหลาทีเดียว

บุคคลผู้นี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับทาคานากะมากนัก

เขามีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการทำให้เขาสามารถปรากฏตัวในฐานะอัยการ ชั่วคราวในคดีนี้ได้

เนื่องจากบุคคลนี้คืออัยการคนแรกของคดีนี้

คุมะ สุกาวะ!

"ทนายอิจิโกะถ้าเป็นฉัน...ฉันจะไม่แต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกหรอกนะ"

"ฉันเห็นทนายคิซากิ เอริรอคุณอยู่ที่ประตู"

"ถ้าหากมีการพบว่าอัยการโกโดและทนายความอิชิโกะ ทาคานากะเป็นคนเดียวกันละก็..."

"มันคงส่งผลเสียต่อคุณใช่ไหมล่ะ?"

คุมา สุกาวะกล่าวไว้เช่นนี้

ทาคานากะที่กำลังจะออกจากห้องถึงกับชะงัก

แน่นอน...หากประชาชนพบว่าทนายความและอัยการเป็นคนเดียวกัน

ผู้คนย่อมตั้งคำถามถึงความยุติธรรมของการพิจารณาคดีครั้งนี้

ประชาชนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงเอกสารคดีและบันทึกการพิจารณาคดีได้...พวกเขาจึงทำได้เพียงคาดเดาจากมุมมองส่วนตัวเท่านั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างคิซากิ เอริ...ยากที่จะบอกได้ว่าเธอจะไม่ฟ้องร้องเขาซึ่งเป็นอัยการชั่วคราวโดยตรงต่อศาลหรือไม่

คนที่สามารถสั่งสอนคนหัวร้อนอย่างนาคาโนะ มุเนกิที่กล้าฟ้องร้องอัยการในศาลได้

เป็นไปได้ว่าคิซากิไม่ใช่ทนายความประเภทมีเหตุผลเป็นพิเศษเช่นกัน

"เฮ้อ... ก็ได้ๆ...ขอบคุณครับท่านอัยการคุมะ "

เขาหยิบอุปกรณ์ที่เก็บไว้แล้วออกมาสวมใส่...จากนั้นก็เอามือลูบผม

หัวเม่นของเขากลับกลายเป็นผมหวีเรียบของอัยการโกโดในทันที

คุมะ สึกาวะมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง

เขาเดินตามทาคานากะออกจากศาลไป

ระหว่างทางหลังจากลังเลอยู่นานเขาก็ตัดสินใจเอ่ยถามออกมา

"คุณอิจิโกะคุณไม่รู้จักเวทมนตร์จริงๆงั้นเหรอ?"

"ฉันรู้สึกว่าคุณดูเหมือนพ่อมดที่เพิ่งกลับมาจากฮอกวอตส์มากกว่าทนายความอีกนะ"

"ฉันไม่เคยเห็นความสามารถแบบนี้มาก่อนเลย...อย่างการเสกสายลมออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และการเปลี่ยนทรงผมในเวลาเพียงเสี้ยววินาที"

(ก็แหงล่ะ...คุณจะไม่เคยเห็นก็ไม่แปลกเพราะมันคือเอฟเฟกต์ของ"กระสุนแห่งความจริง" ของฉันยังไงเล่า)

ทาคานากะส่ายหัวพลางทำความเคารพคิซากิ เอริที่ยืนอยู่ข้างนอกก่อนจากไป

เขาขึ้นรถของคุมะ สุกาวะแล้วขับไปยังร้านราเม็งที่อยู่ใกล้ๆ

ระหว่างทางต้องเผชิญกับคำถามของคุมะ สุกาวะ

ในที่สุดทาคานากะก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฉันเป็นทนายความ...ไม่ใช่พ่อมด!"

"เวทมนตร์งั้นเหรอ? เวทมนตร์อะไรนั่นมันไม่มีจริงบนโลกนี้หรอกครับ!?"

" ท่านอัยการคุมะคุณต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์!!!!"

(เออ... ถึงวิทยาศาสตร์ในโลกโคนันจะเป็นวิทยาศาสตร์ในแบบฉบับเวทมนตร์อยู่แล้วก็ตาม)

(แต่ก็ยังเป็นที่ยอมรับได้มากกว่าอะไรก็ตามที่เหมือนเวทมนตร์ใช่ไหมละ?)

"เอ่อ...วิทยาศาสตร์แบบโคนันเหรอ? โอเคละนะ"

ในที่สุด คุมะ สุกาวะก็สงบลง

ทั้งสองคนมาถึงร้านราเม็งเป้าหมาย...หาที่มุมหนึ่งแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ

ทาคานากะหยิบเมนูขึ้นมาดูคร่าวๆ

อืม...จะพูดยังไงดีละ...เขาดูจะไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่

แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมองหาร้านอาหารจีนอื่นๆด้วยเช่นกัน

เขาคงต้องทำใจยอมรับสภาพไปก่อนในตอนนี้

หลังจากถามคุมะว่าต้องการสั่งอะไรแล้ว..เขาก็เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์และอธิบายให้พนักงานฟัง

จากนั้นทาคานากะก็ได้ยินเสียงที่ค่อนข้างคุ้นเคย

“ใช่ๆ เอาแบบเดิมเลยนะ...รบกวนด้วยล่ะ”

นักสืบโมริกำลังสั่งอาหารกับพนักงาน...พลางหันไปถลึงตาใส่โคนันที่นั่งอยู่ข้างหลัง

แต่เมื่อเขาหันกลับมา...เขาก็สบตาเข้ากับทาคานากะโดยตรง

“เฮ้ย! นักสืบโมริ!”

“เฮ้ย! เจ้าหนูอิจิโกะ!”

ทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกันเสียงดังลั่น

“แก/คุณมาทำอะไรที่นี่ฟะ!?”

(จบตอน)