บทที่ 141: เจ้าหมาฮัสกี้จอมแบ๊วไซส์ยักษ์แซ่เหยียน

บทที่ 141: เจ้าหมาฮัสกี้จอมแบ๊วไซส์ยักษ์แซ่เหยียน

ซูเสี่ยวเนี่ยนปรายตามองไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ในสมองมีแค่สองคำผุดขึ้นมา: หล่อ, มาก ! แต่หลังจากสองคำนั้น ก็มีอีกสามคำแวบเข้ามา: จอม, ขี้, เก๊ก !

ร้านอาหารส่วนตัวที่ตกแต่งสไตล์โบราณดูเคร่งขรึม ไม่เพียงแต่มีพนักงานเสิร์ฟสวมกี่เพ้าเดินขวักไขว่คอยเสิร์ฟอาหาร แต่ยังมีเสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ช่วยผ่อนคลายประสาท ลอยละล่องแว่วมาข้างหู

ซูเสี่ยวเนี่ยนถอนหายใจยาวตามออกมา มองดูผู้ชายจอมขี้เก๊กที่นั่งปะปนอยู่กับเหล่าลูกค้า... แล้วจำใจก้าวเท้าเดินเข้าไปหา

"มานานหรือยัง ? " เลื่อนเก้าอี้นั่งลง ซูเสี่ยวเนี่ยนเอ่ยถาม

เหยียนเหวยหานเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ตามความเคยชิน แขนยาวพาดไปบนพนักเก้าอี้ด้านหลังของเธอ ท่าทางดูเกียจคร้าน แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างน่าประหลาด

เหยียนสามขวบเวลาเกิดอารมณ์ขึ้นมา นี่ไม่เลือกเวล่ำเวลาและสถานที่จริง ๆ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนกระตุกมุมปาก ทำเป็นมองไม่เห็น

"ไม่นาน เพิ่งมาถึงสิบนาที" เหยียนเหวยหานตอบ จู่ ๆ ก็บ่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด "เหนียนเนี่ยน เธอว่าไอ้ที่กันดารแบบนี้ ทำไมคนถึงเยอะนักนะ ? "

ไม่ใช่แค่คนเยอะ แต่ยังไม่มีห้อง VIP อีกต่างหาก นี่มันรบกวนโลกส่วนตัวของเขากับเหนียนเนี่ยนชัด ๆ

"พอเถอะ มีข้าวกินก็ดีถมไปแล้ว จะบ่นอะไรนักหนา ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนค้อนใส่เขาไปวงใหญ่ ยกมือหยิบเมนูบนโต๊ะขึ้นมาดู ไม่นานก็เรียกพนักงานเสิร์ฟเข้ามา สั่งเมนูปลาเปรี้ยวหวานไปอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางเมนูลงบนโต๊ะ

เหยียนเหวยหาน: ... "บอกว่าจะกินปลาเปรี้ยวหวาน ก็สั่งแค่ปลาเปรี้ยวหวานจริง ๆ เหรอ ? " ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองซูเสี่ยวเนี่ยนตาแป๋ว ราวกับว่าบนหน้าเธอจะมีดอกไม้งอกออกมาอย่างนั้นแหละ

แต่ว่า กับข้าวอย่างเดียวจะไปอิ่มได้ยังไง ?

คุณชายเหยียนเริ่มรู้สึกน้อยใจนิด ๆ ยัยผู้หญิงตัวเล็กนี่ไม่ซื่อสัตย์เลย ขนาดกินข้าวยังเล่นลูกไม้

ซูเสี่ยวเนี่ยนยังคงนิ่ง ยิ้มอย่างอ่อนโยนและใจกว้าง "ใช่สิ ฉันว่ากับข้าวอย่างเดียวก็พอแล้วนะ ! "

"แต่ฉันว่าไม่พอ" เหยียนเหวยหานตัดสินใจไม่หลงกล ดึงตัวพนักงานเสิร์ฟมา แล้วร่ายรายชื่ออาหารยาวเหยียดออกมาเป็นชุด...

เร็วเสียจนพนักงานที่จดรายการอาหารถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เชี่ย ! สั่งอาหารคล่องปร๋อขนาดนี้... ขอให้จีบสาวติดนะพี่ชาย !

"เป็นไง ? ฉันเก่งไหม ? ดูเมนูแค่รอบเดียวก็จำได้หมดเลยนะ ! " ดึงตัวซูเสี่ยวเนี่ยนเข้ามา เหยียนเหวยหานอวดไอคิวต่อหน้าเธออย่างภาคภูมิใจ...

สายตาที่ซูเสี่ยวเนี่ยนมองเขา ก็เหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อนไม่มีผิด

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง นานทีเดียวกว่าจะพูดขึ้นว่า "คุณชายเหยียน คุณรู้ตัวไหมว่าคุณดูเหมือนตัวอะไร ? "

"ตัวอะไร ? "

"ฮัสกี้ขี้อวด"

เหยียนเหวยหาน: ... โกรธ !

"เหนียนเนี่ยน เธอทำแบบนี้เกินไปแล้วนะรู้ไหม ? ฮัสกี้ไอคิวแค่นั้นจะเอามาเทียบกับฉันได้ยังไง ? ยังไงซะ ฉันก็ต้องเก่งกว่ามันนิดนึงสิ ? "

คุณชายเหยียนเวอร์ชั่นฮัสกี้จอมแบ๊วไซส์ยักษ์โวยวายด้วยความน้อยใจทันที ถ้าซูเสี่ยวเนี่ยนยกมือขึ้น แล้วลูบหัวสุนัขสักที ไม่แน่ว่าข้างหลังเขาอาจจะมีหางสุนัขงอกออกมา แล้วกระดิกดิ๊ก ๆ เลยก็ได้ ภาพนั้นดูยังไง ก็ดูน่าขบขัน

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ... เธอประเมินความหน้าด้านของผู้ชายตรงหน้าผิดไปอีกแล้ว พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

ปลาเปรี้ยวหวานถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว ซูเสี่ยวเนี่ยนเองก็หิวแล้ว ขณะที่กำลังจะลงมือทาน จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้นจากด้านหลัง "เหนียนเนี่ยน ? คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ ? "

มือที่ถือตะเกียบชะงักไปเล็กน้อย ซูเสี่ยวเนี่ยนหันกลับไปมอง ฟางซีหยวนกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยน รอยยิ้มบางเบาอันเป็นเอกลักษณ์ บุคลิกหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน เมื่อมาอยู่ในบรรยากาศย้อนยุคแบบนี้... ช่างให้ความรู้สึกงดงามราวกับประโยคที่ว่า "สุภาพบุรุษหาใดเปรียบ ดั่งหยกงามเดินดิน" จริง ๆ

"เหนียนเนี่ยน เป็นคุณจริง ๆ ด้วย ผมก็นึกว่าตาฝาดไป..." ฟางซีหยวนเดินเข้ามาเร็ว ๆ ทักทายซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยรอยยิ้ม

ซูเสี่ยวเนี่ยนเองก็แปลกใจ "บังเอิญจังเลยค่ะ... คุณฟาง ฉันจำได้ว่าบริษัทของคุณไม่ได้อยู่แถวนี้นี่นา นี่คุณอ้อมมาเกือบค่อนเมือง เพื่อมาทานมื้อเที่ยงที่นี่โดยเฉพาะเลยเหรอคะ ? "

"ใช่ครับ ! ได้ยินว่าปลาเปรี้ยวหวานที่นี่อร่อย วันนี้ผมเลยตั้งใจมาลองชิมโดยเฉพาะเลย" ฟางซีหยวนกระพริบตา เหมือนจะสื่อความนัยบางอย่าง

เหยียนเหวยหานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ไอ้แซ่ฟางนี่เป็นพลาสเตอร์ยาหนังหมาหรือไง ? ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่มัน !