บทที่ 703 ข้าจะช่วยพวกมัน

บทที่ 703 ข้าจะช่วยพวกมัน

"บรู๊ววว!"

เสียงเห่าหอนโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับร่างของแมงมุมหมาป่าตัวที่โดนพิษสีดำพ่นใส่ จุดที่โดนพิษเริ่มเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ควันสีดำลอยกรุ่นออกมา ทำเอามันเจ็บปวดจนต้องลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น ขาแมงมุมทั้งแปดตีพื้นดัง 'ตั้บๆ' อย่างบ้าคลั่ง

เห็นได้ชัดว่า ในของเหลวสีดำนั่น มีพิษร้ายแรงที่คาดไม่ถึงซ่อนอยู่

เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่ง บาดแผลของแมงมุมหมาป่าก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย กลับยิ่งเน่าเฟะและละลายลุกลามไปเรื่อยๆ

เพียงไม่กี่สิบอึดใจ ร่างกายซีกเล็กๆ ของมันก็ละลายหายไปจนเกือบหมด ขาแมงมุมหลุดร่วงไปเหลือแค่ห้าข้าง เสียงเห่าหอนยิ่งฟังดูน่าเวทนา ชวนให้คนมองรู้สึกสงสารจับใจ

พิษในของเหลวสีดำร้ายกาจขนาดที่สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากไอหมารอย่างแมงมุมหมาป่า ยังต้านทานไม่ได้ สมกับฉายา 'มังกรพิษ' จริงๆ

พอเห็นแมงมุมหมาป่าที่เมื่อกี้ยังเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน ต้องมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้ จูม่าก็ขมวดคิ้วมุ่น ทำปากยื่นปากยาว ท่าทางไม่พอใจการกระทำของมังกรพิษเอามากๆ

นางขยับเท้าเบาๆ ก็วาร์ปไปโผล่ข้างๆ แมงมุมหมาป่าผู้โชคร้ายตัวนั้นทันที ยื่นมือเรียวเล็กขาวเนียนออกไปแตะที่คอหอยของมันเบาๆ

แมงมุมหมาป่าที่กำลังดิ้นทุรนทุราย จู่ๆ ก็สงบนิ่งลง เบิกตากว้าง จ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและซาบซึ้งใจ

มันรู้สึกได้ถึงไอหมารอันบริสุทธิ์ที่ไหลทะลักจากฝ่ามือของเด็กสาว เข้าสู่ร่างกายของมัน ราวกับสายน้ำเย็นฉ่ำที่ไหลรินเข้าปากในวันที่อากาศร้อนจัด รูขุมขนทุกเส้นบนร่างกายเบิกบานรับความสดชื่น รู้สึกฟินจนแทบจะบินได้

ร่างกายซีกที่ละลายหายไปของมัน กลับงอกขึ้นมาใหม่ด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ชัด เพียงแค่สิบกว่าอึดใจ ร่างกายของมันก็กลับมาสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ กระโดดโลดเต้นได้เหมือนเดิม

"บรู๊ววว!"

แมงมุมหมาป่าที่รอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์ กระโดดเหยงๆ เข้าไปคลอเคลียจูม่า ส่งเสียงเห่าหอนอย่างดีใจ เอาหัวใหญ่ปุกปุยไถไปมาที่ไหล่ของนางอย่างรักใคร่ แถมยังแลบลิ้นเลียแก้มเนียนใสของนางเบาๆ ทำเอาจูม่าหัวเราะคิกคักด้วยความจั๊กกะจี้

"บรู๊ววว!" "บรู๊ววว!"

พอเห็นว่า 'เทพธิดา' ของพวกมันมีพลังชุบชีวิตได้จริงๆ ฝูงแมงมุมหมาป่ารอบๆ ก็ตาเป็นประกาย เห่าหอนประสานเสียงกันลั่นป่า กำลังใจมาเต็มเปี่ยม

ทั่วทั้งบริเวณกึกก้องไปด้วยเสียงเห่าหอนของพวกมัน

"กี้ก ก๊าซซซ!"

ต่างจากพวกแมงมุมหมาป่าที่กำลังดีใจ มังกรพิษกลับตาขวาง ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ จ้องเขม็งไปที่ร่างเล็กๆ ของจูม่าอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับว่าวินาทีต่อไป มันจะกระโจนเข้าใส่แล้วกลืนนางลงท้องไปเลย

สัตว์ประหลาดตัวนี้ฉลาดไม่เบา มองปรู๊ดเดียวก็รู้เลยว่า ไอ้สัตว์สองขาที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่แหละ เป็นตัวการที่ทำให้ศัตรูของมันที่น่าจะตายไปแล้ว กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

"บรู๊ววว!"

สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่มังกรพิษพุ่งเป้ามาที่จูม่า ฝูงแมงมุมหมาป่าก็ร้องขู่ฟ่อๆ จัดแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง บังร่างเด็กสาวไว้อย่างมิดชิด

สัตว์ประหลาดสองฝ่ายยืนจ้องหน้ากันเขม็ง ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ร้องขู่กันไปมา สร้างบรรยากาศตึงเครียดสุดๆ ราวกับสงครามพร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

มังกรพิษตัวใหญ่กว่าเยอะ แต่แมงมุมหมาป่าก็ได้เปรียบเรื่องจำนวน ต่างฝ่ายต่างก็หยั่งเชิงกัน ไม่มีใครกล้าเปิดก่อน สถานการณ์ก็เลยยืดเยื้อ

สายลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาควันสีดำที่ปกคลุมภูเขาให้จางลงไปนิดหน่อย เผยให้เห็นใบหน้าอันดุร้ายและน่าเกลียดน่ากลัวของมังกรพิษชัดเจนขึ้น

"กี้ก ก๊าซซซ!"

และในจังหวะนั้นเอง มังกรพิษก็เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน!

มันอ้าปากกว้าง พ่นของเหลวสีดำปริศนาที่ทรงพลังและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พุ่งเข้าใส่ฝูงแมงมุมหมาป่าเต็มแรง

แต่คราวนี้ ฝูงแมงมุมหมาป่ารู้ทัน เตรียมตัวรับมืออยู่แล้ว พวกมันหลบซ้ายหลบขวาด้วยความปราดเปรียวว่องไว ไม่มีใครโดนพิษสาดใส่เลยสักตัว

"ปุ!" "ปุ!" "ปุ!"

ในเวลาเดียวกัน ก้อนใยสีขาวก็พุ่งทะยานออกจากรูที่คอหอยของพวกแมงมุมหมาป่า ถี่ยิบราวกับห่าฝน พุ่งตรงเข้าใส่ร่างอันอ้วนฉุของมังกรพิษ

แต่ใครจะไปคิด ว่ามังกรพิษที่ดูเทอะทะ จะเคลื่อนไหวได้พลิ้วไหวและรวดเร็วขนาดนี้ มันโยกหลบก้อนใยแมงมุมได้เกือบหมดอย่างชิลๆ

หางหนาๆ ของมันตวัดไปมาอยู่ข้างหน้า ปัดป้องก้อนใยที่เฉียดเข้ามาใกล้ได้อย่างง่ายดาย ไม่ระคายผิวเลยสักนิด

ถึงรูปร่างของทั้งสองฝ่ายจะต่างกันลิบลับ แต่ก็เป็นสัตว์สายความเร็วเหมือนกัน ทั้งวิ่งทั้งหลบกันฝุ่นตลบ ฝ่ายนึงพ่นใย ฝ่ายนึงพ่นน้ำพิษ สู้กันดัง 'ปังๆ โป้งๆ' สนั่นหวั่นไหวอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรใครได้เลย เรียกได้ว่าสู้กันฟรีๆ เสียเหงื่อเปล่า

ขนาดจงเหวินที่ชอบดูหนังสัตว์ประหลาดสู้กันในชาติก่อน ยืนดูอย่างเมามันส์มาตั้งนาน ยังเริ่มจะเบื่อ อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาปิดปากหาววอดๆ

ในขณะที่เขาคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้คงจะยืดเยื้อไปอีกนาน สถานการณ์ก็พลิกผันอย่างกะทันหัน

"บรู๊ววว!"

แมงมุมหมาป่าตัวที่เล็กที่สุด เริ่มหมดแรง หลบไม่พ้น โดนน้ำพิษสีดำสาดเข้าที่ท่อนล่าง ขาทั้งแปดข้างละลายหายไปในพริบตา สิ้นสภาพการเคลื่อนไหว ได้แต่นอนดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนพื้น ร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง

แมงมุมหมาป่าตัวที่อยู่ใกล้ๆ ดูเหมือนจะสนิทกันมาก เห็นเพื่อนบาดเจ็บก็รีบพุ่งเข้าไปช่วย

"ปัง!"

แต่ทว่า มังกรพิษกลับอ่านเกมออก มันตวัดหางหนาๆ ไปดักรออยู่ตรงทางผ่าน แล้วก็ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่เต็มแรง แบบไม่ต้องออกแรงเยอะเลย

โดนหางฟาดเข้าไปเต็มๆ แมงมุมหมาป่าตัวนั้นก็กระเด็นล้มกลิ้งไปกองกับพื้น ครึ่งซีกขยับไม่ได้ นอนแน่นิ่ง หมดสภาพต่อสู้ไปอีกตัว

เสียเพื่อนไปติดๆ กันสองตัว ฝูงแมงมุมหมาป่าก็เริ่มรวน ร้องโวยวายกันลั่น การเคลื่อนไหวเริ่มสะเปะสะปะ ไม่เป็นระบบเหมือนตอนแรก

ส่วนมังกรพิษ พอโจมตีสำเร็จติดๆ กัน กำลังใจก็มาเต็ม มันไม่รอช้า พุ่งเข้าซ้ำเติมทันที อาศัยจังหวะที่ศัตรูกำลังสับสน จัดการแมงมุมหมาป่าไปได้อีกตัวอย่างง่ายดาย

มาถึงขั้นนี้ ใครดูก็รู้ว่าชัยชนะตกเป็นของมังกรพิษแน่นอนแล้ว พวกแมงมุมหมาป่าแพ้แน่ๆ แค่รอเวลาเท่านั้น

"ไปกันเถอะ! เรื่องของพวกมัน ไม่เกี่ยวกับเราหรอก" จงเหวินขี้เกียจดูต่อแล้ว หันไปบอกพวกจูม่า "เรารีบไปหาของวิเศษที่เจ้าบอกกันดีกว่า"

"ข้าจะช่วยพวกมัน"

ใครจะไปคิด ว่าจูม่าที่ปกติจะเชื่อฟังเขาทุกอย่าง กลับส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง

นางก้าวฉับๆ เข้าไปหาแมงมุมหมาป่าตัวที่บาดเจ็บ ยื่นมือเรียวเล็กออกไปแตะเบาๆ ที่หน้าผากของมัน

ผ่านไปไม่นาน แมงมุมหมาป่าที่ขาทั้งแปดขาดกระจุย หมดสภาพไปแล้ว ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ขางอกกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ ลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นได้เหมือนเดิม

"บรู๊ววว!"

แมงมุมหมาป่าพยักหน้าให้จูม่าอย่างเป็นมิตร ก่อนจะหันหลังกลับ สับขาทั้งแปด 'ชั๊บๆ' พุ่งกลับเข้าไปร่วมวงต่อสู้อีกครั้ง

รักษาตัวนี้เสร็จ จูม่าก็ไม่รอช้า รีบเดินไปหาตัวที่โดนหางฟาดจนสลบเหมือดต่อ

ไม่นาน แมงมุมหมาป่าตัวที่สอง ก็กลับมาฟิตปั๋งเหมือนเดิม ขาครบ สดใสซาบซ่า กลับไปสมทบกับเพื่อนๆ ในสนามรบอย่างห้าวหาญ

เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ พอมีแมงมุมหมาป่าตัวไหนบาดเจ็บ เด็กสาวก็จะยื่นมือเข้าไปช่วยรักษาให้หายขาด กลับมาฟิตเต็มร้อยในเวลาอันรวดเร็ว

ฝูงแมงมุมหมาป่าพอรู้ว่าฝั่งตัวเองมี 'หมอทหาร' คอยซัพพอร์ต ก็ฮึกเหิมสุดๆ สู้ถวายหัว ไม่กลัวตาย ราวกับว่าพวกมันเป็นอมตะไปแล้ว

สถานการณ์ในสนามรบพลิกกลับตาลปัตรทันที ใยแมงมุมเริ่มพุ่งเข้าใส่มังกรพิษเยอะขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

มังกรพิษตัวนี้ฉลาดไม่เบา มันรู้ดีว่ากุญแจสำคัญของชัยชนะในศึกนี้ ก็คือไอ้สัตว์สองขาตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามนั่นเอง

แต่ฝูงแมงมุมหมาป่าก็ไม่ได้โง่เหมือนกัน

พอเห็นมังกรพิษทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาจูม่า พวกมันก็จะพร้อมใจกันระดมยิงใยแมงมุมสกัดไว้ บังคับให้มันต้องเปลี่ยนทิศทาง ถอยร่นกลับไปตั้งหลัก

เมื่อเวลาผ่านไป ใยแมงมุมก็เริ่มเกาะติดตัวมังกรพิษมากขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวของมันก็เริ่มช้าลง ไม่ปราดเปรียวว่องไวเหมือนตอนแรกแล้ว

ในขณะที่ฝูงแมงมุมหมาป่ายังคงคึกคัก มีตัวไหนบาดเจ็บก็มีคนคอยฮีลให้ สู้กันแบบถวายชีวิต เหมือนฉีดสเตียรอยด์มายังไงยังงั้น

และแล้ว... หลังจากยื้อกันอยู่นาน มังกรพิษที่โดนใยแมงมุมพันธนาการจนตัวขาวโพลน ก็ล้มตึงลงกับพื้นเสียงดัง 'ตั้บ'

"กี้ก ก๊าซซซ!"

มันส่งเสียงร้องประหลาด พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ก็พบว่าแขนขาอ่อนแรง หน้าอกอึดอัด หายใจไม่ออก แค่จะขยับหางยังทำไม่ได้เลย

เห็นใยแมงมุมดูนุ่มนิ่มไร้พิษสง แต่ความจริงแล้วมันมีพิษซ่อนอยู่! พิษสะสมทีละนิดๆ จนในที่สุดก็ออกฤทธิ์ ทำให้มังกรพิษชาไปทั้งตัว ขยับไม่ได้เลย

"บรู๊ววว!" "บรู๊ววว!"

ฝูงแมงมุมหมาป่าผู้ชนะ ตาเป็นประกาย พุ่งกรูกันเข้าไปหามังกรพิษ อ้าปากกว้าง ฝังเขี้ยวลงบนร่างของสัตว์ประหลาดจอมโหดอย่างเมามันส์

เขี้ยวของพวกแมงมุมหมาป่าคมกริบสุดๆ กัดแต่ละที ก็กระชากเนื้อของมังกรพิษหลุดติดมาเป็นก้อนๆ ผ่านไปแค่ไม่กี่สิบอึดใจ สัตว์ประหลาดที่เคยอ้วนฉุน่าเกรงขาม ก็เหลือแต่โครงกระดูกขาวโพลน

แมงมุมหมาป่าตัวนึงคาบชิ้นเนื้อมังกรพิษไว้ในปาก วิ่งดุ๊กดิ๊กๆ เข้ามาหาจูม่า วางเนื้อสดๆ เลือดหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นตรงหน้านาง ส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างกระตือรือร้น

ท่าทางของมัน เหมือนกับข้าราชบริพารที่กำลังถวายของล้ำค่าให้องค์จักรพรรดิ ทั้งกระตือรือร้น ภาคภูมิใจ แถมยังดูเด๋อด๋าหน่อยๆ ทำเอาจูม่าหลุดขำออกมาอีกรอบ

ป่าที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่า บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็นกันเองสุดๆ

โลกนี้มันช่างกว้างใหญ่ มีอะไรแปลกๆ ให้ดูเยอะแยะจริงๆ!

ได้มาเห็นการต่อสู้ของสัตว์ประหลาดแปลกๆ แบบนี้ จงเหวินก็รู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา ตื่นเต้นเร้าใจเหมือนได้ดูหนังสัตว์ประหลาดฟอร์มยักษ์เลยทีเดียว

แต่ทว่า... บรรยากาศแห่งความสุขกลับอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งเค่อ ก็ต้องพังทลายลง

จู่ๆ ก็มีรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งทะยานลงมาจากฟ้า ครอบงำสิ่งมีชีวิตทุกตัวในบริเวณนั้นอย่างกะทันหัน

"กี้ก อ๊าซซซ!!!"

เสียงคำรามแหลมปรี๊ด แสบแก้วหูดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนป่า ทำเอาแก้วหูแทบจะฉีกขาด

พอสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ในเสียงคำรามนี้ จงเหวินก็ถึงกับหน้าถอดสีทันที!

[จบตอน]