บทที่ 143: ห้ามเหยียนเหวยหานและสุนัขเข้า

บทที่ 143: ห้ามเหยียนเหวยหานและสุนัขเข้า

เขาเดาไม่ผิด ไอ้แซ่ฟางคนนี้ คิดไม่ซื่อกับเหนียนเนี่ยนจริง ๆ !

“ผมคิดว่ามีเรื่องหนึ่ง ที่คุณชายเหยียนอาจจะยังไม่รู้” ฟางซีหยวนพูดขึ้นมาทันที

เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว: “เรื่องอะไร ?”

“เหนียนเนี่ยนเคยเป็นผู้หญิงของผม ! เพราะฉะนั้น... โต้วโต้วก็เป็นลูกชายของผมด้วย” ฟางซีหยวนยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวสวย

วินาทีถัดมา ดวงตาของเหยียนเหวยหานเบิกกว้าง หมัดหนัก ๆ พุ่งเข้าใส่หน้าฟางซีหยวนเต็มแรงโดยไม่ทันตั้งตัว แม้จะมีโต๊ะคั่นกลาง แต่แรงหมัดของเขาก็น่ากลัวจนน่าตกใจ

ฟางซีหยวนส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ หลบไม่ทันจริง ๆ เขาทำได้แค่ยกมือกุมจมูกแล้วหงายหลังล้มลงไป

“โครมคราม !” เสียงข้าวของหล่นกระจาย โต๊ะล้มคว่ำ อาหารหกเรี่ยราดเต็มพื้น... พนักงานเสิร์ฟเห็นท่าไม่ดีรีบไปตามเเจ้าของร้านมาทันที

เจ้าของร้านเป็นชายหนุ่มท่าทางสุภาพเรียบร้อย อายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี เขารีบก้าวเข้ามา ตีหน้าขรึมพูดกับทั้งสองคนว่า: “คุณลูกค้าครับ ที่นี่ร้านอาหาร ไม่ใช่เวทีมวย... ถ้ายังต่อยกันไม่หนำใจ รบกวนชดใช้ค่าเสียหายให้ครบ แล้วเชิญเลี้ยวซ้ายออกจากร้านไปต่อยกันต่อข้างนอกได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

ท่าทางเย็นชาห่างเหิน ดูไม่เหมือนคนทำธุรกิจร้านอาหารเลยสักนิด

เหยียนเหวยหานสายตาไหววูบ ชักมือกลับมาอย่างไม่รีบร้อน: “ได้ ครั้งนี้เห็นแก่หน้าเถอะแก เรื่องนี้ถือว่าจบๆ กันไป ค่าเสียหายเท่าไหร่ลงบัญชีไว้ เดี๋ยวคุณฟางท่านนี้จะเป็นคนจ่ายเอง”

ฟางซีหยวนที่กำลังลุกขึ้นจากพื้น ยกมือเช็ดเลือดกำเดา ภาพลักษณ์ที่เคยสุขุมเยือกเย็นดูทุลักทุเลไปถนัดตา

“เหยียนเหวยหาน ! คุณมันพวกป่าเถื่อน !” เขากัดฟันด่าด้วยความเจ็บปวด จมูกทั้งเจ็บทั้งแสบ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ฟางซีหยวนหยิบทิชชูเปียกมาเช็ดจมูกลวก ๆ แล้วดึงแผ่นใหม่มาเช็ดน้ำตา แต่จมูกที่บาดเจ็บ คงทนเจ็บต่อไปไม่ไหวแน่ ๆ

ฟางซีหยวนสังหรณ์ใจว่า ดั้งจมูกของเขา... น่าจะหักซะแล้ว ต้องรีบไปโรงพยาบาลด่วน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับเหยียนเหวยหานอีก เขารีบควักบัตรโยนให้พนักงานเสิร์ฟทันที: “ค่าเสียหายเท่าไหร่ รูดได้เลย !” จากนั้นก็เอามือกุมจมูก ก้าวฉับ ๆ หันหลังเดินออกไป ดูจากแผ่นหลังที่รีบร้อน ท่าทางจะอาการหนักเอาการ

เหยียนเหวยหานหรี่ตามอง รู้สึกเสียดายหน่อย ๆ : “โดนหมัดเดียวก็ปอดแหกซะแล้ว ?” กะว่าจะซ้ำอีกสักหมัดสองหมัดแท้ ๆ !

“นี่แซ่เหยียน นายอายุเท่าไหร่แล้วห๊ะ ? ยังมีความเป็นคนมีจิตสำนึกบ้างไหม ? ร้านฉันเป็นร้านอาหาร เป็นที่สาธารณะ นายเอะอะก็ต่อยคนแบบนี้ จะให้ฉันทำมาหากินยังไง ?” เจ้าของร้านหนุ่มกัดฟันพูดด้วยความโมโห มาดสุภาพเรียบร้อยแตกกระเจิง อยากจะฆ่าไอ้ตัวหาเรื่องนี่ให้ตายคามือ

เหยียนเหวยหาน: “เป็นคนดีมันน่าเบื่อ... ลองไม่เป็นคนดูบ้างก็ดีเหมือนกันนะ” ดวงตาสีดำสนิทฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง: “มันรนหาที่ตายเอง ช่วยไม่ได้ !”

เตือนไปแล้วแท้ ๆ ว่าห้ามเรียก “เหนียนเนี่ยน” ไม่เพียงแค่เรียก แต่ยังกล้าโมเมว่าโต้วโต้วเป็นลูกมันอีก ? หึ ! ไม่ฆ่าให้ตายคาตีน ก็ถือว่าบุญรักษาแค่ไหนแล้ว !

“นาย...” เห็นไอ้หมอนี่พูดจาไม่เข้าหู เจ้าของร้านหนุ่มก็ยิ่งโมโห ชี้นิ้วใส่หน้าเขาอยู่นาน ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าดี สุดท้ายก็ได้แต่เตะเก้าอี้คว่ำระบายอารมณ์ แล้วหันหลังเดินหนี “มีธุระหรือไม่มีธุระก็ไสหัวไปซะ! วันหลังไม่ต้องมาอีก !”

มาทีไรก็ก่อเรื่องทุกที ไม่เคยมีความสงบสุขเลยสักครั้ง !

“วันหลังไม่ให้มา ? ได้ที่ไหนล่ะ” เหยียนเหวยหานยืนกอดอกอย่างถือดี แค่นเสียงหัวเราะ “ฝันไปเถอะ ! ปลาเปรี้ยวหวานของเหนียนเนี่ยนยังไม่ได้กิน จะให้กลับได้ยังไง”

“ปัง !” เก้าอี้อีกตัวถูกเตะกระเด็นไปไกล ขาหักไปข้างหนึ่งตอนตกถึงพื้น

เจ้าของร้านหนุ่มตวาดลั่น: “ต่อไปนี้เอาป้ายไปแขวนไว้หน้าประตูเลยนะ ว่าห้ามเหยียนเหวยหานและสุนัข เข้ามาในร้านเด็ดขาด !”