บทที่ 704 คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นมั้ง?

บทที่ 704 คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นมั้ง?

พอได้ยินเสียงคำรามแหลมปรี๊ดนี่ ฝูงแมงมุมหมาป่าที่กำลังดีใจกันอยู่ ก็หน้าถอดสี แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมา ทำเอาแมงมุมหมาป่าที่ตัวเล็กหน่อยถึงกับขาอ่อน ยืนโงนเงนแทบจะล้มพับ

แต่ถึงจะกลัวจนตัวสั่น สัตว์ประหลาดพวกนี้กลับไม่ยอมวิ่งหนี! พวกมันขยับขาที่สั่นเทิ้ม เข้ามายืนเรียงแถวขวางหน้าจูม่าไว้ จ้องเขม็งไปทางต้นเสียงด้วยสายตาหวาดระแวง ใช้เลือดเนื้อของตัวเองสร้างเป็นกำแพงมนุษย์ ปกป้องผู้มีพระคุณอย่างสุดชีวิต

ในยามคับขัน สัตว์ประหลาดที่เกิดจากไอหมารพวกนี้ กลับแสดงความรักพวกพ้องและกตัญญูรู้คุณ ซะยิ่งกว่ามนุษย์บางคนเสียอีก!

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากข้างหน้า ไอหมารสีดำทะมึนที่หนาทึบ ถูกพลังลึกลับบางอย่างแหวกออกเป็นทาง เผยให้เห็นต้นไม้รูปร่างประหลาดล้มระเนระนาดเป็นทางยาว

การที่ต้นไม้พวกนี้สามารถเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายขนาดนี้ได้ แสดงว่าพลังชีวิตของพวกมันต้องทรหดอดทนสุดๆ

แต่ทว่า ตอนนี้ต้นไม้พวกนั้นกลับโดนพลังลึกลับบดขยี้จนแหลกเป็นจุล ไม่มีทางสู้เลยแม้แต่นิดเดียว

และสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน ก็คือสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ ที่ตัวใหญ่โตมโหฬารจนบังมิดทั้งฟ้าทั้งดิน!

ผิวหนังสีน้ำตาลเข้ม หัวโตเบ้อเริ่ม หูใหญ่กาง แขนขาใหญ่โตบึกบึน แผ่นหลังเต็มไปด้วยตุ่มพิษหลากสีสัน และหางที่ทั้งหนาทั้งยาวเฟื้อย

รูปร่างหน้าตาของมัน เหมือนกับมังกรพิษที่เพิ่งจะตกเป็นมื้อเย็นของพวกแมงมุมหมาป่าเป๊ะๆ เลย!

จุดต่างจุดเดียว ก็คือ... ขนาดตัว!

สัตว์ประหลาดตัวนี้ ความยาวลำตัวปาเข้าไปกว่าสิบจั้ง! ความสูงก็ราวๆ สามจั้ง! ตัวใหญ่ยักษ์อลังการงานสร้าง บดบังแสงอาทิตย์จนมิด!

ขาหน้าข้างนึงของมัน เหยียบอยู่บนซากต้นไม้ที่ล้มระเนระนาด ส่วนอีกข้างก็ตะกุยพื้นดินดัง 'แกร่กๆ' ลมหายใจฟืดฟาดที่พ่นออกจากจมูก รุนแรงจนกลายเป็นพายุย่อมๆ แค่มันยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น ก็แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก ขวัญหนีดีฝ่อกันไปตามๆ กัน

'เชี่ยเอ๊ย! ตัวอะไรวะเนี่ย!'

'นี่มันพล็อตเรื่อง "ตีลูก เสร็จแล้วพ่อมาเอาคืน" ในตำนานชัดๆ!'

จงเหวินเกาหัวแกรกๆ มองดูสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ที่ใหญ่โตยังกะภูเขาลูกย่อมๆ ตรงหน้า ในใจก็แอบบ่นอุบอิบอย่างเซ็งๆ

และเสียงซุบซิบของพวกแมงมุมหมาป่า ก็ช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาได้เป็นอย่างดี

"แย่แล้ว! ราชามังกรพิษ!"

"ไอ้แก่หนังเหนียวนี่ โผล่มาทำไมที่นี่วะเนี่ย?"

"หรือว่าเป็นเพราะ... มังกรพิษตัวเมื่อกี้?"

"บ้าไปแล้ว! พวกเราก็ฆ่ามังกรพิษมากินตั้งเยอะตั้งแยะ เมื่อก่อนไม่เห็นมันจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้เลยนี่หว่า?"

"ได้ยินมาว่า ราชามังกรพิษมีลูกชายคนเล็ก เพิ่งจะโตเต็มวัยได้ไม่นาน รักมากหวงมากด้วย หรือว่า..."

"คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นมั้ง?"

"ขนาดท่านแม่ ยังสู้ไอ้แก่นี่ไม่ได้เลย พวกเราควรจะเผ่นกันดีไหมเนี่ย?"

"ถ้าพวกเราเผ่น แล้วท่านเทพธิดาล่ะ จะทำยังไง?"

"ท่านเทพธิดาเก่งจะตาย คงไม่กลัวราชามังกรพิษหรอกมั้ง"

"ถ้าท่านเทพธิดาเก่งขนาดนั้น แล้วพวกเราจะหนีทำไมล่ะ?"

"เออว่ะ... ที่พูดมาก็มีเหตุผล..."

บทสนทนาของพวกแมงมุมหมาป่า ทำเอาจงเหวินทั้งขำทั้งซึ้ง

ถึงจะอยู่ในนาทีเป็นนาทีตาย พวกมันก็ยังห่วงความปลอดภัยของจูม่า ทำให้เขารู้สึกดีกับสัตว์ประหลาดพันธุ์นี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"กี้ก อ๊าซซซ!"

สายตาของราชามังกรพิษกวาดไปเห็นซากโครงกระดูกของลูกชายสุดที่รัก มันอ้าปากกว้าง แผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น รังสีอำมหิตอันบ้าคลั่งแผ่กระจายออกจากร่าง กวาดล้างไปทั่วสารทิศ พัดพากระแสลมกรรโชกแรง และควันสีดำให้ฟุ้งกระจาย แรงกดดันมหาศาลทำเอาพวกแมงมุมหมาป่าถึงกับขาอ่อน ยืนสั่นพั่บๆ

ภาษาของมังกรพิษ คล้ายคลึงกับภาษาแมลงและภาษามังกรปนๆ กัน เป็นระบบภาษาใหม่ที่เอาโน่นผสมนี่ แต่สำหรับจงเหวินแล้ว การจะแปลความหมายก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

"ไอ้พวกมดปลวกหน้าโง่! พวกแกบังอาจฆ่าลูกชายสุดที่รักของข้า!" สัตว์ประหลาดยักษ์คำรามลั่น "เผ่าพันธุ์ของพวกแก... ต้องตายให้หมด!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ มันก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นน้ำสีดำพวยพุ่งออกมาจากปาก! ลำน้ำพิษสีดำขนาดใหญ่กว่าสองคนโอบ พุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงแมงมุมหมาป่าที่อยู่บนพื้นอย่างเกรี้ยวกราด

น้ำพิษสีดำทะมึน แผ่กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบจะทนไม่ไหว ขนาดกานมู่อวิ๋นที่เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับรู้แจ้ง แค่สูดกลิ่นเข้าไปนิดเดียว ยังรู้สึกหน้าอกอึดอัด คลื่นไส้จนแทบจะอ้วก

'โดนน้ำพิษนี่สาดใส่ไม่ได้เด็ดขาด!'

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของทุกคนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ฟิ้ว!"

แสงสีทองสว่างวาบ เสี่ยวหมิงพุ่งพรวดมาโผล่ข้างๆ จูม่าด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน มันคว้าตัวเด็กสาวแล้วพุ่งทะยานขึ้นฟ้า พุ่งปรี๊ดขึ้นไปอยู่เหนือระดับที่น้ำพิษจะสาดถึงในพริบตา

หลังจากกลืนลูกปัดเสวียนเทียนของพ่อแม่เข้าไป ความเร็วของเสี่ยวหมิงก็เพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด จนถึงขั้นที่เรียกว่าเร็วทะลุพิกัด มองการเคลื่อนไหวแทบไม่ทัน

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของราชามังกรพิษ ดูเหมือนจะทำอะไรมันไม่ได้เลยสักนิด

ส่วนหลิ่วชีชีกับกานมู่อวิ๋น อาการหนักกว่าหน่อย แรงกดดันจากสัตว์ประหลาดยักษ์ ทำให้ความเร็วในการเหาะขึ้นฟ้าของพวกนางช้าลงไปเยอะ บินโงนเงนไปมา กว่าจะหลบน้ำพิษสีดำที่สาดกระเซ็นมาได้ ก็เล่นเอาหอบแฮ่กๆ

แต่ฝั่งแมงมุมหมาป่าที่ตกเป็นเป้าหมายหลักนี่สิ โดนแรงกดดันของราชามังกรพิษทับไว้จนแทบหายใจไม่ออก แค่จะขยับขาก็ยังลำบาก ได้แต่มองน้ำพิษสีดำมรณะพุ่งเข้ามาใกล้ทุกทีๆ กระวนกระวายใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

เห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักและซื่อสัตย์พวกนี้ กำลังจะโดนฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ จูม่าก็ร้อนใจสุดๆ หน้าสวยๆ เต็มไปด้วยความกังวล ร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน เกือบจะเผลอล้วงเอาพวกสัตว์มีพิษในถุงมิติออกมาช่วยแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องตัดใจ

รังสีอำมหิตของราชามังกรพิษ มันเหนือชั้นกว่าศัตรูหน้าไหนที่นางเคยเจอมาทั้งหมด

นางรู้สึกได้ลึกๆ ว่า ต่อให้เป็นขุนพลเงาที่ได้ชื่อว่าเก่งที่สุดรองจากระดับนักบุญ ก็คงเอาชนะไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ได้แน่ๆ

ขืนปล่อยพวกเสี่ยวจู เสี่ยวเซี่ย ออกมา ก็คงเหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน เอาชีวิตพวกมันไปทิ้งเปล่าๆ

และในตอนนั้นเอง จงเหวินก็เริ่มเคลื่อนไหว!

"เฮ้อ!"

เขาถอนหายใจยาว มังกรเงาปรากฏขึ้นที่ใต้เท้า ร่างหายวับไปโผล่ขวางหน้าฝูงแมงมุมหมาป่าในพริบตา ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยอักขระวิญญาณสีม่วงทอง เปล่งประกายสว่างไสวเจิดจ้า ราวกับเทพเจ้าลงมาจุติ

"กำแพงอักขระวิญญาณ!"

เขาตะโกนก้อง กางแขนทั้งสองข้างออก อักขระวิญญาณสีม่วงทองที่เกาะอยู่ตามตัว ก็ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นกำแพงแสงสีม่วงทองขนาดมหึมา กว้างยาวหลายสิบจั้ง ปิดกั้นระหว่างฝูงแมงมุมหมาป่ากับน้ำพิษมรณะไว้อย่างมิดชิด!

วิชานี้ ก็คือวิชากำแพงอักขระ ที่นักบุญตู้เอ้อ กับหลินเป่ย เคยใช้สู้กันในเศษเสี้ยวแห่งมิติเวลานั่นเอง!

"ตู้ม!"

น้ำพิษขนาดมหึมาพุ่งกระแทกกำแพงแสงอักขระวิญญาณอย่างจัง เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทจนแก้วหูแทบแตก หยดน้ำพิษสีดำกระเด็นกระจุยกระจายไปทั่ว ไม่ว่าจะโดนหิน ดิน หรือต้นไม้ใบหญ้า ก็จะถูกกัดกร่อนละลายหายไปในเวลาแค่ไม่กี่อึดใจ ไม่เหลือซากเลยแม้แต่นิดเดียว

พิษของราชามังกรพิษนี่ ร้ายแรงเกินบรรยายจริงๆ

เมื่อน้ำพิษสีดำสาดกระหน่ำใส่กำแพงอักขระวิญญาณอย่างต่อเนื่อง อักขระสีม่วงทองที่เคยสว่างไสว ก็เริ่มหม่นแสงลงเรื่อยๆ กระพริบติดๆ ดับๆ เหมือนใกล้จะพังทลายเต็มที

แต่สุดท้าย การพ่นพิษอันดุดันของราชามังกรพิษ ก็หมดแรงไปซะก่อน ไม่สามารถเจาะทะลวงการป้องกันของจงเหวินเข้ามาได้

เหมือนจะคาดไม่ถึง ว่าไอ้สัตว์สองขาตัวเล็กๆ นี่ จะสามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ ราชามังกรพิษหรี่ตาลง แววตาแฝงความประหลาดใจ จ้องมองจงเหวินหัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินคู่ต่อสู้

"บรู๊ววว!"

ในขณะที่มันกำลังลังเลว่าจะโจมตีต่อดีไหม จู่ๆ ก็มีเสียงเห่าหอนก้องกังวาน ดังมาจากอีกฝั่งของภูเขา

พอได้ยินเสียงนี้ ฝูงแมงมุมหมาป่าที่กำลังตัวสั่นงันงก ก็หน้าบานเป็นจานกระด้ง ซุบซิบกันเซ็งแซ่

"ท่านแม่!"

"ท่านแม่มาแล้ว!"

"พวกเรารอดแล้ว!"

"รอดอะไรล่ะ! ลุยเลยต่างหาก ฆ่ามัน!!!"

"ตามท่านแม่ไป กระทืบราชามังกรพิษ ยึดภูเขามังกรพิษให้ราบ! เฮ้! เฮ้! เฮ้!!!"

จงเหวินหันไปมองตามเสียง ก็เห็นแมงมุมหมาป่าตัวยักษ์ โผล่ขึ้นมาบนเนินเขาไกลๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แมงมุมหมาป่าตัวนี้ ตาสีแดงก่ำ ขนสีขาวโพลนทั้งตัว ขนาดตัวใหญ่สูสีกับลูกชายราชามังกรพิษที่เพิ่งตายไปเลย ขาแมงมุมทั้งแปดที่ยาวเฟื้อย เต็มไปด้วยหนามแหลมคมน่ากลัว แผ่รังสีความเป็นนางพญาผู้สูงศักดิ์ออกมาอย่างล้นเหลือ ดูสง่างามน่าเกรงขาม แตกต่างจากพวกแมงมุมหมาป่าธรรมดาๆ ลิบลับ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอหมารรอบๆ ตัวรึเปล่า ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของจงเหวิน ถึงจับการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตในภูเขานี้ไม่ได้เลย มีตัวอะไรโผล่มาที ก็ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงทุกที ไม่ชินเอาซะเลย

"ราชามังกรพิษ เจ้าล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ!"

แมงมุมหมาป่าสีขาวพูดขึ้นช้าๆ "นี่กะจะเปิดศึกกันเลยใช่ไหม?"

พอเห็นหน้าแมงมุมหมาป่าสีขาว รูม่านตาของราชามังกรพิษก็หดเกร็ง ดวงตาคู่ยักษ์ฉายแววอาฆาตแค้นสุดๆ

[จบตอน]