บทที่ 30 - หิวๆ หม่ำๆ

เตียงของเยว่หลินชิงนั้นกว้างขวางมาก ผ้าห่มก็อ่อนนุ่มสุดๆ พอล้มตัวลงนอนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปหมด

ทว่า...

ท่านอนของนางช่างดูไม่ได้เอาเสียเลย!

สวี่ผิงชิวไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเตียงก็ออกจะกว้างขวางใหญ่โต เหตุใดนางถึงต้องเบียดเข้ามาหาเขาด้วย แถมยังม้วนผ้าห่มเอาไปกอดไว้คนเดียวเสียหมดอีก

ตอนที่อยู่บนกระเรียนกระดาษ เยว่หลินชิงโดนกอดรัดไว้แน่น นางก็เลยแผลงฤทธิ์ไม่ออก แต่ตอนนี้สิ...

สวี่ผิงชิวทำได้เพียงลุกจากเตียงด้วยความหงุดหงิด แล้วเริ่มตั้งหน้าตั้งตาฝึกวิชาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาคิดว่าที่เยว่หลินชิงเป็นเช่นนี้ก็มีอยู่เหตุผลเดียว นั่นก็คือตอนกลางวันนางขี้เกียจเกินไป พลังงานก็เลยเหลือเฟือจนล้นปรี่

รุ่งสาง เยว่หลินชิงงัวเงียตื่นขึ้นมา จมูกส่งเสียงครางฮึมฮัม นางกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงพร้อมกับกอดผ้าห่มแน่น กว่าจะนึกถึงสวี่ผิงชิวขึ้นมาได้ ก็เห็นเขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังตั้งหน้าตั้งตาฝึกวิชาอยู่อย่างขะมักเขม้น

นางอ้าปากหาวหวอด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "เหตุใดเจ้าถึงตื่นมาฝึกวิชาแต่เช้าตรู่เลยล่ะ?"

"การเริ่มต้นวันที่ดีต้องเริ่มแต่เช้าตรู่ ข้าก็แค่เป็นคนมีระเบียบวินัยเท่านั้นเอง" สวี่ผิงชิวลืมตาขึ้น แล้วเริ่มแต่งเรื่องหลอกลวงหน้าตายอีกครั้ง

บุรุษผู้มีศักดิ์ศรีอย่างสวี่ผิงชิว ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองถูกเยว่หลินชิงเบียดจนตกเตียง เลยต้องจำใจลุกขึ้นมา

"อ้อ..." เยว่หลินชิงรับคำเสียงแผ่ว ในใจของนางจู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ขนาดสวี่ผิงชิวผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศไร้ผู้ทัดเทียมยังต้องตื่นแต่เช้ามาฝึกวิชา แล้วนางล่ะ... นางยังจะมัวแต่นอนอุตุกินบ้านกินเมืองอยู่อีกหรือ?!

ด้วยความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจ เยว่หลินชิงจึง... หลับตาลง แล้วตัดสินใจนอนต่ออีกสักงีบ เพื่อสงบสติอารมณ์และฟื้นฟูดวงจิตแห่งมรรคของตัวเอง

"???"

สวี่ผิงชิวมองดูเยว่หลินชิงหลับปุ๋ยไปอย่างหน้าตาเฉย ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย มิน่าเล่าเยว่หลินชิงฝึกวิชากับท่านอาจารย์มาตั้งนานนม แต่ยังติดแหงกอยู่ที่ขั้นสัมผัสวิญญาณระดับสมบูรณ์ มันมีเหตุผลเช่นนี้นี่เอง

แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง สภาพจิตใจที่ปล่อยวางของเยว่หลินชิงแบบนี้ อาจจะทำให้นางก้าวเดินบนวิถีแห่งการฝึกตนไปได้ไกลกว่าก็เป็นได้ แค่มันอาจจะช้าไปสัก(ไม่)หน่อยเท่านั้นเอง

สวี่ผิงชิวถอนหายใจยาว ก่อนจะกลับไปจมดิ่งอยู่กับการสูดดมไอวิญญาณ เพื่อมุ่งหน้าสู่เป้าหมายขั้นเสวียนติ้งอันยิ่งใหญ่ของตนต่อไป

ถ้าหากตอนนี้เขามีตบะขั้นเสวียนติ้งล่ะก็ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้เยว่หลินชิงเบียดจนตกเตียงได้?!

ผ่านไปอีกพักใหญ่ กว่าเยว่หลินชิงจะเอาชนะแรงดึงดูดของเตียงนอนได้ นางใช้สองมือยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สายรัดเอวที่เคยผูกไว้แน่นหนา บัดนี้หลุดลุ่ยไปกองอยู่กับพื้นเพราะท่านอนอันแสนจะผาดโผนของนาง

เยว่หลินชิงที่เพิ่งตื่นนอนดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ อาจเป็นเพราะสวี่ผิงชิวยังคงหลับตาฝึกวิชาอยู่ ไม่ได้หันมามอง นางจึงไม่ได้สังเกตเห็นสภาพตัวเอง

นางค่อยๆ เขยิบตัวไปที่ขอบเตียง สอดเท้าเล็กๆ เข้าไปในรองเท้าเกี๊ยะ ปลายเท้าเชิดขึ้นเล็กน้อย นิ้วเท้าเรียวขาวดุจไข่มุกคีบสายรองเท้าเกี๊ยะไว้แน่น นางใช้สองมือยันเตียงไว้ แล้วก็สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของผ้าห่มได้สำเร็จ

ท่ามกลางเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ เยว่หลินชิงก็เดินเตาะแตะเข้าไปหาสวี่ผิงชิว ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ร่างบางก็โถมตัวลงมาทับเขาทันที

"อือ... หิวๆ หม่ำๆ ขอกินหน่อยสิ"

เสียงพึมพัมอู้อี้ของเยว่หลินชิงดังอยู่ข้างหูสวี่ผิงชิว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความงัวเงียคนเพิ่งตื่น สองแขนโอบกอดบ่าของเขาไว้อย่างแนบแน่น ศีรษะเล็กๆ ถูไถไปมา เส้นผมยาวสยายคลอเคลียใบหน้า ทำให้สวี่ผิงชิวรู้สึกจั๊กจี้ไม่น้อย

"ได้ๆๆ..." สวี่ผิงชิวหลุดจากภวังค์การฝึกวิชา ตอบรับด้วยความจนใจ เขาเอื้อมมือไปจับมือของเยว่หลินชิงที่กอดรัดอยู่ด้านหน้า แล้วดึงตัวนางให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

"อืม ขอกินแบบเผ็ดๆ นะ" เยว่หลินชิงยังไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของนางสร้างความลำบากใจให้สวี่ผิงชิวมากแค่ไหน นางยังคงออดอ้อนต่อไป

"แต่เจ้าต้องลุกขึ้นมาก่อนนะ" สวี่ผิงชิวหมดปัญญาจะรับมือกับเยว่หลินชิง รู้สึกว่าร่างหยางบริสุทธิ์นี่มันช่างสร้างความลำบากให้ชีวิตเสียเหลือเกิน

"อืมๆ เอาแบบเผ็ดๆ นะ อือ... แต่ก็อย่าให้เผ็ดจนเกินไปล่ะ" เมื่อเห็นว่าออดอ้อนสำเร็จ เยว่หลินชิงก็อดไม่ได้ที่จะถูไถออเซาะสวี่ผิงชิวอีกครั้ง ตอนที่ผละตัวออก นางก็แอบขยี้ผมสวี่ผิงชิวไปหนึ่งที

สวี่ผิงชิวลุกขึ้นยืน แล้วขยี้ผมของนางกลับเพื่อเป็นการเอาคืน

เส้นผมสลวยถูกขยี้จนยุ่งเหยิง แต่เยว่หลินชิงก็ไม่ได้สะทกสะท้าน นางเพียงแค่ใช้สัมผัสวิญญาณเล็กน้อย ผมที่ยุ่งเหยิงเมื่อครู่ก็กลับมาเรียบตรงสลวยเหมือนเดิมในพริบตา

เมื่อมาถึงห้องครัว สวี่ผิงชิวก็รื้อค้นหาวัตถุดิบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลงมือต้มเส้นบะหมี่เส้นแบน พอเส้นสุกได้ที่ก็นำไปล้างน้ำเย็น แล้วตักใส่ชามขนาดปกติหนึ่งใบ และชามขนาดบิ๊กเบิ้มอีกหนึ่งใบ

จากนั้นเขาก็สับกระเทียมใส่ลงไปบนเส้นบะหมี่ ตามด้วยพริกป่นกองโต น้ำตาลทราย งาขาว และเครื่องปรุงอื่นๆ เท่าที่จะหาได้ ปิดท้ายด้วยผักลวกสองสามชิ้น แล้วจึงราดน้ำมันร้อนๆ ลงไป

ทันทีที่เสียงฉ่าดังขึ้น กลิ่นหอมฉุนก็ระเบิดฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง สวี่ผิงชิวโรยกระเทียมสดสับลงไปอีกนิด แล้วรีบคลุกเคล้าให้เส้นบะหมี่ทุกเส้นเคลือบไปด้วยน้ำมันและพริกป่น

"มีอะไรกินบ้าง! มีอะไรกินบ้าง!"

เยว่หลินชิงได้กลิ่นหอมก็รีบเบียดตัวเข้ามาหา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาสีทองกวาดตามองหาของอร่อยอย่างขะมักเขม้น

ตอนนี้เยว่หลินชิงเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดเมื่อวานเรียบร้อยแล้ว และหน้าอกหน้าใจก็ถูก 'ผนึก' กลับเข้าไปอย่างมิดชิดดังเดิม

"บะหมี่ราดน้ำมันร้อน กินสิ"

สวี่ผิงชิวยกชามใบเล็กของตัวเองขึ้นมา ส่วนเยว่หลินชิงก็ยกชามใบยักษ์ที่ใหญ่กว่าหน้าของนาง ซึ่งสวี่ผิงชิวเตรียมไว้ให้อย่างรู้ใจขึ้นมาเช่นกัน

ชั่วพริบตา ภายในห้องครัวก็หลงเหลือเพียงเสียงซู้ดเส้นบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อย สวี่ผิงชิวอาศัยความได้เปรียบที่ชามเล็กกว่าจึงเอาชนะไปได้อย่างฉิวเฉียด ส่วนเยว่หลินชิงยังคงก้มหน้าก้มตาสวาปามต่อไป แก้มทั้งสองข้างตุ่ยจนแทบจะระเบิด เข้าสู่โหมดนักสู้สายแดกอย่างเต็มรูปแบบ

ผ่านไปอีกพักใหญ่ เยว่หลินชิงก็วางชามลงด้วยความอิ่มหนำสำราญ ริมฝีปากของนางแดงเจ่อเพราะความเผ็ด พวงแก้มก็เลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำมันพริก ดูเหมือนแมวน้อยมอมแมมไม่มีผิด

"อื้อ... เจ้านี่ก็อร่อยมากเหมือนกัน!"

เยว่หลินชิงไม่สนแม้แต่จะเช็ดปาก รีบเอ่ยปากชมเปาะ ตอนนี้นางยิ่งมั่นใจแล้วว่าความคิดของนางเมื่อวานนี้ถูกต้องที่สุด

การทำอาหารเองมันจะไปสู้การมีคนทำให้กินได้อย่างไรเล่า!

"เห็นแล้วล่ะ"

ดูจากความเร็วในการสวาปามของเยว่หลินชิง สวี่ผิงชิวก็พอจะเดาออกว่าความรักที่นางมีต่อบะหมี่ราดน้ำมันร้อนนั้น มากกว่ากับข้าวสามอย่างเมื่อคืนนี้เสียอีก

เยว่หลินชิงเช็ดปากด้วยความขวยเขิน เมื่อเช็ดเสร็จ นางก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "จริงสิ! ตอนนี้ที่เรือนเมฆาคล้อยน่าจะใกล้เริ่มบรรยายแล้ว เจ้าอยากให้ข้าพาไปหรือไม่?"

"เอาสิ"

เพิ่งจะฝึกวิชามาทั้งคืน ถึงแม้การสูดดมไอวิญญาณจะทำให้รู้สึกมีความสุขจนแทบจะเสพติด แต่สวี่ผิงชิวก็ยังอยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเก้าสายอยู่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องอาหารเซียน ว่ามันจะแตกต่างจากการทำอาหารธรรมดาอย่างไร?

"ตกลง!" เยว่หลินชิงลุกขึ้นยืน แล้วหยิบขวดยาหยกออกมาอีกขวด พร้อมกับบอกว่า "นี่คือลูกอมที่ข้าทำเอง ไม่มีสรรพคุณวิเศษอันใดหรอก แค่อร่อยมากๆ แล้วก็ช่วยดับกลิ่นปากได้ชะงัดนัก รับรองว่าเห็นผลทันตาเลยล่ะ"

ก็แหงล่ะ เล่นกินกระเทียมเข้าไปเยอะซะขนาดนั้น มันก็ต้องมีตัวช่วยกันหน่อย นางหยิบลูกอมโยนเข้าปากตัวเองเม็ดหนึ่ง ก่อนจะส่งขวดยาหยกให้สวี่ผิงชิว

(จบแล้ว)