บทที่ 142: ผู้ชายสองคน

บทที่ 142: ผู้ชายสองคน

ยังไม่ทันที่ซูเสี่ยวเนี่ยนจะรับคำ เหยียนเหวยหานก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "จมูกคุณฟางนี่ยาวไวดีนะครับ ! อยู่ไกลขนาดนี้ยังได้กลิ่นปลาเปรี้ยวหวาน ดูท่าพวกเราสองคน จะใจตรงกันจริง ๆ ! "

เหยียนเหวยหานหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ในใจกลับเย็นเยียบ ปากพูดเรื่องปลาเปรี้ยวหวาน แต่ความนัยแอบด่าว่าฟางซีหยวนจมูกไวเหมือนหมา และในฐานะที่เป็นผู้นำเหมือนกัน ทั้งคู่ต่างรู้อยู่เต็มอกถึงสถานะของอีกฝ่าย

ไม่รู้ว่าฟางซีหยวนฟังความนัยนี้ออกหรือเปล่า เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ยังคงดูสุภาพอ่อนโยน ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่ชวนให้ผ่อนคลาย: "คุณชายเหยียนเกรงใจกันเกินไปแล้ว... โบราณว่าไว้ วีรบุรุษมักเห็นพ้องต้องกัน ผมกลับมองว่าประโยคนี้เหมาะกับเราสองคนมากนะครับ"

ไม่ใช่แค่เห็นพ้องต้องกัน แต่รสนิยมความรักก็เหมือนกันด้วยกระมัง ? เพราะงั้น ก็พอกันนั่นแหละ จมูกหมาที่คุณชายเหยียนว่า ก็เข้าตัวคุณชายเหยียนด้วยเหมือนกัน

เหยียนเหวยหาน: ... สายตาไหววูบ มองฟางซีหยวนด้วยแววตาลึกล้ำขึ้นไปอีก ข้อนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ

กำลังจะพูดต่อ โทรศัพท์ของซูเสี่ยวเนี่ยนก็ดังขึ้น เธอพยักหน้าให้ทั้งสองคน: "ขอโทษนะคะทั้งสองคน เชิญทานกันก่อนเลย ฉันขอไปรับสายสักครู่"

เหยียนเหวยหาน: "โอเค รับสายเสร็จแล้วรีบมาทานข้าวนะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมดจะไม่อร่อย"

ซูเสี่ยวเนี่ยนรับคำ เดินไปหามุมสงบเพื่อรับโทรศัพท์ ผู้ชายสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะ หมดความจำเป็นต้องเล่นละครตบตาอีกต่อไป

เหยียนเหวยหานโยนตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ ใบหน้าไร้ความรู้สึก เปิดฉากยิงคำถามใส่ฟางซีหยวนตรง ๆ แบบไม่อ้อมค้อม: "ตกลงคุณคิดยังไงกับซูเสี่ยวเนี่ยนกันแน่ ? พูดมาเถอะ คนเปิดเผยเขาไม่ลอบทำเรื่องลับหลังกันหรอก"

ได้ยินดังนั้น ฟางซีหยวนก็ยิ้มมุมปากทันที: "ในเมื่อคนเปิดเผยไม่ทำเรื่องลับหลัง งั้นความหมายของคุณชายเหยียนคือ ? "

"ไร้สาระ ! เรื่องนี้ยังต้องให้พูดอีกเหรอ ? " นัยน์ตาคมกริบของเหยียนเหวยหานฉายแววเย็นชา จ้องหน้าฟางซีหยวน ประกาศความเป็นเจ้าถิ่นชัดเจนทีละคำ: "ผู้หญิงของฉัน ไม่ยอมให้ตัวผู้หน้าไหนมาแย่งชิงไปเด็ดขาด ! "

ฟางซีหยวนยังคงรอยยิ้มไว้ รับมือกระบวนท่าของเหยียนเหวยหานได้อย่างสบาย ๆ : "งั้นก็น่าเสียดายแย่... ในฐานะเพื่อน ผมรู้สึกเศร้าแทนเหนียนเนี่ยนจริง ๆ "

"พูดจาเหลวไหล!" เหยียนเหวยหานเริ่มหงุดหงิด "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เหนียนเนี่ยนอยู่กับฉัน ฉันมีแต่จะตามใจเธอให้เป็นเจ้าหญิง ให้เป็นราชินีอันดับหนึ่งของโลก เธอจะมีเรื่องอะไรให้ต้องเศร้า ? ! "

ถ้าไม่ใช่เพราะในวงการมีข่าวลือว่า เจ้า J แห่งดาร์กไฟร์ (Dark Fire) คนนี้ ภายนอกดูเป็นสุภาพบุรุษ แต่เนื้อในคือไอ้โรคจิตจิตใจบิดเบี้ยว ! มาบอกว่าเหนียนเนี่ยนอยู่กับเขาแล้วน่าเศร้า ? นายจะไปรู้อะไร !

"อืม ! เป็นขนาดนี้แล้ว เหนียนเนี่ยนยังไม่น่าเศร้าอีกเหรอ ? " ฟางซีหยวนยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่คำพูดแทงใจดำ "คุณชายเหยียนเอะอะก็มองว่าเหนียนเนี่ยนเป็นของหวงห้ามส่วนตัว ห้ามใครมาแตะต้อง แต่คุณไม่เคยคิดเลยว่า เหนียนเนี่ยนเป็นคน ไม่ใช่ก้อนเนื้อ หรือกับข้าวของคุณ... เธอมีชีวิตของตัวเอง มีความคิดของตัวเอง มีสังคมของตัวเอง เพราะฉะนั้นคุณชายเหยียน คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าชาตินี้ เหนียนเนี่ยนจะต้องลงเอยกับคุณแค่คนเดียว ? "

"เอาอะไรมามั่นใจน่ะเหรอ ? ก็เอาความมั่นหน้าของฉันที่ถูกใจเธอนี่แหละ ! " เหยียนเหวยหานหรี่ตาลงอย่างอันตราย เตือนฟางซีหยวน "เพราะงั้น ไอ้แผนการสกปรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจคุณน่ะ รีบ ๆ ล้มเลิกไปซะดีกว่า ! แล้วก็... เรื่องที่คุณเรียกเธอว่าเหนียนเนี่ยนเมื่อกี้ ฉันจะยังไม่คิดบัญชี แต่ถ้ามีครั้งหน้า... หึ ! "

เสียงแค่นหัวเราะเย็นชา แฝงความหมายนับพัน จะว่าเขาเหยียนเหวยหานใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนก็ได้ หรือจะว่าไร้เหตุผลก็ได้... เขาไม่ได้มีจิตใจกว้างขวางขนาดที่จะยอมยกผู้หญิงที่ตัวเองถูกใจให้คนอื่น พวกผู้ชายหน้าตัวเมียอ่อนหัดพวกนั้น เขาเจอหนึ่งฆ่าหนึ่ง ไม่เคยปรานี ถือซะว่าช่วยเป็นพนักงานทำความสะอาดกำจัดขยะให้โลกใบนี้ก็แล้วกัน

ฟางซีหยวน: "แต่ว่า มันสายไปแล้ว... ผมชอบเธอ ชอบมาตั้งแต่หกปีก่อนแล้ว"

นานมากแล้ว ที่เขาชอบผู้หญิงชื่อซูเสี่ยวเนี่ยนคนนี้ ไม่อย่างนั้น ลำพังแค่เรื่องที่เธอก่อไว้ในตอนนั้น เธอจะมีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้ได้ยังไง

"เหอะ ๆ ! งั้นก็น่าเสียดายแย่ ที่ทำให้นายต้องฝันกลางวันแล้วล่ะ" เหยียนเหวยหานแค่นเสียงเยาะ